Posts Tagged ‘Δες’

Το γέλιο είναι υγεία, είναι κ το φάρμακο.

Φεβρουαρίου 25, 2014

Το 2014 μπήκε ήσυχα, διακριτικά κι όμορφα. Φοβερές αλλαγές συμβαίνουν σε όλα τα μήκη κ τα πλάτη του αλήτη πλανήτη μας, διασφαλίζοντας πως όλα παραμένουν ίδια. Πλέον, οι κυβερνήσεις δε μασάνε και δολοφονούν με χαρακτηριστική άνεση, όπου στον κόσμο κ αν βρίσκονται, κάνοντας όλους τους έλληνες υπερήφανους που ανήκουν ακόμα κ εν μέσω της κρίσης , στην επαναστατική πρωτοπορία. Δίχως άμεσους νεκρούς όμως. Τουλάχιστον όχι από καλάσνικοφ. Σε πορείες. Η διαφορά είναι πως πριν από λίγες μέρες, άξαφνα υπήρξαν καλά νέα!

Αυτά εδώ! 

Στο δια ταύτα του θέματος, βγήκε το τηλεορασοπράγμα Παναγιωτόπουλος, μέσα στο τσαρδί του πολιτισμού των σνομπ κ των λίγων κ έκανε ό, τι μπορούσε να συνδέσει το αιθέριο κ άπιαστο που είναι η τέχνη κ η έκφρασή της, ο πολιτισμός, με το μίζερο λογιστικό κατασκεύασμα της κρίσης τους. Η αντίδραση ήταν δροσιστική κ αναζωογονητική, ταιριαστή όσο καμία. Οι παρευρισκόμενοι που ταλαιπωρούσαν τα αυτιά κ τη νοημοσύνη τους με τα εμετιλίκια του διοπτροφόρου ομιλητή, ξεράθηκαν στο γέλιο, αποτοξινώνοντας την κεφάλα τους κ ιδανικά διαμαρτυρόμενοι.
Μια φοβερή κατάκτηση του κινήματος κατά του επιβαλλόμενου παραλόγου έγινε πραγματικότητα.
Στην ελληνική πραγματικότητα, η λογική, η επιχειρηματολογία, η νηφαλιότητα, η αντιπαράθεση, οι προσβολές, ακόμα κ η βία, έχουν αποδείξει ιστορικά πως σαν εργαλεία διαμαρτυρίας είναι τζούφια. Ο, τι σχετίζεται με νοήμονες συλλογισμούς, επιχειρήματα κ αποδείξεις, έχει εξοριστεί από το δημόσιο λόγο με επιμέλεια κ προσοχή εδώ κ πολλά χρόνια. Μέρος του δημόσιου λόγου, αποτελούν οι φωνές διαμαρτυρίας που έπαψαν να έχουν αντίκτυπο ή πραγματική απήχηση. Οι διαδηλώσεις είτε ειρηνικές, είτε με θύματα, έγιναν μια κλισέ πραγματικότητα για τους κατέχοντες, απαραίτητη για να ξεθυμαίνουν οι μάζες που ξαφνικά δεν έχουν λεφτά για το γήπεδο. Οι μούτζες, οι μουσικές, τα τραγούδια, όλα αντιμετωπίστηκαν με τη θεραπεία του ξύλου και του δακρυγόνου. Ουσιώδεις παρεμβάσεις σε ομιλίες στην ελλάδα, αντιμετωπίστηκαν με μπράβους ή με σκουληκιάρικες σοφιστικές μεθόδους, στο εξωτερικό, μακριά από τη πηγή της αυθεντίας κ δύναμής τους (τα ελληνικά ΜΜΕ), συνήθως κάνανε τις πάπιες. Παρόλαυτά, ουδείς ανησύχησε επί της ουσίας, διακεκριμένοι καταστροφείς, με θράσος που έρχεται με φυσικότητα βάση αξιώματος και της ιδιότητας μέλους της ελληνικής ολιγαρχίας, συνέχιζαν να αγορεύουν περηφανευόμενοι για τα κατορθώματά τους κ αντιμετωπίζαν με παγκάλεια άνεση ή βενιζέλειο θόρυβο τις λιγοστές φωνές.
Συνηθισμένοι στην αυταπόδεικτη βάση τίτλου βαρύτητα και εγκυρότητα του λόγου τους, προπονημένοι κ έμπειροι στους ελιγμούς πολιτικοί καμπινέδες, δεν ιδρώναν καν όσο υποδυόντουσαν τους, αγανακτισμένους με το ηλίθιο πόπολό τους, ηγεμόνες. Με αυτοπεποίθηση από τα χρόνια της δράσης τους κ αδιαπέραστο δέρμα στις αιχμές κ αβάσιμη πλην όμως απόλυτη σιγουριά στις διαλεκτικές τους ικανότητες, χειριζόταν την κάθε κατάσταση με τρόπο που τους επέτρεπε να απολαμβάνουν τον ύπνο στα μεταξωτά σεντόνια τους το βράδυ.
Ως το μέγαρο προχτές.
Εκεί, σε μια πρώτη δημόσια επίδειξη, φάνηκε το πιο δυνατό όπλο εναντίον τους.
Το γέλιο!
Χρειάστηκε μια κίνηση και κάποιοι καλλιτέχνες για να αναδειχθεί το πιο δυνατό όπλο του θύματος έναντι του υπερόπτη θύτη. Το γέλιο χωρίς τέλος όμως, αποτελεί υστερία. Ο τρόπος που γελάσανε κ εν τέλει νικήσανε αυτοί οι άνθρωποι στο μέγαρο προχτές, ήταν νίκη. Ήταν επιτέλους η φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου στις γελοιότητες που του παρουσιαζόταν σαν τεκμήρια κ αυταπόδεικτες αλήθειες. Όταν ο πονηρός, αγελαδογλυμένος υπουργός, προσπάθησε να εφαρμόσει τις γνωστές του τακτικές, αντιμετωπίστηκε όπως του έπρεπε, με επιχειρήματα και ανελέητο γέλιο.
Γιατί, ξέρετε, τα επιχειρήματα κ ο διάλογος έχουν νόημα σε συνθήκες όπου όλα τα συμβαλόμενα μέλη, γνωρίζουν, συναινούν κ τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία, όταν όμως ύπουλα κ διεστραμμένα, χρησιμοποιούνται κακέκτυπά τους, τότε θέλει γέλιο. Όπως οι φιλόσοφοι τσιμπήσανε τους σοφιστές ότι δεν είχαν καμιά πρόθεση να αναζητήσουν την αλήθεια, έτσι για αυτούς τους ανθρώπους, ενίοτε, καταντούν περιττά τα λόγια κ πρέπει να επιστρατεύονται διαφορετικά μέσα, στα οποία δεν έχουν έτοιμες, μελετημένες λύσεις από τα επιτελεία τους ή από την πείρα που έχουν αποκτήσει με το να είναι τζουτζέδες τόσα χρόνια σε ένα τόσο γλίτσικο περιβάλλον. Έτσι ήρθε η μέρα που απλά ο κοσμάκης άρχισε να γελάει στο άκουσμα τόσης μαλακίας μαζεμένης κ το τηλεορασόπραγμα υπουργός Παναγιωτόπουλος βραχυκύκλωσε κ έριξε για λίγο από πάνω του το μανδύα της ευπρέπειας κ του πολιτισμού κ αντέδρασε με προσβολές, χαρακτηρίζοντας φυσικά τους παρευρισκόμενους ως οχλαγωγούς, καταστροφείς, κοματόσκυλα κ τέλος, σταθερά σε όλη την ομιλία, συνδικαλιστές, η βολική ταμπέλα για να έχει το μέσο μη σκεπτόμενο έλληνα μαζί του. Κ όμως απέτυχε. Απέτυχε να επιβληθεί σε ένα εχθρικό ακροατήριο, σε μια εκδήλωση ευρωπαϊκού προσανατολισμού, ρίχνοντας έτσι μια σταλιά φως στα ανύπαρκτα ρούχα του βασιλιά.
Όσοι ήσασταν εκεί, σας ευχαριστώ έναν έναν κ είμαι περήφανος για σας που δεν τσιμπήσατε στα δολώματα, δεν το κάνατε μπαλάφρα, απλά αντιδρούσατε σε ένα γελοίο τύπο που ούρλιαζε θυμωμένα μπροστά σας, μπράβο.

Με κάνατε πολύ χαρούμενο!

Advertisements

Προθέσεις κ αποτελέσματα

Μαΐου 2, 2011

Καθόμουνα το τελευταίο δίμηνο περίπου κ διάβαζα άρθρα για τη φασάρα που διαδραματίζεται στο καζάνι, το καζανάκι του νότου. Μάθαινα χοντράδες κ σώτα στεγνά, μάζευα χολή να τη φτύσω σε ένα κείμενο να μην αρχίσω κ στάζω φαρμάκι.
Σήμερα όμως μου ήρθε το επόμενο βίντεο κ κατάλαβα πως καλύτερα τα λέει η τύπισσα κ βγάζει κ πιο πολύ κέφι από την πάρτη μου.
Απολαύστε λέμε!

Ε?

Της αποκάλυψης το κάγκελο.

Φεβρουαρίου 5, 2011

Μάνα μου τα κοκαλλομάχαιρά σου και τα κομποχτένια σου που τα έβγαλες από τις σκελετοντουλάπες σου, τα έλουσες άπλετο φως κ πάει να σπάσει το απόστημά τους.
Βγάλανε οι ελεεινοι ρεζίληδες λέει το πόρισμα για τις πολιτικές ευθύνες για τη ζίμενς, βαράτε βιολιτζήδες να χορέψω να μου φύγουν τα φαρμάκια με τον ιδρώτα γιατί αλλιώς δεν το κόβω να γίνεται το θέμα.
Είπανε οι γελοίοι πως πρέπει να συσταθεί ξανά μανά προανακριτική επιτροπή, καθως κανείς ποτέ δεν υπέγραψε κανένα χαρτί ως υπουργός, καμία σύμβαση με την τρισκατάρατο.
Μάλιστα κάποια τσογλάνια του κερατά προβάλλουν στα υπουργικά τους ένσημα πως αυτοί μάλιστα ΑΚΥΡΩΣΑΝ(!!!!!) σχετικές συμβάσεις με την τρισκατάρατο.

Για πιο πλήρη ενημέρωση, κοίτα εδώ που τα λέει όλα για το πόσο λάρτζ κ κιμπάρηδες είμαστε.

Στη χώρα που είμαι τώρα όμως είναι κομματάκι διαφορετικά τα διάφορα. Πήγα ας πούμε σε μια συναυλία κ γνώρισα ένα εξαίσιο δείγμα ανθρώπου. Ήταν διαγωνισμός μεταξύ διάφορων συγκροτημάτων, η μουσική ήταν μεταλλικού προσανατολισμού κ εκεί γνώρισα το ντόπιο αντίστοιχο της δικιάς μας κλασικής μάνας ρέιβερ. Μάνα ρέιβερ? Όχι, μάνα μάνατζερ, μάνα headbanger, μάνα γαμάτη, να χτυπιέται με το 12χρονο γιό της που τα έχωνε thrashοειδώς αναντίστοιχα της ηλικίας του κ μετά να του δίνει μήλο για να φάει μετά από την εμφάνισή του και να γυρνάει σε μας να μας τον δείχνει με καμάρι.

Μάνα headbanger!

Εδώ λοιπόν υπάρχουν σαφείς αντιθέσεις. Εδώ η ρίζα που φαίνεται στο μαλλί είναι ξανθιά! Είναι τόσες πολλές οι ξανθιές που τα βάφουν μαύρα ή καστανά τα μαλλιά τους κ όταν έχουν καιρό να τα βάψουν, τσουπ ξεπηδάει η ξανθιά ρίζα. Σχεδόν ξαναζώ την εφηβεία μου σε ένα αισθητικό επίπεδο καθώς εδώ τα κορίτσια κ οι γυναίκες είναι αδύνατες κ συνήθως μαυροντυμένες, φορούνε μάρτινς άρβυλα, έχουν κατά πλειοψηφία μακριά μαλλιά κ άψογα δέρματα. Φρέσκα πρόσωπα σαν πορσελάνες, βοηθούμενα από το βρωμόκρυο στο να μένουν τσίτα, μια ονειρική κατάσταση που παραπέμπει σε άλλες εποχές, περασμένες αλλά όχι ξεχασμένες. Με γυρνάει που λες, χρόνια πίσω, όταν όλα τα κορίτσια φαινόταν όμορφα κ ήταν όμορφα, είχαν μακριά μαλλιά, λεπτά κορμάκια κ μάτια που γυαλίζανε. Τώρα βλέπω τις πιο πολλές να έχουν ξεθωριάσει, πίσω από στρώματα μέικ απ, ισορροπώντας πάνω στα τακούνια τους με τα παραπανίσια κιλά να φωνάζουν εγκατάλειψη. Όχι πια.

Δε μπορώ όμως να μην βλέπω τι γίνεται στο Ελλαδιστάν, δυστυχώς με καίει κ με ταράζει, έστω από μακρυά. Το αστείο είναι πως έφυγα γιατί αισθανόμουν ανήμπορος να συνεισφέρω έστω στο να αλλάξει το παραμικρό, η πουτάνα η ελπίδα, συφιλιδική σάπιζε μέσα μου για χρόνια, ώσπου δεν πήγαινε άλλο.
Το άλλο αστείο είναι πως υπάρχουν αρκετοί που γράφουν κείμενα κ μάλιστα κάποια από αυτά είναι όμορφα κείμενα, για την αριστερά κ τη χαμένη τιμή της Αριστεράς κ για την αδράνειά της κ διάφορα τέτοια ηρωικά κ πένθιμα. Εδώ έχω να παρατηρήσω κάτι που νόμιζα πως ήταν κάπως προφανές. Ποια αριστερά ρε καρντάσια? Αυτή την κοινοβουλευτική, την ξινισμένη, την αγάμητη πρώην αξύριστη, πλέον το ίδιο άρχουσα τάξη όπως κ οι λοιποί? Αυτή την καριόλα που τόσα χρόνια τρώγεται με τις τρίχες της αντί να κάνει το παραμικρό ουσιαστικό πράγμα κ μετά σκίζει τις κυλότες της στα πρωινάδικα κ τα παραθύρια αυτά τα γλίτσικα των βραδινών δελτίων για τα επιτεύγματα κ τους αγώνες της? Ή αυτή που δέχεται εδώ και 30 χρόνια να ισχυρίζεται το ΜΠαΤΣοκ ότι είναι μέρος της? Μάλλον αυτή λένε.
Μιλάω με κόσμο εδώ, διάφορους. Μιλάω για τα χρόνια που περάσανε κ έκπληκτος διαπιστώνω πως ακόμα κ εδώ λένε πως παλιά ήταν καλύτερα. Παλιά με περισσότερα επιδόματα, καλύτερες συντάξεις κ διάφορα άλλα παρόμοια κ πως όλα άλλαξαν όταν ψηφίσανε ένα φασισταριό στη βουλή με αφορμή ένα κύμα μεταναστών. Όταν δε, ρώτησα με απορία πως βγήκε φασίστας στη βουλή, καθώς το μέρος έχει παράδοση σε αριστερές κυβερνήσεις κ τα συναφή, μου απαντήσανε πως ήταν ο τότε μπρόεδρας των ντόπιων σοσιαλιστάδων που τα γάμησε όσα τον αφήσανε να γαμήσει. Ο δικός μας ο αμερικανόψυχος καράφλας είναι μπρόεδρας της διεθνούς σοσιαλιστικής κουράδας. Αυτό λέει πλέον περισσότερα για τον σοσιαλισμό παρά για τον καράφλα. Εδώ θα διαβάσεις περισσότερα για αυτή την αρχοντοπουτανάρα τη διεθνή. Πάντως, μάγκες λεγεών, αν έχετε κάτι, ο εκβιασμός δεν βοήθησε ποτέ κανένα, μην καυλαντίζεστε πως θα γίνει κάτι διαφορετικό με την απειλή σας. Σκάστε το στη μούρη τους να ανοίξουν τα μάτια των πολλών.
Ο Στρος Καν, ο μίστερ ΔΝΤ, προειδοποίησε για βίαιες κοινωνικές αναταραχές. Σώώπα ρε μεγάλε, αλήθεια? Το πήρες κ εσύ χαμπάρι? Κοίταξες κάτω από το θρόνο σου κ είδες τα ζωύφια να αφρίζουν?
Μπορεί κ να υπάρχει ελπίδα κάπου στον πλανήτη όμως, σαστισμένος μεν, ευχάριστα έκπληκτος δε, άκουσα για το στρατό της Αιγύπτου να πρωτοτυπεί κ να βγάζει ανακοίνωση στην οποία υποστηρίζει το δικαίωμα του λαού να διαδηλώνει για τα αιτήματά του κ πως δεν θα στρέφανε τα όπλα προς τα αδέρφια τους, αντιτιθέμενος έτσι με εκείνο το βρωμόσκυλο τον πρόεδρά τους που είναι αγκιστρωμένος στην θεσούλα του για 30 χρόνια τώρα κ πλέον του έχουν γυρίσει την πλάτη κ τις βρωμερές κωλοτρυπίδες τους όλοι οι πρώην σύμμαχοί του εκτός από το Ισραήλ.
Νομίζω πως είναι επιτακτική ανάγκη να φέρουμε καραβάνια από την Αίγυπτο στην Ελλάδα για να εκπαιδεύσουν τους μπάτσους σε θέματα ηθικής κ πολιτικής αντιμετώπισης βδελλών. Δε γίνεται μεγάλε από τη μία να είσαι κομμάτι του λαού (ναι αυτού του μαλάκα) κ από την άλλη να τον λιώνεις στο ξύλο κάθε φορά που οι πολιτικάντηδες το απαιτούν.
Το άσχημο είναι πως τελικά δεν μπορούμε να τα ρίξουμε καν στα τελευταία 30 χρόνια. Ψάχνοντας, αηδιασμένος από τη σκέψη πως έχουμε τον ΓΑΠ τον 2ο, γόνο του Αντρέα του πρώτου, μιας οικογένειας με παράδοση στην ψευτιά κ την απάτη να μας καβαλάει, ανακάλυψα πως δεν είναι καν πρωτότυπη η φάση. Άκου να γουσταρς, σε 189 χρόνια που υφίσταται το σύγχρονο ελληνικό κράτος, οι παραδόσεις τηρούνται ευλαβικά με τη βλακεία που μας δέρνει. Όλα άρχισαν με τον Διομήδη Κυριακό. Δεν τονε ξέρεις? Ούτε εγώ τον ήξερα. αλλά το 1863 έγινε πρωθυπουργός. Ο εγγονός του, Αλέξανδρος-Διομήδης Κυριακός το ίδιο ογδόντα ολόλκληρα χρόνια μετά, το 1949. Η πρώτη φαμέλια που έκανε το κολπέτο. Βέβαια, οι πρώτοι αυθεντικοί διδάξαντες ήταν οι Ράλληδες. Άρχισε το κακό με τον Δημήτριο Ράλλη. Ο τύπος ήταν 5 φορές πρωθυπουργός (1897, 1905, 1909, κ 1920-21), ο γιός του ο Ιωάννης Ράλλης έγινε πρωθυπουργός στην κατοχή (1943-44), ο εγγονός Γεώργιος Ράλλης ομοίως το 1980-81. Ο τελευταίος ήταν εγγονός πρωθυπουργού κ από την πλευρά της μάνας του που ήταν κόρη του Γ.Θεοτόκη. Μετά ήρθε η παπανδρεϊκή πανούκλα με τον Γιώργο να είναι 4 φορές (1944, 1944-45, 1963 και 1964-65), τον Αντρέα 3 φορές (1981-85, 1985-89 και 1993-96) και τώρα τον καράφλα σοσιαληστή. Αυτοί λοιπόν κάνανε κουμάντα για όλη τη φαμέλια. Νομίζεις πως τελειώνει εδώ? ΛΑΘΟΣ ΜΑΓΚΑ! Ο Γεώργιος Κουντουριώτης ήταν πρωθυπουργός το 1848 κ ο εγγονός του Παύλος μπρόεδρας δημοπρασίας (1924-1929). And the beat goes on: Ο Σπυρίδωνας τρικούπης ήταν ο μπρόεδρας του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου το 1833 κ φυσικά ο γιόκας του Χαρίλαος, πρωθυπούργεψε 7 φορές (1875, 1882-85, 1886-90, 1892-93 και 1893-1895). Ο Θρασύβουλος Ζαΐμης 2 φορές (1869-70 και 1871), ο γιος του Αλέξανδρος 8 φορές (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) αλλά και μπρόεδρας δημοπρασίας στην περίοδο 1929-35 με τον πατέρα του κ γιό του Θρασύβουλα να έχει υπάρξει, πριν κ μετά από τον Καποδίστρια , μπρόεδρας επίσης. Η ιστορία τελειώνει με τους Βενιζέλους, όπου ο Ελευθέριος ήταν 9 φορές πρωθυπουργός κ ο γιος του Σοφοκλής 5 αλλά βαριέμαι να γράψω τις ημερομηνίες.*
Έχουμε λοιπόν μεγάλη παράδοση στις βδέλλες, για την ακρίβεια, είναι η μοναδική μας παράδοση, αυτή της οικογενειακής ολιγαρχίας, η οποία έχει διευρυνθεί τώρα κ στον επιχειρηματικό κόσμο που επίσης κυβερνάει. Με δυναστείες έχει λειτουργήσει η ελλάδα σαν κράτος από την αρχή, την υποταγή σε αυθεντίες κ ηχηρά ονόματα την έχουμε να κυλάει στις φλέβες μας κ να μας ορίζει.

Κοίτα τι λέει κ ο Καραγάτσης σε μια επιστολή του προς τον Καββαδία:
«Κλεισμένος σε μια κάμαρα, πλάι στο κύμα, έγραφα την ιστορία των Ελλήνων. Γαμημένη ιστορία ξεκωλιάρας φυλής. Είναι αφάνταστο πως κατέχουμε την τέχνη να κυλιόμαστε στο βούρκο και να περιπλανιόμαστε στ’αστέρια. Σαράντα αιώνες, αυτό το βιολί. Περισσότεροι ναι, λιγότεροι όχι. Πως να τους ξεγράψεις τους αφιλότιμους;»
Αυτά γράφει ο τυπάς που θέλησε να γράψει την ιστορία των ελλήνων απλά κ κατανοητά πέρα από ιστορικούς κ ακαδημαϊκούς αυτισμούς. Το βιβλίο είναι αυτό, σου λέω παρ’το κ διάβασ’το, είναι ένα ταξίδι από μόνο του. Η Ιστορία των Ελλήνων στην οποία αναφέρεται ο Καραγάτσης, εκδόθηκε το 1952, αλλά σταμάτησε στον πρώτο τόμο.
Τι να πεις, έχω κάτι εφιάλτες πως καταλήγουμε με μπρόεδρα δημοπρασίας τον Καρατζαφέρη κ πρωθυπουργό τον Κούγια κ τινάζομαι ιδρωμένος το πρωί, θέλοντας να ξύσω από πάνω μου τη γλώσσα μου κ τ’όνομά μου, να μη με νοιάζει πια.
Διαβάζω αλλού τη μελοδραματική έκκληση «Χάσαμε πολλά, μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας» και πέφτω κάτω κ κυλιέμαι από τα γέλια. Θα ήθελα πραγματικά να μάθω που την είδαν την ανθρωπιά μας σαν έθνος κ φοβούνται μη τη χάσουμε. Κ μιας που ανέφερα το διάβασμα, ρίξε μια ματιά σε κάποιον που τα λέει καλύτερα από μένα κ πάρε οπωσδήποτε το καινούριο βιβλίο του Τζιμάκου. Τιτλοφορείται ¨Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο¨, είναι νομίζω απομαγνητοφώνηση των εκπομπών του στο ραδιόφωνο κ είναι η καλύτερη δουλειά του των τελευταίων χρόνων.
Κ μιας κ τους ανέφερα κ τους δύο, τσάκω κ ένα θεματάκι να γελάσει λίγο το χειλάκι σου:

Που θέλω να καταλήξω?
Θα δούμε στο επόμενο επεισόδιο μάλλον.

*Η πηγή μου για τις φατριές είναι αυτό το βιβλίο!
Το περίμενες?

Πολύ γέλιο.

Μαρτίου 13, 2010

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί κ οπλοφορεί μια ίωση μούρλια. Χτυπάει αδιακρίτως, σιωπηλή, αόρατη, αποτελεσματική. Κοτόσουπες κ λεμονάδες παντού μπας κ γλιτώσει κανείς από τα νύχια της. Στα πέριξ όμως κυκλοφορούν κ άλλα βλαβερά, ορατά κ καμαρωτά. Όπως ο Πάγκαλος λέμε, που την Τετάρτη ανακάλυψε πως υπάρχουν ακροδεξιοί στην Αθήνα κ έκανε σα θιγμένη παρθένα, δίνοντας τρελλή πάσα στον Λάοςμαν να σπάσει χαβαλέ πετώντας φοβερή ατάκα περί εμπλοκής μυστικών υπηρεσιών. Ντροπής, την πατήσατε όντως σαν πρωτόβγαλτη. Στα Χανιά από την άλλη, αρχίσανε να τους μαντρώνουνε, εύγε. Τα φυντάνια στην Πανόρμου που ενώ περίμεναν υποστήριξη από τους ματάδες, φάγανε το ξύλο της αρκούδας κ τώρα ασκεί ο εισαγγελέας διώξεις σε όλους, δώσανε αφορμή στον κάθε πικραμένο να μιλάει για την κατάσταση που επικρατεί, λέγοντας ένα σωρό μαλακίες. Κάτι είναι κ αυτό πάντως. Εδώ ψεκάζουνε γεροντάκια στη μούρη, στα ανοιχτά, χωρίς πρόβλημα κ δεν κουνιέται φύλλο. Νο πρόμπλεμ, αράξτε στους καναπέδες σας κ περιμένετε τα κωλοβυθόμετρα να σας αποσταλλούν σπίτι, που να τρέχουμε τώρα, να προκαλούμε, ε? Κ κάτι χοντρούς περίεργους να δηλώνουν πως αρνούνται να πληρώσουν το τίμημα της κρίσης που δεν προκαλέσανε αυτοί. Στάκα ρε άνθρωπε, εσύ που ήσουν δηλαδή όταν φαινόταν στον ορίζοντα το τσουνάμι με τις κουράδες κ δε φταις? Ήσουν κάπου σε απομόνωση κ προσγειώθηκες εδώ, αθώος κ άσπιλος, εν μέσω της κρισάρας? Τόσα χρόνια ώσπου να γίνεις μπρόεδρας τι έκανες, που έβοσκε το μάτι σου κ δε φταις? Σε ποιον οργανισμό ήσουν τόσο καιρό, μήπως σε αυτόν που τρεις προκάτοχοί σου είναι μέσα στη βουλή πλέον? Έτσι λοιπόν αναγκάζονται οι κακομοίρηδες οι τεχνικοί να προσπαθούν να χαμηλώνουν το αλήτες-λέρες-εργατοπατέρες που είναι σε όλα τα στόματα όταν αρχίζουν να μιλάνε διάφοροι χοντροί περίεργοι. Έτσι κ τα γιαούρτια, οι καφέδες, τα νερά να σκάνε πάνω τους κ αυτοί αντί να κάνουν την αυτοκριτική με το να βγάλουν από την τσάντα ένα δίκιλο πρόβειο κ να το τρίψουν στη μούρη τους, κάνουν κ τους τσάμπα μάγκες κ ορμάνε. Που πας ρε χοντρέ που θα τρέξεις πέντε μέτρα κ θα σου κοπεί η ανάσα από τα ξίγκια?Που θα ρίξεις δυο μπουνιές κ θα λαχανιάσεις? Κ ο μπρόεδρας της βουλής να έχει το χιούμορ (?) κ να δηλώνει για «απάνθρωπη κ άγρια επίθεση». Απάνθρωπα κ άγρια γιαούρτια. Δηλαδή να θες να γράψεις καμια εξυπνάδα για να τους ειρωνευτείς λιγάκι κ να σου παίρνουν κ αυτή ακόμα τη μικρή χαρά για πάρτη τους. Το πρόβλημα που με κάνει κ ανεβάζω θερμοκρασίες είναι πως ολόγυρα στο ιντερνέτι υπάρχουν κριτικές επί κριτικών κ αποδόσεις ευθυνών κ ποιητικές μεταφορές κ παράπονα εναντίον Γερμανών κ όλοι κράζουν. Κάποιοι στοχευμένα, κάποιοι έξυπνα, κάποιοι αποτελεσματικά, κάποιοι όχι. Όλοι όμως κράζουν κάποιον άλλο ή κάποιους άλλους ορατούς ή αόρατους κ κανείς δεν κράζει την πάρτη του. Οι πιο μεγαλόψυχοι χρησιμοποιούν πρώτο πληθυντικό κάπου κάπου κ τέλος. Ε όχι ρε.
Εγώ φταίω. Ναι ρε, εγώ φταίω κ για την κωλοκρίση κ για τους μαλάκες γύρω μας κ για το μπάτσο που σε κοπάνησε προχτές κ για την αδιαφορία τη γενικότερη κ για τα ζόρια που τραβάς. Είστε όλοι μαλάκες, κάτι έχετε κάνει κ εσείς, αλλά κυρίως το φταίξιμο είναι δικό μου. Από τη στιγμή που ζω εδώ κάτι δεκαετίες, είναι δικιά μου η ευθύνη. Κ γαμώ τα ντισκλέιμερ λέμε.
Όλοι υπεράνω κ όλοι γνώστες, εδώ βρίσκετε ομολογία ρητή. Κ είμαι κ στην πλευρά των απολυμένων πλέον, περικοπές κ τα συναφή, μπου χου χου, έχασα μια δουλειά, έχασα τον πολύτιμο μισθούλη μου, γκαρσόν το λογαριασμό. Κ ΟΜΩΣ δε σταμάτησε η ζωή μου, ούτε η ζωή στον πλανήτη, ούτε τρυπήσανε απότομα όλα τα ρούχα στο συρτάρι. Ρε Ουστ.

Ανοίγει το Μάτσου Πίτσου πάλι στις 29 Μαρτίου, μετά από περίοδο που ηταν κλειστό από πλημμύρες κ κατολισθήσεις, βγάλτε εισιτήρια κ δρόμο, είναι από τα πιο ωραία μέρη στη γη. Θα τα πούμε για το μέρος άλλη φορά, απλά ήθελα να το κλείσω με μια ωραία νότα το κολπέτο!

Πάει η πρώτη δεκάρα, πάμε γι άλλα

Ιανουαρίου 22, 2010

Σχεδόν κοντεύει να περάσει ο πρώτος μήνας της του πρώτου χρόνου της δεύτερης δεκαετίας της δεύτερης χιλιετίας στην 3758N2343E που ζω. Πριν από λίγο, περπατούσα στους άδειους διαδρόμους της εταιρείας κ περίμενα να σκάσουνε μύτη τα ζόμπι κ εγώ να τα ρουκετιάζω με μίνι πυραύλους που θα εκτόξευα από το κινητό μου. Κάτι σα σπλάτερ Τζέιμς Μπόντης ένα πράμα, με το δολοφονικό μου κινητό στο σταθερό κ σίγουρο χέρι μου. Νομίζω πως πρέπει να σταματήσω να δουλεύω μέχρι αργά.

Οι άνθρωποι λες κ κρυφτήκανε στις φωλιές τους τον τελευταίο καιρό. Μετά τις γιορτές ήρθε μια βαρυστομαχιά διάχυτη πάνω στις φάτσες της καθημερινές κ τις τυχαίες, αραίωσε η κίνηση έξω, πιάσανε κ τα πρώτα κρύα, μια ερήμια γενική εικόνα. Εκτός φυσικά από τα αυτοκίνητα που φαίνονται κάθε μέρα κ περισσότερα, πιο αγριεμένα στους δρόμους. Τα μονοπάτια που χαράζονται ανάμεσα στις ατέλειωτες ουρές των αυτοκινήτων κ τα καβαλάμε με τα δίτροχα οι λίγοι ξεπαγιασμένοι κ ενίοτε μουσκεμένοι εναπομείναντες του χειμώνα-με-μηχανή-ρε-πούστη-δεν-κάνει-κρύο-στην-ελλάδα δόγματος, έχουν γίνει πιο νευρικά, πιο ευμετάβλητα, θυμίζουν πια μικρά ρυάκια, ρυάκια γλιστερά απ’το σκατόβροχο, επικίνδυνα από τους μαλάκες που αλλάζουν λωρίδα-κανάλι με το κινητό στο ένα χέρι και τον καφέ στο άλλο.

Η οδήγηση ποτέ δεν έμοιαζε τόσο με βιντεοπαιχνίδι. Κ μη φανταστείς κανα ζόρικο με φοβερά γραφικά σαν αυτά που βγαίνουν τώρα. Σου μιλάω για απλοϊκά, αυτιστικά shoot’em up της περασμένης δεκαετίας κ βγάλε. Κ εκεί που περιμένεις να γυρίσεις κ να δεις τον κακοσχεδιασμένο εξωγήινο να σου χαμογελάει πιξελιάζοντας ασύστολα μέσα από το παρμπρίζ του οχήματος που μόλις πήγε να σε φονέψει δια απότομης κ βάρβαρης σύνθλιψης με άμεση προοπτική να βιώσεις επιτέλους την υπέροχη κ απελευθερωτική εμπειρία του πετάγματος καθώς κ την γαμημένη προοπτική της προσγείωσης, βλέπεις ένα μαλάκα με γραβάτα. Ή έναν παππού να κοντεύει να κολήσει το πιγούνι του στο τιμόνι. Ή μια γκόμενα να ατενίζει ανέμελα ίσια μπροστά ΟΣΟ ΑΛΛΑΖΕΙ ΛΩΡΙΔΑ.

Απογοητευτικό.

Μεγάλη πρόταση η παραπάνω, κοντράρει σε διάρκεια τα προκαταρκτικά καντήλια που πέφτουν κάθε φορά, μετά ακολουθεί ο κύριος όγκος. Βέβαια αυτά τα ρίχνω μέσα από το κράνος, σαν από σεβασμό ή υποχρέωση μπροστά στην αγνή βλακεία της οποίας την παρουσία βιώνω.

Εκτός από αυτές τις εκλάμψεις αδρεναλίνης στην καθημερινότητα όμως, μυρίζει μια βαρεμάρα ένα γύρω, μια δυσκολία στην κίνηση, το φεγγάρι είναι μικρό κ οι αντοχές περιορισμένες. Καλά τι να λέμε, μόνο μια ματιά στα νέα να ρίξει κανείς, τσααακ, σε πιάνει η ασχήμια από τα μούτρα κ σου μπήχνει βρωμερά νύχια στα μάτια. Δεν αρχίζω καν για τις δίκες της ημέρας, αυτή που αναβλήθηκε του Κορκωνέα κ αυτή που κατέληξε, του Αντωνόπουλου. 22μιση χρόνια σε ένα τύπο που σκότωσε εν ψυχρώ έναν πιτσιρικά κοπανώντας τον στο κεφάλι. Εγκεφαλική βλάβη των δικαστών? Στα μαλακά σαν προετοιμασία για την επόμενη απόφαση? Δεν αρχίζω γιατί δεν τελειώνει.

Έχει κ γενέθλια ο Μήτσος ο Πούλικας σήμερα. Κοντεύει τα 70 κ ακόμα τραβά δρόμο, ακόμα τραγουδά (σχεδόν) κ γουστάρει. Μια εβίβα σε ένα αυθεντικό ρεμάλι της κοινωνίας.

Χαζεύοντας από δω κ από κει, βλέπει κανείς πως 7 βουλευτές σκαπουλάρανε για σήμερα, ενώ είχε ζητηθεί η άρση της ασυλίας τους. Τα λαμόγια μαζεμένα κ ομόψυχα, ψηφίσανε 242 άτομα κ κατά συντριπτική πλειοψηφία αποφασίσανε να γελάσουν άλλη μια φορά αυτάρεσκα στη μούρη μας. Τουλάχιστον υπάρχει εθνική ομοψυχία κ σύμπνοια κάθε φορά που θίγονται οι μισθοί κ οι συντάξεις των βουλευτών και των δικαστικών, τα εκκλησιαστικά κ η ασυλία των βουλευτών. Εκεί ενωμένοι κ αποφασισμένοι, σαν ένα στόμα, μια φωνή, ένα χρώμα όλοι τους τσακίζονται να πάνε στη βουλή κ να ψηφίσουν. Κ όσοι δεν πήγαν, ξέρουν αυτοί γιατί δεν πήγαν. Εκεί δεν υπάρχει ιδεολογία ή κλίση, υπάρχει επιβίωση, διατήρηση των κεκτημένων που χτίσανε με κόπο χρόνια ολόκληρα κυριαρχίας κ αλλαζονείας. Ποιος ξέρει, μπορεί κ χαβαλές αφού δεν υπάρχει καμμία έκπληξη, προδικασμένα, ξαναζεσταμένα χλιαρά σκατά.

Μάγκα άσ’το, έχουμε χάσει γενικότερα, δώσε βάση.

Από τη μία ο Χριστός, από την άλλη ο Μαρξ, παραμονεύουν στο βάθος οι μουλάδες έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για θρησκευτικά ακραία μπάχαλα κ κάπου οι βουδιστές να τα γράφουν όλα στα πορτοκαλοφορεμένα παπάρια τους. Λοιπόν, ο Χριστός ήταν ένας εβραίος ξυλουργός, ο Μαρξ ένας γερμανός βολεμένος αστός, ο Μωάμεθ ένας βοσκός-έμπορας που παντρεύτηκε μικρός κ την έπεσε σε μια σπηλιά να ηρεμήσει κ ο Σιντάρτα ένας πρίγκηπας που έγινε αλήτης. Κοιτάξτε τι αντιπροσωπεύουν αυτοί σήμερα. Το αγαπάτε τον κόσμο έγινε πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, το ιερό μάντρα κάθε δεξιού που σέβεται τον εαυτό του, το ας φάμε όλοι μαζί, μαλακία να κοιτάει κανείς την πάρτη του μόνο, μοιραστείτε τα ρε, έγινε από θεωρία πράξη με πολιτμπιρό, γκούλαγκ, αρνητές του κόμματος κ λοιπές αηδίες, το αράζω στη σπηλιά μου κ γυρνάω πέντε πράγματα που άκουσα κάπου στο κεφάλι μου για να τα πω στα φιλαράκια, έγινε θάνατος στους άπιστους κ η αλητεία μαντρώθηκε σε μοναστήρια εκνευριστικής απάθειας. Η συλλογική πρακτική γνώση που επέζησε μέσω των θρησκειών παραμορφώθηκε σε καυλίτσες εξουσίας κ ιερά βιβλία κ απαγορεύσεις κ μίσος. Είναι μάλιστα αστείοι οι συσχετισμοί που προκύπτουν αν εξετάσεις χώρια τους εμπνευστές των κινημάτων κ την κατάληξη των εκπροσώπων τους ή τις πολιτικές τους καταλήξεις. Με μαθηματική ακρίβεια, κάναμε το ακριβές αντίθετο.

Ακόμα κ σε βασικά πράγματα τα κάναμε σκατά. Αν κάνεις δηλώσεις για το οτιδήποτε πλέον, πρέπει να το στηρίξεις με χίλιες δυο πηγές, αναφορές, παραδείγματα κ επιχειρήματα κ η ανθρωπότητα στηρίζει τη ζωή της σε κείμενα που γραφτήκανε πριν από χιλιάδες χρόνια είτε από κάποιον εκλεκτό είτε θεόπνευστα. Βλέπουμε κάποια αντίφαση εδώ μήπως? Φανταστείτε το ενδεχόμενο να ήταν μια ομάδα από τυπάκια που για το χαβαλέ τους κάτσανε κ αραδιάσανε πέντε απλά πράγματα για το χαβαλέ τους όσο ποιο βαρύγδουπα κ μεγαλόπρεπα μπορούσαν κ βασίστηκαν στην κοινή λογική για να μη τους πάρουνε χαμπάρι με τη μία κ χαλάσει η πλάκα κ να το πλασάρανε ως ιερό κείμενο, κανόνα κ απόλυτη αλήθεια. Να αρχίσανε να διαδίδουνε φήμες για θαύματα κ χολιγουντιανές καταστάσεις κ τα σουξουμουξου για κάτι που θα σώσει την ψυχή του κάθε φουκαρά. Γιατί όλα κ όλα, είμαστε ικανοί σαν είδος για τα καλύτερα κ τα χειρότερα, κόσμος χύνει ακούγοντας Μότσαρντ κ άλλοι με Cannibal Corpse, αλλά όλοι ψοφάμε να σωθούμε κ πάνω απ’όλα να σώσουμε την κακομοίρα την ψυχή μας. Κ μετά μια άλλη ομάδα από μορφωμένους (παλιά το να ξέρεις να γράφεις αποτελούσε τρελή μόρφωση) τσόγλανους να ζήλεψε κ να έκανε το δικό τους κάζο κ όλοι αυτοί να πεθάνανε σκασμένοι στα γέλια από τα κωλόψαρα που το φάγανε αμάσητο κ τους καλάρεσε κιόλας. Φυσικά εδώ έχουμε την απάντηση πασπαρτού, το μαγικό κλειδί για να δεχτεί οποιοσδήποτε το οτιδήποτε: Πιστεύω, άρα υπάρχει/ισχύει/είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Κ μετά από τους πλακατζήδες να πλακώσανε οι έμποροι που βρήκαν κ γαμώ τις παρθένες αγορές για να βγάλουνε μπόλικα φράγκα, ας κάνουμε ένα μαντρί γερό που θα έρχονται μόνοι τους να τ’ακουμπάνε κ ας το πούμε εκκλησία. Όποια εκκλησία.

Η βρόχα σήμερα μου’χει μουλιάσει το κεφάλι, πάω να το στεγνώσω, καλή δεκαετία λέμε, δε μασάμε ρε, γούστα βρίσκουμε μόνο παντού κ ωραίο χειμωνιάτικο ήλιο να μας κάνει να νιώθουμε ενοχές για τη σαπίλα κ τις μικρομιζέριες.

Κ πες στη χιονάτη πως τηνε ψάχνω, ε?

Καταζητείται…

Δεκέμβριος 20, 2009

Δεν έχω λόγια ακόμα για τα γεγονότα του φετινού Δεκέμβρη, οπότε απλά θα δεις.

Εκλογική Απεργία

Κάντο!

Φάτε τους, που λέει κ οΤζιμάκος

Προφανώς

Άστα χέστα Κωστή...

άμεσα!

Νύχια κ θάνατος.

Η άδεια Κωλέττη, μόνο ασφαλήτες κ ματ...

Το μόνο ανοιχτό μαγαζί. Μπράβο ρε παιδιά που δε μασήσατε στην τρομοκρατία.

Καταζητείται...

Το μέρος του φονικού

Αλκοχούλιγκανς!

Εξάρχεια

Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, όμως...

Όλα γυρίζουν σαν τρελά

Νοέμβριος 5, 2009

Πότε πέρασε τόσος καιρός βρε?

Πολύ τρέξιμο, μια ακόμα δουλειά, επιτέλους έγινα καθηγητής, έστω για λίγες ώρες, έστω κάπου που δε θέλω. Ταυτόχρονα με βλέπω να χάνω την πρώτη μου δουλειά και να μη μου καίγεται καρφί. Η εταιρία λένε κλείνει. Ας την κλείσουν, υπάρχει μια διακριτή αντίφαση στην πλήρη απάθεια που μου προξενεί το νέο κ στο προβληματισμένο κ ταραγμένο προσωπείο που φορώ για 8 ώρες την ημέρα, αλλά δεν με πειράζει.

Αυτονομηθήκαμε κ σε ένα ωραίο σπίτι με παλαβά χρώματα κ πλέον (αφού το φτιάξω κατά τα γούστα μου) θα παίζει ηρεμία.

Τα ελληνικά σχολεία τη γλιτώσανε προς το παρόν από την παρουσία μου καθώς διέπρεψα στα παιδαγωγικά, παίρνοντας πούλο στο αντικείμενο, αλλά venceremos, δε μου γλιτώνουν, θα ξαναέχει διαγωνισμό.

Πιφ, έχω 2 δουλειές αυτή τη στιγμή που μάλλον θα χαιρόμουν αν τις κατάπινε η γη με καμια σεισμάρα. Το πιο πιθανόν θα ήταν να πήγαινα και να ξεκαρδιζόμουνα στα γέλια πάνω από τα συντρίμια. Περίεργο πάντως που κ στις δύο δουλειές μου αρέσει το αντικείμενο αλλά είμαι κατηγορηματικά αντίθετος με τους φορείς του αντικειμένου. Πουτάνα βαρεμάρα, να μη μπορώ να βρω λίγη ενεργητικότητα για να ψάξω μια δουλειά όμοια που να μη μου δημιουργεί προβλήματα στην κεφάλα… Πουτάνα κεφάλα που σε εξορίζει.

Στιγμές από το μέλλον κάνουν τσαφ κ χάνονται.

Ταξίδια που θα γίνουν μου δίνουν φλασιές κ τσιμπήματα.

Χάρτες των επόμενων προορισμών εισβάλλουν λαθραία στα μάτια μου που τρώγονται να αρχίσουν να διακρίνουν διαδρομές κ πόλεις.

Οι πρώτες βροχές με πάνε πίσω στις ζούγκλες κ τα τροπικά δάση. Με πάνε σε μέρες ολόκληρες περπατήματος κάτω από βροχή, σε μαγικά φαράγγια στο Περού, με τα πελώρια φύλλα να σε χτυπούν στη μούρη, το ποτάμι να κυλάει ξέφρενο δίπλα, δυνατό, συμπαγές, αφρισμένο, περίεργα σαυρίδια να πετάγονται από εκεί που δεν το περιμένεις, η βροχή ένα θολό πέπλο να εντείνει την εμπειρία κάνοντας το όμορφο τοπίο παραμυθένιο, εικόνες πέρα από κάθε σύστημα αναφοράς, πέρα από κάθε εμπειρία, στενά χωμάτινα μονοπάτια να χάνονται πάνω σε σκληρές πέτρες, ντόπιοι με μούρες λες από πηλό να σε χαιρετάνε χαμογελώντας ξεδοντιάρικα, μικρά χωριά με κιόσκια που πουλάνε μπανανίτσες, εμφιαλωμένο νερό κ φρούτα που δεν έχεις ξαναδεί μα είναι ωραία, να μασουλάς αλλόκοτα ξηροκάρπια, σιδερένιες γέφυρες που τρεμουλιάζουν κ χορεύουν σε κάθε βήμα, αλλόκοτα πουλιά να σε κοιτούν με περιέργεια, να κρώζουν κ να φεύγουν μακρυά. Κ εδώ χθες, πάνω στη μηχανή, μετά από 16 συνεχόμενες ώρες δουλειάς, να πέφτω σε ύπουλη λακούβα, να γίνομαι μούσκεμα κ να βρίζω για χιλιόμετρα μέσα από το κράνος, να περνάω μέσα από την Κηφισιά όπου μύριζε καμένο ξύλο κ να ξέρω πως κάποιοι είναι αραχτοί μπροστά από το τζάκι τους, πιθανώς με κάποιο ωραίο ποτήρι κρασί για συντροφιά κ να θέλω να τα γκρεμίσω όλα από τη μαύρη μουσκεμένη ζήλεια μου, όσο τραγουδάω δυνατά κ παράφωνα για να μη γλαρώσω. Κομπλεξάρα σκέτη. Αν δείτε κάποιον τύπο στην Κηφισίας πάνω σε μια μηχανή να προχωράει κ να γκαρίζει, είναι ο σαλταρισμένος ninguaqui μετά από μια ακόμη μέρα ανούσιας δουλειάς, μάγκες το νου σας!

 

Take two!

 

Έχασα τόσα βράδια σε μπαρ κ καφενεία…

 

Έτσι πέρασε ακόμα ένας κ μισός μήνας επιπλέοντας στο τίποτα. Στην πρώτη δουλειά πλέον το ηθικό έχει βρεθεί σε σκοτεινά υπόγεια κ κλαψουρίζει μοναχό του, το πλοίο βουλιάζει κ τα ποντίκια τον ήπιανε, δεν έχουν να πάνε πουθενά, έχουν αγκαλιαστεί με τον καπετάνιο που άφησε το τιμόνι στην τύχη του κ κοιτάζει κακόμοιρα τη σπασμένη πυξίδα, έτσι κ εγώ, θέλοντας πάντα να είμαι σε σύμπνοια με το κλίμα που κυριαρχεί, δεν κάνω απολύτως τίποτα. Το παρών κείμενο δε, γράφεται από το εταιρικό (ακατάσχετα γέλια) πληκτρολόγιο, αξιοποιώντας έτσι τουλάχιστον κάπως το φτυσμένο χρήμα που με πληρώνουν για να είμαι εδώ. Στη δεύτερη δουλειά απλά προσπαθώ να αποφύγω τα ψυχοφάρμακα που αργοχαράζουν στον ορίζοντα λόγω του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκομαι κ τρίβομαι σε αυτή την ωραία φάση που λέγεται διδασκαλία σε τάξη. Διδάσκω ενήλικες μεν, αλλά είμαι κ γαμώ τους ψαρωτικούς τύπους, δεν κουνιέται φύλλο στο μάθημα. Περισσότερα για το θέμα, όταν θα περάσει λίγος καιρός κ ξεστραβωθώ λιγάκι, να μπορώ να αρθρώσω λόγο. Έπειτα από όλα αυτά, τελευταίως περνάω ώρες ατελείωτες καθαρίζοντας κ σενιάροντας το σπίτι μου. Μετά από αρκετά μεγάλη αναζήτηση κ πάρα πολλές αγγελίες, είχα καταλήξει σε δύο επιλογές. Ένα ρετιρέ 32 τετραγωνικών με θέα καλή κ ανοιχτή κ ένα ισόγειο 52 τετραγωνικών που βλέπει σε δρόμο κ ντουβάρι κ είναι δίπλα σε πάρκο.

Μετά από σκέψη κ περισυλλογή κατέληξα στο ισόγειο. Το ρετιρέ ήταν στον πέμπτο όροφο, έμοιαζε με σπίτι από ελληνική βλακώδη σειρά, σε μικρογραφία βέβαια, φρεσκοβαμμένο κ είχε κ ένα καταπληκτικό μπαλκόνι. Το ισόγειο όμως είναι σχεδόν διπλάσιο, είναι μέσα στο δρόμο, είναι καθαρά αστικό κακούργημα, έχει δέντρα μπροστά του κ το έβαψα σύμφωνα με την κεφάλα μου. Επίσης δεν ήθελα σπίτι που να με κρατήσει με τα όποια θέλγητρά του, όταν θα φουντώσει μέσα μου το επόμενο μπουρλότο θέλω το αφήσω χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη, απλά να πακετάρω κ να φύγω, ήθελα χώρο κ τώρα που σφίγγουν κ τα κρύα, το ρετιρέ κ η μπαλκονάρα δεν ήταν ιδιαίτερα πειστικά. Εν ολίγοις πλέον απολαμβάνω την αίσθηση της κλειστής πόρτας πίσω μου, της απουσίας ενόχλησης κ την ηρεμία. Κάτω από το παράθυρό μου ακούγονται φωνές κάθε λίγο κ λιγάκι μα δεν καταχωρούνται σα θόρυβος, πιο πολύ σαν ήχοι περιβάλλοντος, δεν ενοχλούν, αν ήθελα ησυχία θα έφευγα από την Αθήνα, τώρα ετούτη η πόλη μου μιλάει σε ένα σωρό γλώσσες, με πολλά στόματα κ διαλέκτους,  μου φωνάζει με τα κορναρίσματά της κ τα αγκομαχητά των φρένων, μου βγάζει τη γλώσσα με τον ήχο του γκαζιού, με γαργαλάει με τα τυχαία γέλια. Έχω κ ένα πυρετούλη μούρλια, βλέπω τον κόσμο κουρασμένα κ απορημένα, πίνω καφέδες κ τσιτώνω κ φάρμακα που μου προξενούν κάτι σαν αδιαφορία για την κίνηση.

Φυσικά ήρθαν κ περάσανε οι εκλογές, κατά τις οποίες βρέθηκα σε μέρη μαγικά, ροβόλησα κάτι όμορφα βουνά, δάση φτιαγμένα από όνειρα κ αναμνήσεις από βιβλία, πηγές με κρύα νερά κ ψεύτικες λίμνες. Πήγα σε μέρη που δεν είχα ξαναβρεθεί, έφαγα τον ποιο γαμάτο γύρο της Μακεδονίας, ξενέρωσα τα σόγια που προσπαθούσαν να με σπρώξουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση ψήφου κ το φχαριστήθηκα ξεμπροστιάζοντας το ιδεολογικό κενό που βρίσκονται σε συνδυασμό με το γεγονός πως δε θέλω να με βολέψει κανείς βολεμένος σε κάτι βολικό. Του πούστη, βγάλαμε δόντια χρόνια τώρα κ μασάμε μόνοι μας την όποια τροφή της γκλάβας μας, ευκαιρία να τα δείξουμε με πάσα έλλειψη μετριοπάθειας κ συστολής. Κρίμα πάντως, σε προηγούμενες εκλογές ήμουν στα εξωτερικά, τώρα το πανηγυράκι ήταν μικρό, ο βασιλιάς όχι μόνο ήταν γυμνός, αλλά αυτό που προεξείχε από τον κώλο του φαινόταν καθαρά κ ήταν μεγάλο. Ήταν απόλαυση να βλέπεις τα άλλοτε ξαναμμένα από κομματικό πυρετό πρόσωπα να περιφέρουν τα κουστούμια τους (γιατί στο χωριό μου ο κόσμος ντύνεται με τα καλά του για να ψηφίσει) αμήχανα, να μην τους βγαίνει η αψιμαχία, να έχουν συναίσθηση πλέον πόσο γελοία είναι τα λόγια υποστήριξης οποιουδήποτε υποψήφιου ληστή. Δεν τους λυπήθηκα καθόλου όταν χαμηλώνανε το βλέμμα στην αθώα ερώτησή μου για το ποιος ακριβώς θα νικήσει, όποιος κ αν πάρει τις εκλογές, στην απλή παρατήρηση πως είναι χαμένοι όπως κ να’χει. Ακόμα κ τα ποιο σκληροπυρηνικά κομματόσκυλα του παρελθόντος είχαν την ουρά τους πεσμένη, κρυμμένη κ ανεξαρτήτως χρώματος κ παράταξης, ακόμα κ στις χοντράδες που αμολούσα γρυλίζανε μέσα από σφιγμένα σαγόνια. Ηθική δικαίωση λοιπόν κατά κάποιο τρόπο. Αφιερωμένο το άσμα λοιπόν. Σε όλους τους.

Κατά τ’άλλα, ολίγη από κρατική αναίσχυντη καταστολή στα Εξάρχεια, το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ με τα ΜΑΤ κ τα πογκρόμ, το ένα λάθος μετά το άλλο, μάλλον το έχουν βάλει σκοπό να καεί τελείως αυτή τη φορά η Αθήνα το Δεκέμβρη, ακρίβυνε πάλι κ το πετρέλαιο, πρέπει να ζεσταθούμε κάπως, βάλτε κ ένα φουκαρά που σκοτώσανε στο ξύλο, σπασμένα κόκκαλα, ακόμα κ μεταξύ τους κοπανιούνται, περίεργη ενορχήστρωση μιας προαναγγελθείσας καταστροφής, αναρωτιέμαι ποιος θα αρχίσει να αγοράζει μαζικά ιδιοκτησίες στα Εξάρχεια μετά κ πόσα χρόνια θα χρειαστούν ώσπου να ξεκαρφωθούν κ να αρχίσουν να γκρεμίζουν τα νεοκλασικά για να χτίσουν εμπορικά κέντρα κ πολυσινεμάδες με περισσή περηφάνεια για την εξυγίανση ακόμα μιας μολυσμένης από ζωή περιοχής του κέντρου…

 

ΣΚΗΝΗ 3η

 

See and don’t see

 

Κ κάποτε μπήκε ο Νοέμβριος, ύπουλα κ αθόρυβα. Ο χρόνος περνάει σαν στήνεις σπίτι, τα μαστοριλίκια πολλά κ χαβαλετζίδικα, οι φίλοι πρόθυμοι. Σα να λέμε όμορφα δηλαδή, σα να αρχίζουν καινούρια πράγματα, σα να έφυγε ένα βάρος!

Ο καιρός περίεργος, τον κοιτάζω μόνο από παράθυρα κ πίσω από τη ζελατίνα του κράνους αυτό τον καιρό ή ακόμα χειρότερα μολυσμένο από την αίσθηση της δουλειάς, κίνηση, γαμωτομένα μούτρα, καλά είναι. Υπάρχει μια αίσθηση αναμονής, λες κ οι μέρες περνάνε μονότονες για όλους, με μια θολή εικόνα κάτι ακαθόριστου, το βλέπεις στις φάτσες στους δρόμους. Το βλέπεις σε μια διάχυτη νευρικότητα πίσω από τις γκριμάτσες σε πρόσωπα που αντανακλάνε χειμωνίλα. Συμπιεσμένες μέρες.

Οι ερωτήσεις έχουν απαντήσεις, μόνο που είναι σε άλλη γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν τα βουλωμένα μας αυτιά.

Σεπτέμβρης?

Σεπτεμβρίου 1, 2009

Ναι!

Φθινόπωρο.

Κοίτα τι βρήκα μόλις τώρα!

! ! !

Έφαγα χθες την πρώτη βροχή στη μούρη πάνω στη μηχανή κ είχε πλάκα.

Προβλέπονται γέλια!

Burn, baby burn!

Αύγουστος 30, 2009

Δύο θεματάκια κ μια καλημέρα.

Όταν ήμουν πιτσιρικάκι, καμιά 10αριά χρονών βάλε-βγάλε, συχνά πυκνά άκουγα διάφορους τύπους να έχουν κουβέντες για κάτι μαγικό κ μυστηριώδες που ονόμαζαν «εξοχικό». Οικογενειακοί φίλοι, κάναν κουβέντες για κάτι που φάνταζε πάρα πολύ σαγηνευτικό για κάποιον που μεγαλώνει στην Αθήνα. Μιλούσαν πως σ’ένα μισάωρο ήταν σε ωραίες παραλίες ή μέσα σε πυκνά δάση από πεύκα, σκιζόντουσαν να λένε πως είναι αυτή η επαφή με τη φύση «ένα μισάωρο απ’το σπίτι σου» ήταν η καλύτερη απόφαση/επένδυση/απόδραση που είχαν στη ζωή τους. Επίσης μιλούσαν με περισσή περηφάνια πως καταφέρανε στα κλεφτά να κόψουν εκείνα τα ενοχλητικά δέντρα που ήταν στο χώρο του μπάνιου, ή κ μετά την οικοδόμηση του σπιτιού απλά για να κάνουν ένα κηπάκι με όμορφα λουλούδια (έλα μωρέ τώρα τι είναι πέντε δέντρα τώρα, εγώ έχω μπει σε τόσα έξοδα, έχω βάλει την ψυχή μου σε αυτό το σπίτι) να τους ομορφαίνει ακόμα περισσότερο το δασικό τοπίο, πως μπαζώσανε τις ρεματιές (έχανα 50 τετραγωνικά αδερφέ, δε γινόταν), πως βάζανε τσιμέντα (κοίτα, παραθαλάσσιο οικόπεδο έχω θα διαβρωθεί, πρέπει να πέσει μπετόν που κρατάει για πάντα) στις παραλίες. Εκεί όμως που δίνανε ρέστα κ κοκκινίζανε τα μούτρα τους από την περηφάνια κ τον αυτοθαυμασμό, ήταν όταν λέγανε για τις περιπέτειες που είχαν με το κράτος ώσπου να χτίσουν το καταφύγιό τους. Ιστορίες για κόλπα με τις πολεοδομίες, συγκρίσεις για λαδώματα (εσένα τζάμπα σου βγήκε αγαπητέ!), για απανωτές κλήσεις από δασοφύλακες (θα του έλεγα που να τη βάλει την κλήση του, αλλά με ξέρεις εμένα, είμαι υπεράνω, άλλωστε δεν πρόκειται να με ενοχλήσει κανείς για τα κωλόχαρτα), για κομπίνες για να πάρουν ρεύμα κ νερό, για νταλίκες με υλικά που πηγαίναν νύχτα κ ξεφόρτωναν, για τους κάθε λογής γνωστούς, συγγενείς κ φίλους στα κατάλληλα πόστα κ στα χέρια που αλλάζανε χέρι με χέρι τις υπογραφές.Περιττό να αναφέρω πως τα είχα κάνει τούμπανα στο μπαμπά-ninguaqui να πάρουμε κ εμείς ένα τέτοιο διασκεδαστικό κ περιπετειώδες «εξοχικό».

Καμιά δεκαριά χρόνια μετά, οι ίδιοι τύποι, παραπονιόντουσαν πως χτιζόντουσαν πολλά σπίτια κοντά στα δικά τους κ χάλαγε το τοπίο, έκλεινε η παραλία, εξαφανιζόταν το υπέροχο δάσος που είχαν για θέα (τσαντίζομαι να τα βλέπω να τα χαλάνε ρε φίλε, σκέφτομαι να τους κάνω καταγγελία, εγώ έχω την ψυχή μου δέκα χρόνια εδώ, ξέρεις με τι θυσίες έκανα εγώ αυτό το σπίτι?), αλλά τουλάχιστον, σιγά σιγά μπαίναν στο σχέδιο πόλης κ αποκτούσαν γείτονες «με μεράκι για την εξοχή» σαν κ αυτούς κ αναβαθμιζόταν η περιοχή (ξέρεις πόσο πάει το τετραγωνικό στις μέρες μας? απαπαπα!) γενικότερα. Ο μπαμπάς-ninguaqui, στομεταξύ δεν μου είχε κάνει τη χάρη, έτσι δεν έπαιξε ποτέ η «απόδραση σ’ένα μισάωρο από την Αθήνα!».

Από πέρσι, στις πρώτες κάπως πιο βαρβάτες, πιο κατηγορηματικές πυρκαγιές στην Αττική ως κ σήμερα, είναι ίδιες οι φωνές κ οι φάτσες που ακούω, με αυτές από παλιά και λένε πως καήκανε, καταστραφήκανε, μάτωσε η ψυχή τους (ενδιαφέρουσα συναλλαγή, βάζεις την ψυχή σου κ παίρνεις τ’αρχίδια σου), αυτοί που παραπονιούνται πως δεν υπάρχει κράτος, πως δεν υπάρχουν υποδομές (στο βουνό έχτισες φιλαράκι, δεν έχει πυροσβεστήρα σε κάθε όροφο, είναι βουνό), πως έχουν αφεθεί στη μοίρα τους (κ τα σκουπίδια κ τα μπάζα τους που πετούσαν τόσα χρόνια στη ζούλα στο οικόπεδο του διπλανού ή στο ρεματάκι από πίσω από το οικόπεδο, γιατί ήταν μαλάκας κ τους την έσπαγε). Καλά μεράκια λοιπόν κ συγχαρητήρια γιατί μια ήδη αφόρητη πόλη καταφέρατε κ την κάνατε εξωγήινη, θα έχουν πλάκα τα επόμενα χρόνια στην Αθήνα, η τσιμεντοβιομηχανία Τιτάν σκέφτεται να μετονομαστεί σε Αττική, τιμής ένεκεν, τα σχέδια υπάρχουν ήδη για νέα εξοχικά, βιλίτσες, μαζονέτες, μόλις ένα μισάωρο από την Αθήνα, τώρα με την Αττική Οδό τι να σου λέω, απλά μωρέ το μέρος είναι καμμένο, δεν πειράζει, θα φυτέψουμε δέντρα στα πεζοδρόμια που θα φτιάξουμε, αν γλίτωσε κανα δεντράκι κ δεν εμποδίζει μπορεί, στο τσακίρ κέφι, να κάνουμε κ παρκάκι (αυξάνεται κ η αξία της περιοχής με ένα παρκάκι). Τα πρώτα σημάδια ήδη στις εφημερίδες. «Έπεσαν οι τιμές στις περιοχές που καήκαν, κατά 15%» δηλώνει γνωστός μεσίτης της βορειοανατολικής Αττικής, στον υπότιτλο διακρίνεται το περάστε κόσμε, το οικοπεδάκι που ήθελες, τώρα ακόμα πιο φτηνό κ ξεροψημένο, «Οι πωλήσεις πέφτουν μετά από πυρκαγιές, οι πελάτες οσφραίνονται τη μυρωδιά του καμμένου…» λέει με βαθιά του λύπη ο πρόεδρος των κτηματομεσιτών της Αθήνας, άχου τα καημένα τα ευαισθητούλια τους πελάτες, πάρτε αποσμητικά μεγάλε, έτσι κ αλλιώς, πρέπει πρώτα να πέσουν οι βροχές κ να πλυμμηρίσουν τα πάντα για να ξεπλυθούν τα φρέσκα φιλετάκια γης που προέκυψαν, λίγο υπομονή. Ουφ…

Χθες πήγα κ είδα την καινούρια παλαβοταινία του Ταραντίνο. Ο τύπος τα σπάει, αληθινές κ διασκεδαστικές οι ταινίες του κ ας μην είναι όλες «Pulp Fiction» ή «Kill Bill», δημιουργεί συνεπείς προς τη ματιά του ταινίες που μας φτιάχνουν υπέρμετρα. Μπράβο μαν, ωραίος, είναι γαμάτο που κάποιοι άνθρωποι αλλάζουν, παραμένοντας αποδοτικοί κ μάγκες. Εγραψε πάλι το τυπάκι!

Κ η καλημέρα, μισή μεν, αλλά μου άρεσε υπερβολικά το συγκεκριμένο βίντεο, ψάξε την κ βρες την ολόκληρη να την ακούσεις!

Μια Σβησμένη Λάμπα Στο Σκοτάδι

Φεβρουαρίου 28, 2009

Μέρα αλητείας σήμερα στο κέντρο. Ετούτη η πόλη, που λέει κ το τραγούδι…

Ο ήλιος να σολάρει μ’ένα τέλειο φως πάνω στα κτίρια, στην άσφαλτο, στους ανθρώπους, να ομορφαίνει τη γκριζάδα, ελαφρύ κρύο που είναι ό,τι πεις για πολύωρο περπάτημα, κάπως σα να τραβήχτηκε αυτό το αόρατο συρματόπλεγμα που σφίγγει αυτή την πόλη συνεχώς. Μουδιασμένη αποκριά, βιαστικός κόσμος κρατώντας σακούλες, καυσαέριο, η πόλη έχει την ταυτότητά της δεν μπορείς να πεις. Τελικά βρέθηκα στην αρχή της Ερμού. Περπάτησα χαλαρά ως το Σύνταγμα καθώς στο κέντρο του πεζόδρομου δεν περπατούσε κανείς.  Βιτρινικά μαγνητικά πεδία κρατούσαν χιλιάδες κόσμου στις δύο πλευρές, στριμωγμένους κ προσηλωμένους κ στο κέντρο επικρατούσε μια θαυμάσια άπλα, ιδανική για περίπατο. Όταν έφτασα στην πλατεία είπα να μπω κ μέσα στο μετρό να περπατήσω λίγο πανω κάτω στις σκάλες να μπω από μια είσοδο κ να βγω από μια άλλη κ να το επαναλάβω, παιδική χαρά το μετρό, μονοπάτι ανώμαλο της πόλης, εχει πλάκα κ σημαντική διαφορά θερμοκρασίας από έξω. Εκεί έπιασε το μάτι μου μια έκθεση, την 5η Μπιενάλε ελλήνων σπουδαστών σχολών καλών τεχνών. Σα παρατημένο γλυκό μέσα σ’ένα λιβάδι, με τράβηξε μέσα στο χώρο.

Η έκθεση είναι μεγαλούτσικη κ πέρασα αρκετή, πολύ όμορφη, ώρα χαζεύοντας τα ωραία τελάρα και κάποιες λίγες κατασκευές στο πάτωμα. Ε λοιπόν, τα παιδιά αυτά έχουν πολλά πράγματα να πούνε, η ποικιλία των έργων κ των τεχνικών ήταν ενδεικτική των πολλών τάσεων κ απόψεων, πραγματικά ανυπομονώ αυτή η φουρνιά να βγει στα πράγματα κ να αρχίσει να παράγει ολοκληρωμένα. Περιττό να πω πως προτείνω στους πάντες μια βόλτα στο Σύνταγμα με μπόλικη ώρα διαθέσιμη για να γουστάρουν με τα έργα. Εντύπωση μου κάνανε διάφοροι πίνακες που είδα, όμως εδώ θα γράψω λόγω, χώρου κ χρόνου που διαθέτω τώρα, μόνο για έναν που απεικόνιζε δύο σβησμένες λάμπες σε σκοτεινό φόντο. Ένα καταπληκτικό έργο από πολλές απόψεις. Μ’αρέσει που ενδιαφέρθηκε κάποιος να δει πρωτίστως κ κατόπιν να ζωγραφίσει μια λάμπα όπως αυτή φαίνεται μέσα στο σκοτάδι. Ανατρεπτική ματιά κ φοβερή εκτέλεση εκ μέρους του δημιουργού. Για κάποιον λόγο αυτό ήταν ένα από τα έργα που μου κάνανε φοβερό κλικ στον εγκέφαλο και σπεύδω αμέσως Σύνταγμα κ πάλι για να δω κ το όνομα του καλλιτέχνη! Θα επανέλθω με περισσότερα σύντομα.