Posts Tagged ‘Σκατά’

Ποιος πρώτος νεκρός ρε?

Σεπτεμβρίου 23, 2013

Κακό πράγμα η απογοήτευση. Κακό γιατί φέρνει αδράνεια, δεν προκαλεί αντίδραση, φέρνει τη σιωπή. Έτσι κ τον τελευταίο χρόνο, το μπλογκ είχε παραλύσει λόγω μιας απογοητευμένης αηδίας για τα της ελλάδας, μιας τακτοποιημένης ρουτίνας για τα εδώ κ διάφορων άξιων γραφιάδων που με καλύπτουν σε αυτά που ήθελα να πω.

 
Κ μετά άλλος ένας φόνος. Από τους πολλούς. Τα καραφλά αυτή τη φορά πήραν δημοσιότητα.

 

Μέσα στον τελευταίο χρόνο, έβλεπα τα ποσοστά τους να αυξάνονται στην κοινωνία. Οι εγκληματικές δράσεις τους πολλαπλασιαζόταν, οι υποστηρικτές του μεταπολιτευτικού νεοναζιστικού μαντριού γινόταν όλο κ πιο τολμηροί κ φωνακλάδες, το ναζιστικό πρόσημο πιο ξεκάθαρο παρόλη την πρεμούρα συγκάλυψής του. Ταυτόχρονα με γνήσιο τρόμο, παρατηρούσα την απήχηση των βλαμμένων φονιάδων να μεγαλώνει, η ενημέρωση για τις κτηνωδίες τους γινόταν όλο κ πιο ζοφερή κ απαίσια, όλο κ περισσότερος κόσμος συντασσόταν με τους κλινικά ηλίθιους συμπολίτες μας κ εδώ στην γκζενιτιά άρχισαν να αχνοφαίνονται αντιδράσεις. Σιγά σιγά, το να λες πως είσαι έλληνας, σταμάτησε να προκαλεί αυθόρμητες αντιδράσεις για την ακρόπολις, τον τζάιρο, τα νησιά κ το μουζάκα κ άρχισε να παράγει ξινισμένες μούρες κ φαρμακερές ερωτήσεις. Αρχίσαν τα ερωτησο-σχόλια για το αν οντως ισχύει πως εμείς είμαστε οι ξεφτιλισμένοι αμόρφωτοι κ άνιωθοι δειλοί που έβαλαν τους νεοναζί στη βουλή τους με έναν στους δέκα ψήφους. Οι κουβέντες δεν πηγαίναν αυτόματα στο ντιμόκρασι ή στο λιονάιντας αλλά στο γεγονός πως από τις χώρες που περνούν την κρίση, η δικιά μας ήταν αυτή που αντέδρασε σαν κακομαθημένη καριόλα κ το έριξε στο φλερτ με τον νεοναζισμό. Άρχισε να ακούγεται εδώ στα ξένα πως οι έλληνες ανέχονται να φονεύονται μετανάστες κ μάλιστα το κάνουν κ γαργάρα, άρχισε να ακούγεται από τα ΜΜΕ πως κ η ελληνική κυβέρνηση είναι σα το γουρούνι μες τα σκατά με τα λεβέντικα κ πατριωτικά κακέκτυπα των ες ες κ αρχίσαν τα πρώτα άρθρα για κακοποιήσεις κ φόνους στον παγκόσμιο τύπο. Εκεί είναι που ροκανίζει ύπουλα η ντροπή του να αποτελείς μέρος ενός όλου που ιδιοσυγκρασιακά ξηγιέται τέτοιες αντιδράσεις.

 
Στο μεταξύ, στην ελλάδα ομάδες απο καραφλά φανατισμένα άτομα βγαίναν παγανιά για αίμα κ διάφορες καρδούλες (όλες κόκκινες, ασχέτως δερματοπεριτυλίγματος) τρέμανε κ προσευχές σε διάφορες γλώσσες σε διαφορετικούς θεούς ξεστομιζότανε για να βγει ακόμα μια νύχτα. Η πασοκοπανούκλα κ η νουδουχολέρα βέβαια ήταν περιχαρείς από το φοβερό όπλο που τους παραδώσανε στα χέρια οι πρώην ψηφοφόροι τους (πρώην τη ψήφω γιατί στην πράξη πάλι καταφέρανε να εκφράσουν περήφανα την
καταραμένη βλακεία που τους δέρνει), γιατί είχαν στη διάθεσή τους τρελλό πολυεργαλείο, κομμένο κ ραμένο στα μέτρα τους. Σε όλα τα σημαντικά ζητήματα (τα σχετικά με την πλουτοκρατία κ τη διατήρησή της μέσα στην κρίση) είχαν αυτονόητη συναίνεση από τους γελοίους ψευτοεθνικιστές κ ταυτόχρονα είχαν στο πιάτο, απόλυτα συνεργάσιμο κ χειραγωγήσιμο το ένα άκρο από τα δύο που πασχίζανε τόσο πολύ να αποκτήσουνε, ώστε αξιωματικά αυτοί να βρεθούν πάλι στη μέση ως οι ρεαλιστές μετριοπαθείς που είναι η μόνη ελπίδα του λαού. Γιατί για την επιβίωση της πρασινομπλέ εμετικής κάστας των φτιαγμένων κ πλουσίων, χρειάζονται ακρότητες κ χρειάζονται αντιπερισπασμοί. Χρειάζονται πιο ακραία στοιχεία από τους ίδιους, κάτι θεαματικό ώστε ταυτόχρονα να αποσπά την προσοχή από τα ψέμματα που συνεχίζουν να αμολάνε κ την κατάσταση των οικονομικών της χώρας κ να αποδυναμώνουν τις άλλες κοινοβουλευτικές φωνές που έτυχε να έχουν χρώματα αριστερά. Οπότε, επιμελώς κ με την αυθόρμητη κ ειλικρινή βοήθεια της αστυνομίας, έβγαζαν τις αρκούδες τους για χορό κ επίδειξη ισχύος. Πάντα με την όχι-κ-τόσο-διακριτική υπενθύμιση πως η αλυσίδα που κρατάει το θηρίο είναι παλιά κ σκουριασμένη, αλλά οι ίδιοι ως γνήσιοι αρκουδιάρηδες δεν θα αμολούσαν το ζώο στους θεατές που τους τρέφουν. Το γλασάρισμα των στρατόκαυλων αποβρασμάτων ήταν με λάιφ στάιλ, γκομενάκια, τατού, σαματά κ φασαρία κ φουσκωτή ρητορική για εχθρούς κ μάχες, ώστε η αρκούδα να είναι πάντα στο οπτικό πεδίο του φοβισμένου αλλά ηδονισμένου θεατή.

 

Σίγουρα, μια από τις επιλογές που υπήρχαν διαθέσιμες για τους κυβερνώντες, σε κάποιο σημείο, ήταν το ξαμόλημα του θηρίου, μελετημένα, προβλέψιμα, σε δικό τους χρόνο κ με υπολογισμένη άνεση. Σε κάποιο σημείο θα γινόταν η αιματηρή, αποτρόπαια συμπλοκή, λογικά πασπαλισμένη κ με μπόλικα αθώα θύματα, που θα χρωμάτιζε επιτεθέμενους κ αμυνόμενους με τα χειρότερα χρώματα κ θα έδινε την ευκαιρία σε κουστουμαρισμένα, σάπια καθάρματα να βγουν στο γυαλί διαβεβαιώνοντας τον κοσμάκη για την οδύνη, τον αποτροπιασμό τους κ για την κατηγορηματική καταδίκη της βίας. Τα χρυσαύγουλα όμως αυγάτιζαν σε νούμερα κ φανατισμό, συνεχίζοντας όμως στο γνωστό τους μαχαιροβγάλτικο μοτίβο χωρίς να εξελιχθούν στα μέτρα του καινούριου ρόλου τους. Η μουχλόχρωμη πρασινομπλέ παράταξη, με την αλλαζονεία που τους χαρακτηρίζει, παράβλεψε το γεγονός πως όταν έχεις να κάνεις με ανεγκέφαλα, ακαλλιέργητα κτήνη αυτά δεν αντιδρούν πάντοτε κατά το δωκούν κ πως η αλυσίδα ενίοτε σπάει από μόνη της.

 
Έτσι φτάσαμε στη δολοφονία του άνθρωπου Παύλου. Που ως τέτοια δεν ήταν η πρώτη, κ άλλοι άνθρωποι είχαν φονευτεί (επίσημα, ο τελευταίος, από το πακιστάν, άφησε κατασφαγμένος την τελευταία του ανάσα στις 17 Ιανουαρίου του 2013) ή παραμορφωθεί, αλλά τα ονόματά τους ήταν ξενικά κ δυσπρόφερτα, άρα η θύμησή τους σύντομη κ εύθραυστη. Πιστεύω ειλικρινά πως δεν ήταν προμελετημένο. Για τα χρυσαύγουλα ήταν ένα ακόμα ντου. Ο γιος των μεταναστών κ σύντομα φονιάς, που μεγάλωσε στην ελλάδα ώστε να γίνει μια ακόμα βρωμερή κουράδα, ήταν σε ετοιμότητα σπίτι του. Οι μπάτσοι ήταν μπροστά για να συλλάβουν άμεσα τον κακοποιημένο κ να αναλάβουν τα περαιτέρω. Ο μελλοθάνατος δεν φορούσε κουκούλα, δεν ήταν μπαχαλάκιας, δεν κύρρητε την καταστροφή της κοινωνίας όπως την ξέρουμε. Ήταν τραγουδιστής, αντιφασίστας κ έβλεπε μπάλα σε ένα καφενείο στο Κερατσίνι. Έτοιμος λες να γίνει σύμβολο, να γίνει θρύλος. Σίγουρα τα πρασινομπλέ παράσιτα δεν θα τον γουστάρανε για το ρόλο του νεκρού.

 
Έτσι, βρεθήκανε απροετοίμαστοι. Από την μπατσίνα που συνέλαβε το φονιά αφού το θύμα μες τα αίματα της είπε πως τον σκότωσε, μην αφήνοντας έτσι περιθώρια για ακόμα μια επίδειξη μαγειρικής από την αστυνομία, μη δίνοντας άπλα για την κάλυψη ή/κ την διαμόρφωση των γεγονότων στα μέτρα τα δικά τους, ως το Σαμαρά που δεν πρόλαβε να το γυρίσει κατάλληλα ώστε να τον βολέψει.

 
Έτσι βρέθηκε να κάνει δηλώσεις για «αυτή η κυβέρνηση, είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει στους επίγονους των ναζί να δηλητηριάζουν την κοινωνική μας ζωή, να εγκληματούν, να τρομοκρατούν και να υποσκάπτουν τα θεμέλια της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία» αυτός που μέσω φερέφωνων είχε αρχίσει να γλυκαίνει το αυτί του μέσου μαλάκα νεοέλληνα για μελλοντική συνεργασία με τα καραφλά, αναγκάστηκε πολύ δημοσίως να κάψει αυτό το χαρτί του. Επίσης, δεν έχει σατανικούς αναρχικούς να δείξει σαν υπαίτιους ή έστω σαν σχετικούς με το φόνο. Μέσω συμβούλων του προσπάθησε να ρίξει τη μπάλα στο σύριζα αλλά μπροστά στο βάρος της πράξης, όπως ήταν αναμενόμενο, απέτυχε. Έτσι, έβαλε σε κατάσταση πανικού το κουκουβαγιόμορφο πλάσμα που ονομάζουν Δένδια να αναλάβει δράση. Αυτός πήγε στα γρήγορα να περάσει αρθράκι σούπερ στον ποινικό κώδικα για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης κ ένοπλης ομάδας (άσε, ξέρουμε, δέκα άδεια μπουκάλια μπύρας κ δυο κιλά πετρέλαιο θα ήταν οι προϋποθέσεις) μπας κ προλάβει να επωφεληθεί της αναμπουμπούλας. Κατόπιν έκανε κινησάρα επικοινωνιακή κ έστειλε τις έξι (6) αυτεπάγγελτες δικογραφίες για ρατσιστικές επιθέσεις από όλη τη χώρα στον εισαγγελέα, παραβλέποντας τη γελοιότητα της κίνησης κ του αριθμού. Ταυτόχρονα, προσπάθησε να δώσει στους νεοναζί πατήματα για να το παίξουν κατατρεγμένοι κ αδικημένοι με το να διατάξει έρευνες σε όλα τα γραφεία τους, να μιλάει για διακοπή της χρηματοδότησής τους (νόμος που, να μου το θυμηθείτε, δεν θα περαστεί ποτέ για ευνόητους λόγους) κ ταυτόχρονα καθυστερώντας την έρευνα για το φονικό με εντέχνως τοποθετημένες διαρροές. Το καραφλό, δυσκοίλιο πλάσμα που λένε Δένδια προσπάθησε κ προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις, αλλά στο μεταξύ οι καραφλές χρυσόκοτες αποποιήθηκαν κάθε ευθύνης ή σχέσης με το φονιά, παρά τις φωτογραφίες που δείχνουν το αντίθετο κ από το εξωτερικό αρχίσαν να πέφτουν οι σφαλιάρες βροχή.

 
Από τη Διεθνή Αμνηστία, τη σοσιαλιστική ομάδα του ευρωκοινοβουλίου, τους γερμανούς βουλευτές, στη γενική συνέλευση του οηε, όλοι έδωσαν ένα χεράκι στον ένοχο συλλογικό μας σβέρκο. Ένοχο πλέον ξεκάθαρα. Ακούς κυρ μαλάκα που τους ψήφισες δήθεν παραπλανημένος? Ακούς εσύ που συγχώρεσες ένα τριαντάρη να κοπανάει μια γυναίκα στα διπλά του χρόνια? Ακούς εσύ που σφύραγες αδιάφορα στα νέα για σφαγμένους ανθρώπους από το πακιστάν? Δικαιολογίες τέρμα κυρίες κ κύριοι. Αυτά που χρόνια τώρα ήταν προφανή κ οι τυπάκλες από το jungle report τα εξέθεταν με πολύ ωραία ελληνικά, πλέον βγαίνουν στον αέρα σαν πρωτοφανείς ανακαλύψεις κ αποκαλύψεις, είναι κοινή γνώση. Όλα αυτά τα στοιχεία κ τα γεγονότα ανα τα χρόνια συνθέτουν μια συνεπέστατη πορεία στο φανατισμό, το μίσος κ τη βία. Δεν ακούν μόνο αυτοί που θέλουν να έχουν τα αυτιά τους καλυμένα, πια.

 
Η ελληνική είναι τέτοια κοινωνία που για να δει τον εαυτό της στον καθρέφτη, για να ευαισθητοποιηθεί στοιχειωδώς, χρειάστηκε να δολοφονηθεί δημόσια κ χολιγουντιανά ένα μέλος της, που η διαφορά που είχε από τα προηγούμενα μέλη της ίδιας κοινωνίας που φονευτήκανε ήταν πως ήταν γεννημένος από δύο έλληνες γονείς. Δεν διαθέτουμε καν όχι αυτοσεβασμό, αλλά ανακλαστικά επιβίωσης, η νάρκωση είναι βαθιά κ μακάρια. Υπάρχουν όρια όμως.

 
Εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα. Το καλό με τους νεοναζί είναι η μονολιθικότητα της κακίας τους. Τύποι σαν τον Τζέγκις Χαν, το μέγα Αλέξανδρο ή τους βασιλιάδες της Αγγλίας ήταν πολεμοχαρείς, επεκτατικοί, φόνεψαν εκατομύρια κόσμου αλλά έμειναν στην ιστορία κ για άλλα πράγματα. Ο Χίτλερ πέτυχε να είναι το απόλυτο μουνόπανο της ιστορίας. Να είναι τόσο απόλυτα κ  καρτουνίστικα η ενσάρκωση του κακού κ του σάπιου κομματιού της ανθρώπινης φύσης που αποτέλεσε ορόσημο στην πολιτική ιστορία του πλανήτη. Από το Β παγκόσμιο κ έπειτα, ο μοναδικός κανόνας που φαίνεται να επικρατεί κ να τηρείται στην παγκόσμα πολιτική είναι «Κάντε ό,τι, μα ό,τι θέλετε, ΕΚΤΟΣ από αυτό!». Έτσι, είναι πολύ εύκολο κ εύλογο να αντιμετωπίζει κανείς τους ιδεολογικούς απόγονους κ θαυμαστές της πιο κουραδένιας μορφής της σύγχρονης ιστορίας, σαν κατσαρίδες. Η αλήθεια είναι πως με άτομα που έχουν κατακτήσει τέτοια επίπεδα απανθρωπιάς μέσα τους, που έχουν ενσωματώσει στο είναι τους τόσο μίσος για το διαφορετικό κ το άγνωστο, δεν πρέπει κανείς να συνδιαλέγεται. Το επόμενο βήμα είναι να τους φερθείς όπως φέρεται μια πολιτισμένη παντόφλα σε μια εντομο-κατσαρίδα. Να λιώσεις την ανθρωπο-κατσαρίδα με κέφι. Δεν πρέπει όμως. Αυτό είναι το πρόβλημα, ό,τι δεν πρέπει να χυθεί ανθρωπο-κατσαριδο-αίμα για κανένα λόγο. Είναι η κίνηση ματ, αυτή που περιμένουν με άπληστα μάτια, τρέμοντας από την λιγούρα οι σαμαραδοβενιζέλοι κ το κακό συναπάντημα. ΄

 
Ένας ακόμα εμφύλιος είναι απλά λάθος, η απαίτηση ανθρώπινων ζωών σε αντίποινα εξυπηρετεί αρχικά αυτούς που με τρόμο βλέπουν να γλιστράει από τα χέρια τους το πιο πιστό τους εργαλείο κ μετά την ανάγκη για αίμα αυτών που το απαιτούνε.

 

Ο νεκρός δεν θα δικαιωθεί με άλλους νεκρούς.

 

Η θεραπεία στο φασισμό είναι το διάβασμα κ στο ρατσισμό είναι το ταξίδι είπε ο τύπος με το ενδιαφέρον όνομα Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να διαβάσει αν δεν ενδιαφέρεται να επεκτείνει την περιχαρακωμένη αντίληψή του κ δεν μπορείς να τον στείλεις ταξίδια με το ζόρι γιατί αυτό λέγεται εξορία και δεν δουλεύει καλά για κανένα όπως μας διδάσκει η ιστορία. Μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό άλλα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση όμως. Ο καθένας όσο κ όπου μπορεί.

 
Καμία ανοχή στους φασίστες, αυτό είναι ξεκάθαρο, διαρκής πάλη, πάντα και παντού.

 
Απλά διαλέξτε προσεκτικά τα μέσα που θα μεταχειριστείτε κ μην φονέψετε κανέναν πούστη, για κανένα πούστη, δεν το αξίζουν.

 

 

 

 

 

 

Έφτασες ως εδώ κάτω? Ωραίος, τσάκω ένα θαυμάσιο κομματάκι για να γαληνέψεις λίγο, ένα κάποιο αντίο στο καλοκαίρι.

 

 

 

Καλό χειμώνα?

Αύγουστος 24, 2012

5 μήνες. Γραπτόν ουδέν.

Άρχιζα κείμενα, έσβηνα κείμενα, γινόταν κάτι το σημαντικό, κοπάναγα τα πλήκτρα με μανία κ βγαίναν κείμενα που στάζανε τσαντίλα. Κατόπιν από τα νεύρα, τα έσβηνα βρίζοντας. Έγραφα για άλλα θέματα κ το μετάνιωνα, ο κόσμος καίγεται κ το μπλογκ χτενίζεται? Δεν πάει και δεν κολλάει. Πριν από τις εκλογές είχε καταφέρει μια αναιμικιά υποψία ελπίδας να χωρέσει στο κρανίο μου για κάποιο λόγο (βλακάκο, πως μπόρεσες?) κ είπα να μη γράψω τίποτα για να μην το γκαντεμιάσω. Αμ δε. Ήρθαν οι εκλογές, πέρασαν, ξαναήρθαν κ το ένδοξο ελληνικό πόπολο απεφάνθη. Καλοχώνευτα αλλά τη σόδα δεν την κερνάμε. Ε, μετά από αυτό απλά έπεσε τρελλή μούτζα κ καβάλησα με τη σειρά μου το άλογο που λέγεται μωρέ-δε-γαμιουνται-μόνοι-τους-τα-φερνουν-στην-κεφάλα-τους.

Έτσι μπήκαμε στην τελευταία νεοελληνική σουρεαλιστική φάση. Νεοναζί στη βουλή, γερά υποστηρίγματα της νουδουπασοκοδημαρίστικης χολέρας, δείχνουν στον καρατζαφέρη τι έκανε λάθος τόσα χρόνια. Άνευ κωλοτούμπας, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες ικανότητες άλλωστε, η προσήλωσή τους στο να αναγάγουν όλα τα προβλήματα της χώρας ως προερχόμενα από μετανάστες, κομμουνιστικές δομές, υπακοή κ υποταγή στον αρχηγό-μαυριδερό-λουκουμά. Από απέναντι ο θλιβερός θύριζα να ακκίζεται σα γεροντοκόρη που επιτέλους νιώθει τον προβολέα πάνω της να της ζεσταίνει τα αραχνιασμένα.

Και μετά φυσικά το ένδοξο κ υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι.

Με τα ουζάκια μας, τη θαλασσίτσα μας, κάτι ρήτρες από μνημόνια να τρέχουν, τον ήλιο μας, τις παραλίες, τις συνομιλίες (δόκιμος όρος για να περιγράψει γονατιστούς ικέτες στην περίπτωσή μας) με τους γκζένους, το σαμαρά να ζητάει κι άλλο χρόνο ώστε να συνεχίσει χαλαρός, δίχως άγχος την κατρακύλα, τις ξαπλώστρες κ τα αραλίκια μας, παγωμένους φραπέδες κ ξένιους Δίες-παρωδίες, με τους πρώτους φόνους σκούρων τύπων ανοιχτά, ααααχ το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι μας!

Με φρέσκα στρατόπεδα συγκέντρωσης ψυχών, με διαλυμένα νοσοκομεία και σχολεία, με τις αυτοκτονίες ως ρουτίνα, η Ελλαδάρα προελαύνει θριαμβευτικά μέσα στο 2012. Η πινελιά που έλειπε για να ολοκληρωθεί η φρικτή εικόνα, ήταν τα νέα ένδοξα τάγματα ασφαλείας που συγκροτήθηκαν στην ένδοξη και ιστορική μεσσηνία.

Δεν είναι λύση τελικά η σιωπή, δεν είναι λύση το να στρέφεις το βλέμμα σου αλλού.

Μια λύση προσφέρει το επόμενο γαμάτο άσμα!

Τελείωσε.

Φεβρουαρίου 14, 2012

Ναι φίλε μου, ο κόσμος όπως τον ήξερες μόλις τελείωσε.
Τα τελευταία πέπλα πέσανε, αυτά τα 199 πλάσματα αποφασίσαν για τα υπόλοιπα δεκατόσα μύρια, δημιουργήσανε το μέλλον τους, το υπαγορέψανε ψήφο με την ψήφο. Από εδώ και πέρα θέλει μόνο αισιοδοξία κ χαρούμενες σκέψεις γιατί μόλις χτες έγινε επίσημη η κλωτσιά.
Ως τώρα, όλα αυτά τα νευράκια κ τα πονάκια που είχε η ελληνική κοινωνία, ήταν απλά η αντίδραση κάποιου που τον σπρώχνουν προς το γκρεμό κ αυτός είναι κατα βάση χαλαρός γιατί νομίζει πως έχει ακόμα δρόμο ως το χείλος, ο μαλάκας. Το ίδιο κ αυτές οι ψιλοδιαμαρτυρίες κ η αμηχανία, αυτό το μούδιασμα που ήταν διάχυτο στον κόσμο, όλα αυτά ήταν ως την άκρη. Ο δυστυχής κ βλάκας λοιπόν, είναι εκεί στην άκρη, βλέπει το χάος από κάτω, έχει απέναντί του αυτόν που θα τον σπρώξει, είναι ξεκάθαρο, αυτός τον έχει σούρει ως τα εκεί, κλωτσάει κ καμιά πετρούλα να τη δει να πέφτει, φοβάται αρκετά αλλά ως την τελευταία στιγμή νομίζει πως θα την σκαπουλάρει. Κάποτε τη βλέπει κ ψιλοπαληκαράς, γυρνάει κ λέει «Να σου πω, μην γίνεσαι μαλάκας!»Ε, και μετά έρχεται η κλωτσιά.
Αυτό έγινε χτες, η πτώση μόλις άρχισε, άγνωστο τι γέννα θα φέρουν αυτές οι ωδίνες που έρχονται, θέλει κουράγιο τώρα, θέλει κέφι αμείωτο κ αναίτιο, θέλει δύναμη γιατί θα στερέψει η υπομονή κ ταυτόχρονα θα αρχίσουν οι σφαλιάρες. Ανοιχτά όμως πλέον, χωρίς αιδώ.
Αυτό που έγινε χτες είναι απλά ο προαγγελος αυτών που έρχονται, νεκρός σύμβολο σταρ δεν έχει προκύψει ακόμα, προσεχώς. Από εδώ κ έπειτα όλο κ θα δυσκολεύει το καμουφλάρισμα των πρακτικών της τραπεζικής εξουσίας κ των καμαριέρων της στην βουλή. Όλο κ πιο δραστικά μέτρα θα απαιτούνται για το καλό αυτού του σκιάχτρου που αυτοί ονομάζουν πατρίδα τους κ ορίζεται από λογαριασμούς, καρέκλες κ επαφές, ενώ η πατρίδα που είναι τα δεκατόσα μύρια αρνιά στο μαντρί που υψώσανε εκείνοι οι 199 θα τον τρώει ασφυκτικά στον κώλο.
Για όποιον μπήκε στον κόπο να διαβάσει τις 43 σελίδες που αποτελούσαν το κείμενο αυτό που λέγεται μνημόνιο παρτ του, η επιστροφή, κινείται κ αυτό στα όρια της παρωδίας. Η πομπώδης, ψεύτικη γλώσσα με την οποία είναι διατυπωμένο, αυτές οι παράλληλης πραγματικότητας αόριστες εκφράσεις που στάζουν αίγλη κ μεγαλείο κ πάνω απ’όλα έγνοια, υπάρχουν εκεί μόνο για να κάνουν πιο οικεία στα τηλεορασόπληκτα μάτια των αναγνωστών την ωμή πραγματικότητα που προαναγγέλει αυτή η καταπληκτική, κρίσιμη ευκαιρία του να δανειστούμε παραπάνω από όσα θα διαγραφούνε, καταλήγοντας με μεγαλύτερο χρέος. Τα οποία φράγκα δε, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους, μαζί με το μεγαλύτερο ποσοστό από τα μελλοντικά έσοδα της ελλάντας προορίζονται αποκλειστικά κ μόνο για την εξυπηρέτηση των δανείων που υπάρχουν ήδη. Μαγικό?
Εδώ δερβίση μου είναι που πρέπει να αρχίσεις να στροβιλίζεσαι, μήπως πετύχεις τον άνεμο που θα σε κρατήσει από το να ξεριζωθείς.
Αυτοί οι 199 αρχίσανε την πτώση μιας χώρας χτες. Ενσυνείδητα, θεατρινίστικα από χούι, κατηγορηματικά κ ηθελημένα σφραγίσανε μια τροπή πραγμάτων που δεν εγγυάται την επιβίωση του συνόλου.
Κουράγιο κ μην ξεχνάτε τίποτα κ κανένα από αυτές τις μέρες, θα είναι πολύτιμα εφόδια για τα χρόνια που έρχονται.

Καλή χρονιά.

Πάρε κ κομματάκι να χορέψεις να βάλεις λίγο βάλσαμο μέσα σου: