Posts Tagged ‘ελλάδα’

Το γέλιο είναι υγεία, είναι κ το φάρμακο.

Φεβρουαρίου 25, 2014

Το 2014 μπήκε ήσυχα, διακριτικά κι όμορφα. Φοβερές αλλαγές συμβαίνουν σε όλα τα μήκη κ τα πλάτη του αλήτη πλανήτη μας, διασφαλίζοντας πως όλα παραμένουν ίδια. Πλέον, οι κυβερνήσεις δε μασάνε και δολοφονούν με χαρακτηριστική άνεση, όπου στον κόσμο κ αν βρίσκονται, κάνοντας όλους τους έλληνες υπερήφανους που ανήκουν ακόμα κ εν μέσω της κρίσης , στην επαναστατική πρωτοπορία. Δίχως άμεσους νεκρούς όμως. Τουλάχιστον όχι από καλάσνικοφ. Σε πορείες. Η διαφορά είναι πως πριν από λίγες μέρες, άξαφνα υπήρξαν καλά νέα!

Αυτά εδώ! 

Στο δια ταύτα του θέματος, βγήκε το τηλεορασοπράγμα Παναγιωτόπουλος, μέσα στο τσαρδί του πολιτισμού των σνομπ κ των λίγων κ έκανε ό, τι μπορούσε να συνδέσει το αιθέριο κ άπιαστο που είναι η τέχνη κ η έκφρασή της, ο πολιτισμός, με το μίζερο λογιστικό κατασκεύασμα της κρίσης τους. Η αντίδραση ήταν δροσιστική κ αναζωογονητική, ταιριαστή όσο καμία. Οι παρευρισκόμενοι που ταλαιπωρούσαν τα αυτιά κ τη νοημοσύνη τους με τα εμετιλίκια του διοπτροφόρου ομιλητή, ξεράθηκαν στο γέλιο, αποτοξινώνοντας την κεφάλα τους κ ιδανικά διαμαρτυρόμενοι.
Μια φοβερή κατάκτηση του κινήματος κατά του επιβαλλόμενου παραλόγου έγινε πραγματικότητα.
Στην ελληνική πραγματικότητα, η λογική, η επιχειρηματολογία, η νηφαλιότητα, η αντιπαράθεση, οι προσβολές, ακόμα κ η βία, έχουν αποδείξει ιστορικά πως σαν εργαλεία διαμαρτυρίας είναι τζούφια. Ο, τι σχετίζεται με νοήμονες συλλογισμούς, επιχειρήματα κ αποδείξεις, έχει εξοριστεί από το δημόσιο λόγο με επιμέλεια κ προσοχή εδώ κ πολλά χρόνια. Μέρος του δημόσιου λόγου, αποτελούν οι φωνές διαμαρτυρίας που έπαψαν να έχουν αντίκτυπο ή πραγματική απήχηση. Οι διαδηλώσεις είτε ειρηνικές, είτε με θύματα, έγιναν μια κλισέ πραγματικότητα για τους κατέχοντες, απαραίτητη για να ξεθυμαίνουν οι μάζες που ξαφνικά δεν έχουν λεφτά για το γήπεδο. Οι μούτζες, οι μουσικές, τα τραγούδια, όλα αντιμετωπίστηκαν με τη θεραπεία του ξύλου και του δακρυγόνου. Ουσιώδεις παρεμβάσεις σε ομιλίες στην ελλάδα, αντιμετωπίστηκαν με μπράβους ή με σκουληκιάρικες σοφιστικές μεθόδους, στο εξωτερικό, μακριά από τη πηγή της αυθεντίας κ δύναμής τους (τα ελληνικά ΜΜΕ), συνήθως κάνανε τις πάπιες. Παρόλαυτά, ουδείς ανησύχησε επί της ουσίας, διακεκριμένοι καταστροφείς, με θράσος που έρχεται με φυσικότητα βάση αξιώματος και της ιδιότητας μέλους της ελληνικής ολιγαρχίας, συνέχιζαν να αγορεύουν περηφανευόμενοι για τα κατορθώματά τους κ αντιμετωπίζαν με παγκάλεια άνεση ή βενιζέλειο θόρυβο τις λιγοστές φωνές.
Συνηθισμένοι στην αυταπόδεικτη βάση τίτλου βαρύτητα και εγκυρότητα του λόγου τους, προπονημένοι κ έμπειροι στους ελιγμούς πολιτικοί καμπινέδες, δεν ιδρώναν καν όσο υποδυόντουσαν τους, αγανακτισμένους με το ηλίθιο πόπολό τους, ηγεμόνες. Με αυτοπεποίθηση από τα χρόνια της δράσης τους κ αδιαπέραστο δέρμα στις αιχμές κ αβάσιμη πλην όμως απόλυτη σιγουριά στις διαλεκτικές τους ικανότητες, χειριζόταν την κάθε κατάσταση με τρόπο που τους επέτρεπε να απολαμβάνουν τον ύπνο στα μεταξωτά σεντόνια τους το βράδυ.
Ως το μέγαρο προχτές.
Εκεί, σε μια πρώτη δημόσια επίδειξη, φάνηκε το πιο δυνατό όπλο εναντίον τους.
Το γέλιο!
Χρειάστηκε μια κίνηση και κάποιοι καλλιτέχνες για να αναδειχθεί το πιο δυνατό όπλο του θύματος έναντι του υπερόπτη θύτη. Το γέλιο χωρίς τέλος όμως, αποτελεί υστερία. Ο τρόπος που γελάσανε κ εν τέλει νικήσανε αυτοί οι άνθρωποι στο μέγαρο προχτές, ήταν νίκη. Ήταν επιτέλους η φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου στις γελοιότητες που του παρουσιαζόταν σαν τεκμήρια κ αυταπόδεικτες αλήθειες. Όταν ο πονηρός, αγελαδογλυμένος υπουργός, προσπάθησε να εφαρμόσει τις γνωστές του τακτικές, αντιμετωπίστηκε όπως του έπρεπε, με επιχειρήματα και ανελέητο γέλιο.
Γιατί, ξέρετε, τα επιχειρήματα κ ο διάλογος έχουν νόημα σε συνθήκες όπου όλα τα συμβαλόμενα μέλη, γνωρίζουν, συναινούν κ τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία, όταν όμως ύπουλα κ διεστραμμένα, χρησιμοποιούνται κακέκτυπά τους, τότε θέλει γέλιο. Όπως οι φιλόσοφοι τσιμπήσανε τους σοφιστές ότι δεν είχαν καμιά πρόθεση να αναζητήσουν την αλήθεια, έτσι για αυτούς τους ανθρώπους, ενίοτε, καταντούν περιττά τα λόγια κ πρέπει να επιστρατεύονται διαφορετικά μέσα, στα οποία δεν έχουν έτοιμες, μελετημένες λύσεις από τα επιτελεία τους ή από την πείρα που έχουν αποκτήσει με το να είναι τζουτζέδες τόσα χρόνια σε ένα τόσο γλίτσικο περιβάλλον. Έτσι ήρθε η μέρα που απλά ο κοσμάκης άρχισε να γελάει στο άκουσμα τόσης μαλακίας μαζεμένης κ το τηλεορασόπραγμα υπουργός Παναγιωτόπουλος βραχυκύκλωσε κ έριξε για λίγο από πάνω του το μανδύα της ευπρέπειας κ του πολιτισμού κ αντέδρασε με προσβολές, χαρακτηρίζοντας φυσικά τους παρευρισκόμενους ως οχλαγωγούς, καταστροφείς, κοματόσκυλα κ τέλος, σταθερά σε όλη την ομιλία, συνδικαλιστές, η βολική ταμπέλα για να έχει το μέσο μη σκεπτόμενο έλληνα μαζί του. Κ όμως απέτυχε. Απέτυχε να επιβληθεί σε ένα εχθρικό ακροατήριο, σε μια εκδήλωση ευρωπαϊκού προσανατολισμού, ρίχνοντας έτσι μια σταλιά φως στα ανύπαρκτα ρούχα του βασιλιά.
Όσοι ήσασταν εκεί, σας ευχαριστώ έναν έναν κ είμαι περήφανος για σας που δεν τσιμπήσατε στα δολώματα, δεν το κάνατε μπαλάφρα, απλά αντιδρούσατε σε ένα γελοίο τύπο που ούρλιαζε θυμωμένα μπροστά σας, μπράβο.

Με κάνατε πολύ χαρούμενο!

Advertisements

Ποιος πρώτος νεκρός ρε?

Σεπτεμβρίου 23, 2013

Κακό πράγμα η απογοήτευση. Κακό γιατί φέρνει αδράνεια, δεν προκαλεί αντίδραση, φέρνει τη σιωπή. Έτσι κ τον τελευταίο χρόνο, το μπλογκ είχε παραλύσει λόγω μιας απογοητευμένης αηδίας για τα της ελλάδας, μιας τακτοποιημένης ρουτίνας για τα εδώ κ διάφορων άξιων γραφιάδων που με καλύπτουν σε αυτά που ήθελα να πω.

 
Κ μετά άλλος ένας φόνος. Από τους πολλούς. Τα καραφλά αυτή τη φορά πήραν δημοσιότητα.

 

Μέσα στον τελευταίο χρόνο, έβλεπα τα ποσοστά τους να αυξάνονται στην κοινωνία. Οι εγκληματικές δράσεις τους πολλαπλασιαζόταν, οι υποστηρικτές του μεταπολιτευτικού νεοναζιστικού μαντριού γινόταν όλο κ πιο τολμηροί κ φωνακλάδες, το ναζιστικό πρόσημο πιο ξεκάθαρο παρόλη την πρεμούρα συγκάλυψής του. Ταυτόχρονα με γνήσιο τρόμο, παρατηρούσα την απήχηση των βλαμμένων φονιάδων να μεγαλώνει, η ενημέρωση για τις κτηνωδίες τους γινόταν όλο κ πιο ζοφερή κ απαίσια, όλο κ περισσότερος κόσμος συντασσόταν με τους κλινικά ηλίθιους συμπολίτες μας κ εδώ στην γκζενιτιά άρχισαν να αχνοφαίνονται αντιδράσεις. Σιγά σιγά, το να λες πως είσαι έλληνας, σταμάτησε να προκαλεί αυθόρμητες αντιδράσεις για την ακρόπολις, τον τζάιρο, τα νησιά κ το μουζάκα κ άρχισε να παράγει ξινισμένες μούρες κ φαρμακερές ερωτήσεις. Αρχίσαν τα ερωτησο-σχόλια για το αν οντως ισχύει πως εμείς είμαστε οι ξεφτιλισμένοι αμόρφωτοι κ άνιωθοι δειλοί που έβαλαν τους νεοναζί στη βουλή τους με έναν στους δέκα ψήφους. Οι κουβέντες δεν πηγαίναν αυτόματα στο ντιμόκρασι ή στο λιονάιντας αλλά στο γεγονός πως από τις χώρες που περνούν την κρίση, η δικιά μας ήταν αυτή που αντέδρασε σαν κακομαθημένη καριόλα κ το έριξε στο φλερτ με τον νεοναζισμό. Άρχισε να ακούγεται εδώ στα ξένα πως οι έλληνες ανέχονται να φονεύονται μετανάστες κ μάλιστα το κάνουν κ γαργάρα, άρχισε να ακούγεται από τα ΜΜΕ πως κ η ελληνική κυβέρνηση είναι σα το γουρούνι μες τα σκατά με τα λεβέντικα κ πατριωτικά κακέκτυπα των ες ες κ αρχίσαν τα πρώτα άρθρα για κακοποιήσεις κ φόνους στον παγκόσμιο τύπο. Εκεί είναι που ροκανίζει ύπουλα η ντροπή του να αποτελείς μέρος ενός όλου που ιδιοσυγκρασιακά ξηγιέται τέτοιες αντιδράσεις.

 
Στο μεταξύ, στην ελλάδα ομάδες απο καραφλά φανατισμένα άτομα βγαίναν παγανιά για αίμα κ διάφορες καρδούλες (όλες κόκκινες, ασχέτως δερματοπεριτυλίγματος) τρέμανε κ προσευχές σε διάφορες γλώσσες σε διαφορετικούς θεούς ξεστομιζότανε για να βγει ακόμα μια νύχτα. Η πασοκοπανούκλα κ η νουδουχολέρα βέβαια ήταν περιχαρείς από το φοβερό όπλο που τους παραδώσανε στα χέρια οι πρώην ψηφοφόροι τους (πρώην τη ψήφω γιατί στην πράξη πάλι καταφέρανε να εκφράσουν περήφανα την
καταραμένη βλακεία που τους δέρνει), γιατί είχαν στη διάθεσή τους τρελλό πολυεργαλείο, κομμένο κ ραμένο στα μέτρα τους. Σε όλα τα σημαντικά ζητήματα (τα σχετικά με την πλουτοκρατία κ τη διατήρησή της μέσα στην κρίση) είχαν αυτονόητη συναίνεση από τους γελοίους ψευτοεθνικιστές κ ταυτόχρονα είχαν στο πιάτο, απόλυτα συνεργάσιμο κ χειραγωγήσιμο το ένα άκρο από τα δύο που πασχίζανε τόσο πολύ να αποκτήσουνε, ώστε αξιωματικά αυτοί να βρεθούν πάλι στη μέση ως οι ρεαλιστές μετριοπαθείς που είναι η μόνη ελπίδα του λαού. Γιατί για την επιβίωση της πρασινομπλέ εμετικής κάστας των φτιαγμένων κ πλουσίων, χρειάζονται ακρότητες κ χρειάζονται αντιπερισπασμοί. Χρειάζονται πιο ακραία στοιχεία από τους ίδιους, κάτι θεαματικό ώστε ταυτόχρονα να αποσπά την προσοχή από τα ψέμματα που συνεχίζουν να αμολάνε κ την κατάσταση των οικονομικών της χώρας κ να αποδυναμώνουν τις άλλες κοινοβουλευτικές φωνές που έτυχε να έχουν χρώματα αριστερά. Οπότε, επιμελώς κ με την αυθόρμητη κ ειλικρινή βοήθεια της αστυνομίας, έβγαζαν τις αρκούδες τους για χορό κ επίδειξη ισχύος. Πάντα με την όχι-κ-τόσο-διακριτική υπενθύμιση πως η αλυσίδα που κρατάει το θηρίο είναι παλιά κ σκουριασμένη, αλλά οι ίδιοι ως γνήσιοι αρκουδιάρηδες δεν θα αμολούσαν το ζώο στους θεατές που τους τρέφουν. Το γλασάρισμα των στρατόκαυλων αποβρασμάτων ήταν με λάιφ στάιλ, γκομενάκια, τατού, σαματά κ φασαρία κ φουσκωτή ρητορική για εχθρούς κ μάχες, ώστε η αρκούδα να είναι πάντα στο οπτικό πεδίο του φοβισμένου αλλά ηδονισμένου θεατή.

 

Σίγουρα, μια από τις επιλογές που υπήρχαν διαθέσιμες για τους κυβερνώντες, σε κάποιο σημείο, ήταν το ξαμόλημα του θηρίου, μελετημένα, προβλέψιμα, σε δικό τους χρόνο κ με υπολογισμένη άνεση. Σε κάποιο σημείο θα γινόταν η αιματηρή, αποτρόπαια συμπλοκή, λογικά πασπαλισμένη κ με μπόλικα αθώα θύματα, που θα χρωμάτιζε επιτεθέμενους κ αμυνόμενους με τα χειρότερα χρώματα κ θα έδινε την ευκαιρία σε κουστουμαρισμένα, σάπια καθάρματα να βγουν στο γυαλί διαβεβαιώνοντας τον κοσμάκη για την οδύνη, τον αποτροπιασμό τους κ για την κατηγορηματική καταδίκη της βίας. Τα χρυσαύγουλα όμως αυγάτιζαν σε νούμερα κ φανατισμό, συνεχίζοντας όμως στο γνωστό τους μαχαιροβγάλτικο μοτίβο χωρίς να εξελιχθούν στα μέτρα του καινούριου ρόλου τους. Η μουχλόχρωμη πρασινομπλέ παράταξη, με την αλλαζονεία που τους χαρακτηρίζει, παράβλεψε το γεγονός πως όταν έχεις να κάνεις με ανεγκέφαλα, ακαλλιέργητα κτήνη αυτά δεν αντιδρούν πάντοτε κατά το δωκούν κ πως η αλυσίδα ενίοτε σπάει από μόνη της.

 
Έτσι φτάσαμε στη δολοφονία του άνθρωπου Παύλου. Που ως τέτοια δεν ήταν η πρώτη, κ άλλοι άνθρωποι είχαν φονευτεί (επίσημα, ο τελευταίος, από το πακιστάν, άφησε κατασφαγμένος την τελευταία του ανάσα στις 17 Ιανουαρίου του 2013) ή παραμορφωθεί, αλλά τα ονόματά τους ήταν ξενικά κ δυσπρόφερτα, άρα η θύμησή τους σύντομη κ εύθραυστη. Πιστεύω ειλικρινά πως δεν ήταν προμελετημένο. Για τα χρυσαύγουλα ήταν ένα ακόμα ντου. Ο γιος των μεταναστών κ σύντομα φονιάς, που μεγάλωσε στην ελλάδα ώστε να γίνει μια ακόμα βρωμερή κουράδα, ήταν σε ετοιμότητα σπίτι του. Οι μπάτσοι ήταν μπροστά για να συλλάβουν άμεσα τον κακοποιημένο κ να αναλάβουν τα περαιτέρω. Ο μελλοθάνατος δεν φορούσε κουκούλα, δεν ήταν μπαχαλάκιας, δεν κύρρητε την καταστροφή της κοινωνίας όπως την ξέρουμε. Ήταν τραγουδιστής, αντιφασίστας κ έβλεπε μπάλα σε ένα καφενείο στο Κερατσίνι. Έτοιμος λες να γίνει σύμβολο, να γίνει θρύλος. Σίγουρα τα πρασινομπλέ παράσιτα δεν θα τον γουστάρανε για το ρόλο του νεκρού.

 
Έτσι, βρεθήκανε απροετοίμαστοι. Από την μπατσίνα που συνέλαβε το φονιά αφού το θύμα μες τα αίματα της είπε πως τον σκότωσε, μην αφήνοντας έτσι περιθώρια για ακόμα μια επίδειξη μαγειρικής από την αστυνομία, μη δίνοντας άπλα για την κάλυψη ή/κ την διαμόρφωση των γεγονότων στα μέτρα τα δικά τους, ως το Σαμαρά που δεν πρόλαβε να το γυρίσει κατάλληλα ώστε να τον βολέψει.

 
Έτσι βρέθηκε να κάνει δηλώσεις για «αυτή η κυβέρνηση, είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει στους επίγονους των ναζί να δηλητηριάζουν την κοινωνική μας ζωή, να εγκληματούν, να τρομοκρατούν και να υποσκάπτουν τα θεμέλια της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία» αυτός που μέσω φερέφωνων είχε αρχίσει να γλυκαίνει το αυτί του μέσου μαλάκα νεοέλληνα για μελλοντική συνεργασία με τα καραφλά, αναγκάστηκε πολύ δημοσίως να κάψει αυτό το χαρτί του. Επίσης, δεν έχει σατανικούς αναρχικούς να δείξει σαν υπαίτιους ή έστω σαν σχετικούς με το φόνο. Μέσω συμβούλων του προσπάθησε να ρίξει τη μπάλα στο σύριζα αλλά μπροστά στο βάρος της πράξης, όπως ήταν αναμενόμενο, απέτυχε. Έτσι, έβαλε σε κατάσταση πανικού το κουκουβαγιόμορφο πλάσμα που ονομάζουν Δένδια να αναλάβει δράση. Αυτός πήγε στα γρήγορα να περάσει αρθράκι σούπερ στον ποινικό κώδικα για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης κ ένοπλης ομάδας (άσε, ξέρουμε, δέκα άδεια μπουκάλια μπύρας κ δυο κιλά πετρέλαιο θα ήταν οι προϋποθέσεις) μπας κ προλάβει να επωφεληθεί της αναμπουμπούλας. Κατόπιν έκανε κινησάρα επικοινωνιακή κ έστειλε τις έξι (6) αυτεπάγγελτες δικογραφίες για ρατσιστικές επιθέσεις από όλη τη χώρα στον εισαγγελέα, παραβλέποντας τη γελοιότητα της κίνησης κ του αριθμού. Ταυτόχρονα, προσπάθησε να δώσει στους νεοναζί πατήματα για να το παίξουν κατατρεγμένοι κ αδικημένοι με το να διατάξει έρευνες σε όλα τα γραφεία τους, να μιλάει για διακοπή της χρηματοδότησής τους (νόμος που, να μου το θυμηθείτε, δεν θα περαστεί ποτέ για ευνόητους λόγους) κ ταυτόχρονα καθυστερώντας την έρευνα για το φονικό με εντέχνως τοποθετημένες διαρροές. Το καραφλό, δυσκοίλιο πλάσμα που λένε Δένδια προσπάθησε κ προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις, αλλά στο μεταξύ οι καραφλές χρυσόκοτες αποποιήθηκαν κάθε ευθύνης ή σχέσης με το φονιά, παρά τις φωτογραφίες που δείχνουν το αντίθετο κ από το εξωτερικό αρχίσαν να πέφτουν οι σφαλιάρες βροχή.

 
Από τη Διεθνή Αμνηστία, τη σοσιαλιστική ομάδα του ευρωκοινοβουλίου, τους γερμανούς βουλευτές, στη γενική συνέλευση του οηε, όλοι έδωσαν ένα χεράκι στον ένοχο συλλογικό μας σβέρκο. Ένοχο πλέον ξεκάθαρα. Ακούς κυρ μαλάκα που τους ψήφισες δήθεν παραπλανημένος? Ακούς εσύ που συγχώρεσες ένα τριαντάρη να κοπανάει μια γυναίκα στα διπλά του χρόνια? Ακούς εσύ που σφύραγες αδιάφορα στα νέα για σφαγμένους ανθρώπους από το πακιστάν? Δικαιολογίες τέρμα κυρίες κ κύριοι. Αυτά που χρόνια τώρα ήταν προφανή κ οι τυπάκλες από το jungle report τα εξέθεταν με πολύ ωραία ελληνικά, πλέον βγαίνουν στον αέρα σαν πρωτοφανείς ανακαλύψεις κ αποκαλύψεις, είναι κοινή γνώση. Όλα αυτά τα στοιχεία κ τα γεγονότα ανα τα χρόνια συνθέτουν μια συνεπέστατη πορεία στο φανατισμό, το μίσος κ τη βία. Δεν ακούν μόνο αυτοί που θέλουν να έχουν τα αυτιά τους καλυμένα, πια.

 
Η ελληνική είναι τέτοια κοινωνία που για να δει τον εαυτό της στον καθρέφτη, για να ευαισθητοποιηθεί στοιχειωδώς, χρειάστηκε να δολοφονηθεί δημόσια κ χολιγουντιανά ένα μέλος της, που η διαφορά που είχε από τα προηγούμενα μέλη της ίδιας κοινωνίας που φονευτήκανε ήταν πως ήταν γεννημένος από δύο έλληνες γονείς. Δεν διαθέτουμε καν όχι αυτοσεβασμό, αλλά ανακλαστικά επιβίωσης, η νάρκωση είναι βαθιά κ μακάρια. Υπάρχουν όρια όμως.

 
Εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα. Το καλό με τους νεοναζί είναι η μονολιθικότητα της κακίας τους. Τύποι σαν τον Τζέγκις Χαν, το μέγα Αλέξανδρο ή τους βασιλιάδες της Αγγλίας ήταν πολεμοχαρείς, επεκτατικοί, φόνεψαν εκατομύρια κόσμου αλλά έμειναν στην ιστορία κ για άλλα πράγματα. Ο Χίτλερ πέτυχε να είναι το απόλυτο μουνόπανο της ιστορίας. Να είναι τόσο απόλυτα κ  καρτουνίστικα η ενσάρκωση του κακού κ του σάπιου κομματιού της ανθρώπινης φύσης που αποτέλεσε ορόσημο στην πολιτική ιστορία του πλανήτη. Από το Β παγκόσμιο κ έπειτα, ο μοναδικός κανόνας που φαίνεται να επικρατεί κ να τηρείται στην παγκόσμα πολιτική είναι «Κάντε ό,τι, μα ό,τι θέλετε, ΕΚΤΟΣ από αυτό!». Έτσι, είναι πολύ εύκολο κ εύλογο να αντιμετωπίζει κανείς τους ιδεολογικούς απόγονους κ θαυμαστές της πιο κουραδένιας μορφής της σύγχρονης ιστορίας, σαν κατσαρίδες. Η αλήθεια είναι πως με άτομα που έχουν κατακτήσει τέτοια επίπεδα απανθρωπιάς μέσα τους, που έχουν ενσωματώσει στο είναι τους τόσο μίσος για το διαφορετικό κ το άγνωστο, δεν πρέπει κανείς να συνδιαλέγεται. Το επόμενο βήμα είναι να τους φερθείς όπως φέρεται μια πολιτισμένη παντόφλα σε μια εντομο-κατσαρίδα. Να λιώσεις την ανθρωπο-κατσαρίδα με κέφι. Δεν πρέπει όμως. Αυτό είναι το πρόβλημα, ό,τι δεν πρέπει να χυθεί ανθρωπο-κατσαριδο-αίμα για κανένα λόγο. Είναι η κίνηση ματ, αυτή που περιμένουν με άπληστα μάτια, τρέμοντας από την λιγούρα οι σαμαραδοβενιζέλοι κ το κακό συναπάντημα. ΄

 
Ένας ακόμα εμφύλιος είναι απλά λάθος, η απαίτηση ανθρώπινων ζωών σε αντίποινα εξυπηρετεί αρχικά αυτούς που με τρόμο βλέπουν να γλιστράει από τα χέρια τους το πιο πιστό τους εργαλείο κ μετά την ανάγκη για αίμα αυτών που το απαιτούνε.

 

Ο νεκρός δεν θα δικαιωθεί με άλλους νεκρούς.

 

Η θεραπεία στο φασισμό είναι το διάβασμα κ στο ρατσισμό είναι το ταξίδι είπε ο τύπος με το ενδιαφέρον όνομα Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να διαβάσει αν δεν ενδιαφέρεται να επεκτείνει την περιχαρακωμένη αντίληψή του κ δεν μπορείς να τον στείλεις ταξίδια με το ζόρι γιατί αυτό λέγεται εξορία και δεν δουλεύει καλά για κανένα όπως μας διδάσκει η ιστορία. Μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό άλλα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση όμως. Ο καθένας όσο κ όπου μπορεί.

 
Καμία ανοχή στους φασίστες, αυτό είναι ξεκάθαρο, διαρκής πάλη, πάντα και παντού.

 
Απλά διαλέξτε προσεκτικά τα μέσα που θα μεταχειριστείτε κ μην φονέψετε κανέναν πούστη, για κανένα πούστη, δεν το αξίζουν.

 

 

 

 

 

 

Έφτασες ως εδώ κάτω? Ωραίος, τσάκω ένα θαυμάσιο κομματάκι για να γαληνέψεις λίγο, ένα κάποιο αντίο στο καλοκαίρι.