Posts Tagged ‘Βίντεο λέμε..’

Ποιος πρώτος νεκρός ρε?

Σεπτεμβρίου 23, 2013

Κακό πράγμα η απογοήτευση. Κακό γιατί φέρνει αδράνεια, δεν προκαλεί αντίδραση, φέρνει τη σιωπή. Έτσι κ τον τελευταίο χρόνο, το μπλογκ είχε παραλύσει λόγω μιας απογοητευμένης αηδίας για τα της ελλάδας, μιας τακτοποιημένης ρουτίνας για τα εδώ κ διάφορων άξιων γραφιάδων που με καλύπτουν σε αυτά που ήθελα να πω.

 
Κ μετά άλλος ένας φόνος. Από τους πολλούς. Τα καραφλά αυτή τη φορά πήραν δημοσιότητα.

 

Μέσα στον τελευταίο χρόνο, έβλεπα τα ποσοστά τους να αυξάνονται στην κοινωνία. Οι εγκληματικές δράσεις τους πολλαπλασιαζόταν, οι υποστηρικτές του μεταπολιτευτικού νεοναζιστικού μαντριού γινόταν όλο κ πιο τολμηροί κ φωνακλάδες, το ναζιστικό πρόσημο πιο ξεκάθαρο παρόλη την πρεμούρα συγκάλυψής του. Ταυτόχρονα με γνήσιο τρόμο, παρατηρούσα την απήχηση των βλαμμένων φονιάδων να μεγαλώνει, η ενημέρωση για τις κτηνωδίες τους γινόταν όλο κ πιο ζοφερή κ απαίσια, όλο κ περισσότερος κόσμος συντασσόταν με τους κλινικά ηλίθιους συμπολίτες μας κ εδώ στην γκζενιτιά άρχισαν να αχνοφαίνονται αντιδράσεις. Σιγά σιγά, το να λες πως είσαι έλληνας, σταμάτησε να προκαλεί αυθόρμητες αντιδράσεις για την ακρόπολις, τον τζάιρο, τα νησιά κ το μουζάκα κ άρχισε να παράγει ξινισμένες μούρες κ φαρμακερές ερωτήσεις. Αρχίσαν τα ερωτησο-σχόλια για το αν οντως ισχύει πως εμείς είμαστε οι ξεφτιλισμένοι αμόρφωτοι κ άνιωθοι δειλοί που έβαλαν τους νεοναζί στη βουλή τους με έναν στους δέκα ψήφους. Οι κουβέντες δεν πηγαίναν αυτόματα στο ντιμόκρασι ή στο λιονάιντας αλλά στο γεγονός πως από τις χώρες που περνούν την κρίση, η δικιά μας ήταν αυτή που αντέδρασε σαν κακομαθημένη καριόλα κ το έριξε στο φλερτ με τον νεοναζισμό. Άρχισε να ακούγεται εδώ στα ξένα πως οι έλληνες ανέχονται να φονεύονται μετανάστες κ μάλιστα το κάνουν κ γαργάρα, άρχισε να ακούγεται από τα ΜΜΕ πως κ η ελληνική κυβέρνηση είναι σα το γουρούνι μες τα σκατά με τα λεβέντικα κ πατριωτικά κακέκτυπα των ες ες κ αρχίσαν τα πρώτα άρθρα για κακοποιήσεις κ φόνους στον παγκόσμιο τύπο. Εκεί είναι που ροκανίζει ύπουλα η ντροπή του να αποτελείς μέρος ενός όλου που ιδιοσυγκρασιακά ξηγιέται τέτοιες αντιδράσεις.

 
Στο μεταξύ, στην ελλάδα ομάδες απο καραφλά φανατισμένα άτομα βγαίναν παγανιά για αίμα κ διάφορες καρδούλες (όλες κόκκινες, ασχέτως δερματοπεριτυλίγματος) τρέμανε κ προσευχές σε διάφορες γλώσσες σε διαφορετικούς θεούς ξεστομιζότανε για να βγει ακόμα μια νύχτα. Η πασοκοπανούκλα κ η νουδουχολέρα βέβαια ήταν περιχαρείς από το φοβερό όπλο που τους παραδώσανε στα χέρια οι πρώην ψηφοφόροι τους (πρώην τη ψήφω γιατί στην πράξη πάλι καταφέρανε να εκφράσουν περήφανα την
καταραμένη βλακεία που τους δέρνει), γιατί είχαν στη διάθεσή τους τρελλό πολυεργαλείο, κομμένο κ ραμένο στα μέτρα τους. Σε όλα τα σημαντικά ζητήματα (τα σχετικά με την πλουτοκρατία κ τη διατήρησή της μέσα στην κρίση) είχαν αυτονόητη συναίνεση από τους γελοίους ψευτοεθνικιστές κ ταυτόχρονα είχαν στο πιάτο, απόλυτα συνεργάσιμο κ χειραγωγήσιμο το ένα άκρο από τα δύο που πασχίζανε τόσο πολύ να αποκτήσουνε, ώστε αξιωματικά αυτοί να βρεθούν πάλι στη μέση ως οι ρεαλιστές μετριοπαθείς που είναι η μόνη ελπίδα του λαού. Γιατί για την επιβίωση της πρασινομπλέ εμετικής κάστας των φτιαγμένων κ πλουσίων, χρειάζονται ακρότητες κ χρειάζονται αντιπερισπασμοί. Χρειάζονται πιο ακραία στοιχεία από τους ίδιους, κάτι θεαματικό ώστε ταυτόχρονα να αποσπά την προσοχή από τα ψέμματα που συνεχίζουν να αμολάνε κ την κατάσταση των οικονομικών της χώρας κ να αποδυναμώνουν τις άλλες κοινοβουλευτικές φωνές που έτυχε να έχουν χρώματα αριστερά. Οπότε, επιμελώς κ με την αυθόρμητη κ ειλικρινή βοήθεια της αστυνομίας, έβγαζαν τις αρκούδες τους για χορό κ επίδειξη ισχύος. Πάντα με την όχι-κ-τόσο-διακριτική υπενθύμιση πως η αλυσίδα που κρατάει το θηρίο είναι παλιά κ σκουριασμένη, αλλά οι ίδιοι ως γνήσιοι αρκουδιάρηδες δεν θα αμολούσαν το ζώο στους θεατές που τους τρέφουν. Το γλασάρισμα των στρατόκαυλων αποβρασμάτων ήταν με λάιφ στάιλ, γκομενάκια, τατού, σαματά κ φασαρία κ φουσκωτή ρητορική για εχθρούς κ μάχες, ώστε η αρκούδα να είναι πάντα στο οπτικό πεδίο του φοβισμένου αλλά ηδονισμένου θεατή.

 

Σίγουρα, μια από τις επιλογές που υπήρχαν διαθέσιμες για τους κυβερνώντες, σε κάποιο σημείο, ήταν το ξαμόλημα του θηρίου, μελετημένα, προβλέψιμα, σε δικό τους χρόνο κ με υπολογισμένη άνεση. Σε κάποιο σημείο θα γινόταν η αιματηρή, αποτρόπαια συμπλοκή, λογικά πασπαλισμένη κ με μπόλικα αθώα θύματα, που θα χρωμάτιζε επιτεθέμενους κ αμυνόμενους με τα χειρότερα χρώματα κ θα έδινε την ευκαιρία σε κουστουμαρισμένα, σάπια καθάρματα να βγουν στο γυαλί διαβεβαιώνοντας τον κοσμάκη για την οδύνη, τον αποτροπιασμό τους κ για την κατηγορηματική καταδίκη της βίας. Τα χρυσαύγουλα όμως αυγάτιζαν σε νούμερα κ φανατισμό, συνεχίζοντας όμως στο γνωστό τους μαχαιροβγάλτικο μοτίβο χωρίς να εξελιχθούν στα μέτρα του καινούριου ρόλου τους. Η μουχλόχρωμη πρασινομπλέ παράταξη, με την αλλαζονεία που τους χαρακτηρίζει, παράβλεψε το γεγονός πως όταν έχεις να κάνεις με ανεγκέφαλα, ακαλλιέργητα κτήνη αυτά δεν αντιδρούν πάντοτε κατά το δωκούν κ πως η αλυσίδα ενίοτε σπάει από μόνη της.

 
Έτσι φτάσαμε στη δολοφονία του άνθρωπου Παύλου. Που ως τέτοια δεν ήταν η πρώτη, κ άλλοι άνθρωποι είχαν φονευτεί (επίσημα, ο τελευταίος, από το πακιστάν, άφησε κατασφαγμένος την τελευταία του ανάσα στις 17 Ιανουαρίου του 2013) ή παραμορφωθεί, αλλά τα ονόματά τους ήταν ξενικά κ δυσπρόφερτα, άρα η θύμησή τους σύντομη κ εύθραυστη. Πιστεύω ειλικρινά πως δεν ήταν προμελετημένο. Για τα χρυσαύγουλα ήταν ένα ακόμα ντου. Ο γιος των μεταναστών κ σύντομα φονιάς, που μεγάλωσε στην ελλάδα ώστε να γίνει μια ακόμα βρωμερή κουράδα, ήταν σε ετοιμότητα σπίτι του. Οι μπάτσοι ήταν μπροστά για να συλλάβουν άμεσα τον κακοποιημένο κ να αναλάβουν τα περαιτέρω. Ο μελλοθάνατος δεν φορούσε κουκούλα, δεν ήταν μπαχαλάκιας, δεν κύρρητε την καταστροφή της κοινωνίας όπως την ξέρουμε. Ήταν τραγουδιστής, αντιφασίστας κ έβλεπε μπάλα σε ένα καφενείο στο Κερατσίνι. Έτοιμος λες να γίνει σύμβολο, να γίνει θρύλος. Σίγουρα τα πρασινομπλέ παράσιτα δεν θα τον γουστάρανε για το ρόλο του νεκρού.

 
Έτσι, βρεθήκανε απροετοίμαστοι. Από την μπατσίνα που συνέλαβε το φονιά αφού το θύμα μες τα αίματα της είπε πως τον σκότωσε, μην αφήνοντας έτσι περιθώρια για ακόμα μια επίδειξη μαγειρικής από την αστυνομία, μη δίνοντας άπλα για την κάλυψη ή/κ την διαμόρφωση των γεγονότων στα μέτρα τα δικά τους, ως το Σαμαρά που δεν πρόλαβε να το γυρίσει κατάλληλα ώστε να τον βολέψει.

 
Έτσι βρέθηκε να κάνει δηλώσεις για «αυτή η κυβέρνηση, είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει στους επίγονους των ναζί να δηλητηριάζουν την κοινωνική μας ζωή, να εγκληματούν, να τρομοκρατούν και να υποσκάπτουν τα θεμέλια της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία» αυτός που μέσω φερέφωνων είχε αρχίσει να γλυκαίνει το αυτί του μέσου μαλάκα νεοέλληνα για μελλοντική συνεργασία με τα καραφλά, αναγκάστηκε πολύ δημοσίως να κάψει αυτό το χαρτί του. Επίσης, δεν έχει σατανικούς αναρχικούς να δείξει σαν υπαίτιους ή έστω σαν σχετικούς με το φόνο. Μέσω συμβούλων του προσπάθησε να ρίξει τη μπάλα στο σύριζα αλλά μπροστά στο βάρος της πράξης, όπως ήταν αναμενόμενο, απέτυχε. Έτσι, έβαλε σε κατάσταση πανικού το κουκουβαγιόμορφο πλάσμα που ονομάζουν Δένδια να αναλάβει δράση. Αυτός πήγε στα γρήγορα να περάσει αρθράκι σούπερ στον ποινικό κώδικα για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης κ ένοπλης ομάδας (άσε, ξέρουμε, δέκα άδεια μπουκάλια μπύρας κ δυο κιλά πετρέλαιο θα ήταν οι προϋποθέσεις) μπας κ προλάβει να επωφεληθεί της αναμπουμπούλας. Κατόπιν έκανε κινησάρα επικοινωνιακή κ έστειλε τις έξι (6) αυτεπάγγελτες δικογραφίες για ρατσιστικές επιθέσεις από όλη τη χώρα στον εισαγγελέα, παραβλέποντας τη γελοιότητα της κίνησης κ του αριθμού. Ταυτόχρονα, προσπάθησε να δώσει στους νεοναζί πατήματα για να το παίξουν κατατρεγμένοι κ αδικημένοι με το να διατάξει έρευνες σε όλα τα γραφεία τους, να μιλάει για διακοπή της χρηματοδότησής τους (νόμος που, να μου το θυμηθείτε, δεν θα περαστεί ποτέ για ευνόητους λόγους) κ ταυτόχρονα καθυστερώντας την έρευνα για το φονικό με εντέχνως τοποθετημένες διαρροές. Το καραφλό, δυσκοίλιο πλάσμα που λένε Δένδια προσπάθησε κ προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις, αλλά στο μεταξύ οι καραφλές χρυσόκοτες αποποιήθηκαν κάθε ευθύνης ή σχέσης με το φονιά, παρά τις φωτογραφίες που δείχνουν το αντίθετο κ από το εξωτερικό αρχίσαν να πέφτουν οι σφαλιάρες βροχή.

 
Από τη Διεθνή Αμνηστία, τη σοσιαλιστική ομάδα του ευρωκοινοβουλίου, τους γερμανούς βουλευτές, στη γενική συνέλευση του οηε, όλοι έδωσαν ένα χεράκι στον ένοχο συλλογικό μας σβέρκο. Ένοχο πλέον ξεκάθαρα. Ακούς κυρ μαλάκα που τους ψήφισες δήθεν παραπλανημένος? Ακούς εσύ που συγχώρεσες ένα τριαντάρη να κοπανάει μια γυναίκα στα διπλά του χρόνια? Ακούς εσύ που σφύραγες αδιάφορα στα νέα για σφαγμένους ανθρώπους από το πακιστάν? Δικαιολογίες τέρμα κυρίες κ κύριοι. Αυτά που χρόνια τώρα ήταν προφανή κ οι τυπάκλες από το jungle report τα εξέθεταν με πολύ ωραία ελληνικά, πλέον βγαίνουν στον αέρα σαν πρωτοφανείς ανακαλύψεις κ αποκαλύψεις, είναι κοινή γνώση. Όλα αυτά τα στοιχεία κ τα γεγονότα ανα τα χρόνια συνθέτουν μια συνεπέστατη πορεία στο φανατισμό, το μίσος κ τη βία. Δεν ακούν μόνο αυτοί που θέλουν να έχουν τα αυτιά τους καλυμένα, πια.

 
Η ελληνική είναι τέτοια κοινωνία που για να δει τον εαυτό της στον καθρέφτη, για να ευαισθητοποιηθεί στοιχειωδώς, χρειάστηκε να δολοφονηθεί δημόσια κ χολιγουντιανά ένα μέλος της, που η διαφορά που είχε από τα προηγούμενα μέλη της ίδιας κοινωνίας που φονευτήκανε ήταν πως ήταν γεννημένος από δύο έλληνες γονείς. Δεν διαθέτουμε καν όχι αυτοσεβασμό, αλλά ανακλαστικά επιβίωσης, η νάρκωση είναι βαθιά κ μακάρια. Υπάρχουν όρια όμως.

 
Εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα. Το καλό με τους νεοναζί είναι η μονολιθικότητα της κακίας τους. Τύποι σαν τον Τζέγκις Χαν, το μέγα Αλέξανδρο ή τους βασιλιάδες της Αγγλίας ήταν πολεμοχαρείς, επεκτατικοί, φόνεψαν εκατομύρια κόσμου αλλά έμειναν στην ιστορία κ για άλλα πράγματα. Ο Χίτλερ πέτυχε να είναι το απόλυτο μουνόπανο της ιστορίας. Να είναι τόσο απόλυτα κ  καρτουνίστικα η ενσάρκωση του κακού κ του σάπιου κομματιού της ανθρώπινης φύσης που αποτέλεσε ορόσημο στην πολιτική ιστορία του πλανήτη. Από το Β παγκόσμιο κ έπειτα, ο μοναδικός κανόνας που φαίνεται να επικρατεί κ να τηρείται στην παγκόσμα πολιτική είναι «Κάντε ό,τι, μα ό,τι θέλετε, ΕΚΤΟΣ από αυτό!». Έτσι, είναι πολύ εύκολο κ εύλογο να αντιμετωπίζει κανείς τους ιδεολογικούς απόγονους κ θαυμαστές της πιο κουραδένιας μορφής της σύγχρονης ιστορίας, σαν κατσαρίδες. Η αλήθεια είναι πως με άτομα που έχουν κατακτήσει τέτοια επίπεδα απανθρωπιάς μέσα τους, που έχουν ενσωματώσει στο είναι τους τόσο μίσος για το διαφορετικό κ το άγνωστο, δεν πρέπει κανείς να συνδιαλέγεται. Το επόμενο βήμα είναι να τους φερθείς όπως φέρεται μια πολιτισμένη παντόφλα σε μια εντομο-κατσαρίδα. Να λιώσεις την ανθρωπο-κατσαρίδα με κέφι. Δεν πρέπει όμως. Αυτό είναι το πρόβλημα, ό,τι δεν πρέπει να χυθεί ανθρωπο-κατσαριδο-αίμα για κανένα λόγο. Είναι η κίνηση ματ, αυτή που περιμένουν με άπληστα μάτια, τρέμοντας από την λιγούρα οι σαμαραδοβενιζέλοι κ το κακό συναπάντημα. ΄

 
Ένας ακόμα εμφύλιος είναι απλά λάθος, η απαίτηση ανθρώπινων ζωών σε αντίποινα εξυπηρετεί αρχικά αυτούς που με τρόμο βλέπουν να γλιστράει από τα χέρια τους το πιο πιστό τους εργαλείο κ μετά την ανάγκη για αίμα αυτών που το απαιτούνε.

 

Ο νεκρός δεν θα δικαιωθεί με άλλους νεκρούς.

 

Η θεραπεία στο φασισμό είναι το διάβασμα κ στο ρατσισμό είναι το ταξίδι είπε ο τύπος με το ενδιαφέρον όνομα Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να διαβάσει αν δεν ενδιαφέρεται να επεκτείνει την περιχαρακωμένη αντίληψή του κ δεν μπορείς να τον στείλεις ταξίδια με το ζόρι γιατί αυτό λέγεται εξορία και δεν δουλεύει καλά για κανένα όπως μας διδάσκει η ιστορία. Μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό άλλα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση όμως. Ο καθένας όσο κ όπου μπορεί.

 
Καμία ανοχή στους φασίστες, αυτό είναι ξεκάθαρο, διαρκής πάλη, πάντα και παντού.

 
Απλά διαλέξτε προσεκτικά τα μέσα που θα μεταχειριστείτε κ μην φονέψετε κανέναν πούστη, για κανένα πούστη, δεν το αξίζουν.

 

 

 

 

 

 

Έφτασες ως εδώ κάτω? Ωραίος, τσάκω ένα θαυμάσιο κομματάκι για να γαληνέψεις λίγο, ένα κάποιο αντίο στο καλοκαίρι.

 

 

 

Advertisements

Καλό χειμώνα?

Αύγουστος 24, 2012

5 μήνες. Γραπτόν ουδέν.

Άρχιζα κείμενα, έσβηνα κείμενα, γινόταν κάτι το σημαντικό, κοπάναγα τα πλήκτρα με μανία κ βγαίναν κείμενα που στάζανε τσαντίλα. Κατόπιν από τα νεύρα, τα έσβηνα βρίζοντας. Έγραφα για άλλα θέματα κ το μετάνιωνα, ο κόσμος καίγεται κ το μπλογκ χτενίζεται? Δεν πάει και δεν κολλάει. Πριν από τις εκλογές είχε καταφέρει μια αναιμικιά υποψία ελπίδας να χωρέσει στο κρανίο μου για κάποιο λόγο (βλακάκο, πως μπόρεσες?) κ είπα να μη γράψω τίποτα για να μην το γκαντεμιάσω. Αμ δε. Ήρθαν οι εκλογές, πέρασαν, ξαναήρθαν κ το ένδοξο ελληνικό πόπολο απεφάνθη. Καλοχώνευτα αλλά τη σόδα δεν την κερνάμε. Ε, μετά από αυτό απλά έπεσε τρελλή μούτζα κ καβάλησα με τη σειρά μου το άλογο που λέγεται μωρέ-δε-γαμιουνται-μόνοι-τους-τα-φερνουν-στην-κεφάλα-τους.

Έτσι μπήκαμε στην τελευταία νεοελληνική σουρεαλιστική φάση. Νεοναζί στη βουλή, γερά υποστηρίγματα της νουδουπασοκοδημαρίστικης χολέρας, δείχνουν στον καρατζαφέρη τι έκανε λάθος τόσα χρόνια. Άνευ κωλοτούμπας, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες ικανότητες άλλωστε, η προσήλωσή τους στο να αναγάγουν όλα τα προβλήματα της χώρας ως προερχόμενα από μετανάστες, κομμουνιστικές δομές, υπακοή κ υποταγή στον αρχηγό-μαυριδερό-λουκουμά. Από απέναντι ο θλιβερός θύριζα να ακκίζεται σα γεροντοκόρη που επιτέλους νιώθει τον προβολέα πάνω της να της ζεσταίνει τα αραχνιασμένα.

Και μετά φυσικά το ένδοξο κ υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι.

Με τα ουζάκια μας, τη θαλασσίτσα μας, κάτι ρήτρες από μνημόνια να τρέχουν, τον ήλιο μας, τις παραλίες, τις συνομιλίες (δόκιμος όρος για να περιγράψει γονατιστούς ικέτες στην περίπτωσή μας) με τους γκζένους, το σαμαρά να ζητάει κι άλλο χρόνο ώστε να συνεχίσει χαλαρός, δίχως άγχος την κατρακύλα, τις ξαπλώστρες κ τα αραλίκια μας, παγωμένους φραπέδες κ ξένιους Δίες-παρωδίες, με τους πρώτους φόνους σκούρων τύπων ανοιχτά, ααααχ το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι μας!

Με φρέσκα στρατόπεδα συγκέντρωσης ψυχών, με διαλυμένα νοσοκομεία και σχολεία, με τις αυτοκτονίες ως ρουτίνα, η Ελλαδάρα προελαύνει θριαμβευτικά μέσα στο 2012. Η πινελιά που έλειπε για να ολοκληρωθεί η φρικτή εικόνα, ήταν τα νέα ένδοξα τάγματα ασφαλείας που συγκροτήθηκαν στην ένδοξη και ιστορική μεσσηνία.

Δεν είναι λύση τελικά η σιωπή, δεν είναι λύση το να στρέφεις το βλέμμα σου αλλού.

Μια λύση προσφέρει το επόμενο γαμάτο άσμα!

Προθέσεις κ αποτελέσματα

Μαΐου 2, 2011

Καθόμουνα το τελευταίο δίμηνο περίπου κ διάβαζα άρθρα για τη φασάρα που διαδραματίζεται στο καζάνι, το καζανάκι του νότου. Μάθαινα χοντράδες κ σώτα στεγνά, μάζευα χολή να τη φτύσω σε ένα κείμενο να μην αρχίσω κ στάζω φαρμάκι.
Σήμερα όμως μου ήρθε το επόμενο βίντεο κ κατάλαβα πως καλύτερα τα λέει η τύπισσα κ βγάζει κ πιο πολύ κέφι από την πάρτη μου.
Απολαύστε λέμε!

Ε?

Της αποκάλυψης το κάγκελο.

Φεβρουαρίου 5, 2011

Μάνα μου τα κοκαλλομάχαιρά σου και τα κομποχτένια σου που τα έβγαλες από τις σκελετοντουλάπες σου, τα έλουσες άπλετο φως κ πάει να σπάσει το απόστημά τους.
Βγάλανε οι ελεεινοι ρεζίληδες λέει το πόρισμα για τις πολιτικές ευθύνες για τη ζίμενς, βαράτε βιολιτζήδες να χορέψω να μου φύγουν τα φαρμάκια με τον ιδρώτα γιατί αλλιώς δεν το κόβω να γίνεται το θέμα.
Είπανε οι γελοίοι πως πρέπει να συσταθεί ξανά μανά προανακριτική επιτροπή, καθως κανείς ποτέ δεν υπέγραψε κανένα χαρτί ως υπουργός, καμία σύμβαση με την τρισκατάρατο.
Μάλιστα κάποια τσογλάνια του κερατά προβάλλουν στα υπουργικά τους ένσημα πως αυτοί μάλιστα ΑΚΥΡΩΣΑΝ(!!!!!) σχετικές συμβάσεις με την τρισκατάρατο.

Για πιο πλήρη ενημέρωση, κοίτα εδώ που τα λέει όλα για το πόσο λάρτζ κ κιμπάρηδες είμαστε.

Στη χώρα που είμαι τώρα όμως είναι κομματάκι διαφορετικά τα διάφορα. Πήγα ας πούμε σε μια συναυλία κ γνώρισα ένα εξαίσιο δείγμα ανθρώπου. Ήταν διαγωνισμός μεταξύ διάφορων συγκροτημάτων, η μουσική ήταν μεταλλικού προσανατολισμού κ εκεί γνώρισα το ντόπιο αντίστοιχο της δικιάς μας κλασικής μάνας ρέιβερ. Μάνα ρέιβερ? Όχι, μάνα μάνατζερ, μάνα headbanger, μάνα γαμάτη, να χτυπιέται με το 12χρονο γιό της που τα έχωνε thrashοειδώς αναντίστοιχα της ηλικίας του κ μετά να του δίνει μήλο για να φάει μετά από την εμφάνισή του και να γυρνάει σε μας να μας τον δείχνει με καμάρι.

Μάνα headbanger!

Εδώ λοιπόν υπάρχουν σαφείς αντιθέσεις. Εδώ η ρίζα που φαίνεται στο μαλλί είναι ξανθιά! Είναι τόσες πολλές οι ξανθιές που τα βάφουν μαύρα ή καστανά τα μαλλιά τους κ όταν έχουν καιρό να τα βάψουν, τσουπ ξεπηδάει η ξανθιά ρίζα. Σχεδόν ξαναζώ την εφηβεία μου σε ένα αισθητικό επίπεδο καθώς εδώ τα κορίτσια κ οι γυναίκες είναι αδύνατες κ συνήθως μαυροντυμένες, φορούνε μάρτινς άρβυλα, έχουν κατά πλειοψηφία μακριά μαλλιά κ άψογα δέρματα. Φρέσκα πρόσωπα σαν πορσελάνες, βοηθούμενα από το βρωμόκρυο στο να μένουν τσίτα, μια ονειρική κατάσταση που παραπέμπει σε άλλες εποχές, περασμένες αλλά όχι ξεχασμένες. Με γυρνάει που λες, χρόνια πίσω, όταν όλα τα κορίτσια φαινόταν όμορφα κ ήταν όμορφα, είχαν μακριά μαλλιά, λεπτά κορμάκια κ μάτια που γυαλίζανε. Τώρα βλέπω τις πιο πολλές να έχουν ξεθωριάσει, πίσω από στρώματα μέικ απ, ισορροπώντας πάνω στα τακούνια τους με τα παραπανίσια κιλά να φωνάζουν εγκατάλειψη. Όχι πια.

Δε μπορώ όμως να μην βλέπω τι γίνεται στο Ελλαδιστάν, δυστυχώς με καίει κ με ταράζει, έστω από μακρυά. Το αστείο είναι πως έφυγα γιατί αισθανόμουν ανήμπορος να συνεισφέρω έστω στο να αλλάξει το παραμικρό, η πουτάνα η ελπίδα, συφιλιδική σάπιζε μέσα μου για χρόνια, ώσπου δεν πήγαινε άλλο.
Το άλλο αστείο είναι πως υπάρχουν αρκετοί που γράφουν κείμενα κ μάλιστα κάποια από αυτά είναι όμορφα κείμενα, για την αριστερά κ τη χαμένη τιμή της Αριστεράς κ για την αδράνειά της κ διάφορα τέτοια ηρωικά κ πένθιμα. Εδώ έχω να παρατηρήσω κάτι που νόμιζα πως ήταν κάπως προφανές. Ποια αριστερά ρε καρντάσια? Αυτή την κοινοβουλευτική, την ξινισμένη, την αγάμητη πρώην αξύριστη, πλέον το ίδιο άρχουσα τάξη όπως κ οι λοιποί? Αυτή την καριόλα που τόσα χρόνια τρώγεται με τις τρίχες της αντί να κάνει το παραμικρό ουσιαστικό πράγμα κ μετά σκίζει τις κυλότες της στα πρωινάδικα κ τα παραθύρια αυτά τα γλίτσικα των βραδινών δελτίων για τα επιτεύγματα κ τους αγώνες της? Ή αυτή που δέχεται εδώ και 30 χρόνια να ισχυρίζεται το ΜΠαΤΣοκ ότι είναι μέρος της? Μάλλον αυτή λένε.
Μιλάω με κόσμο εδώ, διάφορους. Μιλάω για τα χρόνια που περάσανε κ έκπληκτος διαπιστώνω πως ακόμα κ εδώ λένε πως παλιά ήταν καλύτερα. Παλιά με περισσότερα επιδόματα, καλύτερες συντάξεις κ διάφορα άλλα παρόμοια κ πως όλα άλλαξαν όταν ψηφίσανε ένα φασισταριό στη βουλή με αφορμή ένα κύμα μεταναστών. Όταν δε, ρώτησα με απορία πως βγήκε φασίστας στη βουλή, καθώς το μέρος έχει παράδοση σε αριστερές κυβερνήσεις κ τα συναφή, μου απαντήσανε πως ήταν ο τότε μπρόεδρας των ντόπιων σοσιαλιστάδων που τα γάμησε όσα τον αφήσανε να γαμήσει. Ο δικός μας ο αμερικανόψυχος καράφλας είναι μπρόεδρας της διεθνούς σοσιαλιστικής κουράδας. Αυτό λέει πλέον περισσότερα για τον σοσιαλισμό παρά για τον καράφλα. Εδώ θα διαβάσεις περισσότερα για αυτή την αρχοντοπουτανάρα τη διεθνή. Πάντως, μάγκες λεγεών, αν έχετε κάτι, ο εκβιασμός δεν βοήθησε ποτέ κανένα, μην καυλαντίζεστε πως θα γίνει κάτι διαφορετικό με την απειλή σας. Σκάστε το στη μούρη τους να ανοίξουν τα μάτια των πολλών.
Ο Στρος Καν, ο μίστερ ΔΝΤ, προειδοποίησε για βίαιες κοινωνικές αναταραχές. Σώώπα ρε μεγάλε, αλήθεια? Το πήρες κ εσύ χαμπάρι? Κοίταξες κάτω από το θρόνο σου κ είδες τα ζωύφια να αφρίζουν?
Μπορεί κ να υπάρχει ελπίδα κάπου στον πλανήτη όμως, σαστισμένος μεν, ευχάριστα έκπληκτος δε, άκουσα για το στρατό της Αιγύπτου να πρωτοτυπεί κ να βγάζει ανακοίνωση στην οποία υποστηρίζει το δικαίωμα του λαού να διαδηλώνει για τα αιτήματά του κ πως δεν θα στρέφανε τα όπλα προς τα αδέρφια τους, αντιτιθέμενος έτσι με εκείνο το βρωμόσκυλο τον πρόεδρά τους που είναι αγκιστρωμένος στην θεσούλα του για 30 χρόνια τώρα κ πλέον του έχουν γυρίσει την πλάτη κ τις βρωμερές κωλοτρυπίδες τους όλοι οι πρώην σύμμαχοί του εκτός από το Ισραήλ.
Νομίζω πως είναι επιτακτική ανάγκη να φέρουμε καραβάνια από την Αίγυπτο στην Ελλάδα για να εκπαιδεύσουν τους μπάτσους σε θέματα ηθικής κ πολιτικής αντιμετώπισης βδελλών. Δε γίνεται μεγάλε από τη μία να είσαι κομμάτι του λαού (ναι αυτού του μαλάκα) κ από την άλλη να τον λιώνεις στο ξύλο κάθε φορά που οι πολιτικάντηδες το απαιτούν.
Το άσχημο είναι πως τελικά δεν μπορούμε να τα ρίξουμε καν στα τελευταία 30 χρόνια. Ψάχνοντας, αηδιασμένος από τη σκέψη πως έχουμε τον ΓΑΠ τον 2ο, γόνο του Αντρέα του πρώτου, μιας οικογένειας με παράδοση στην ψευτιά κ την απάτη να μας καβαλάει, ανακάλυψα πως δεν είναι καν πρωτότυπη η φάση. Άκου να γουσταρς, σε 189 χρόνια που υφίσταται το σύγχρονο ελληνικό κράτος, οι παραδόσεις τηρούνται ευλαβικά με τη βλακεία που μας δέρνει. Όλα άρχισαν με τον Διομήδη Κυριακό. Δεν τονε ξέρεις? Ούτε εγώ τον ήξερα. αλλά το 1863 έγινε πρωθυπουργός. Ο εγγονός του, Αλέξανδρος-Διομήδης Κυριακός το ίδιο ογδόντα ολόλκληρα χρόνια μετά, το 1949. Η πρώτη φαμέλια που έκανε το κολπέτο. Βέβαια, οι πρώτοι αυθεντικοί διδάξαντες ήταν οι Ράλληδες. Άρχισε το κακό με τον Δημήτριο Ράλλη. Ο τύπος ήταν 5 φορές πρωθυπουργός (1897, 1905, 1909, κ 1920-21), ο γιός του ο Ιωάννης Ράλλης έγινε πρωθυπουργός στην κατοχή (1943-44), ο εγγονός Γεώργιος Ράλλης ομοίως το 1980-81. Ο τελευταίος ήταν εγγονός πρωθυπουργού κ από την πλευρά της μάνας του που ήταν κόρη του Γ.Θεοτόκη. Μετά ήρθε η παπανδρεϊκή πανούκλα με τον Γιώργο να είναι 4 φορές (1944, 1944-45, 1963 και 1964-65), τον Αντρέα 3 φορές (1981-85, 1985-89 και 1993-96) και τώρα τον καράφλα σοσιαληστή. Αυτοί λοιπόν κάνανε κουμάντα για όλη τη φαμέλια. Νομίζεις πως τελειώνει εδώ? ΛΑΘΟΣ ΜΑΓΚΑ! Ο Γεώργιος Κουντουριώτης ήταν πρωθυπουργός το 1848 κ ο εγγονός του Παύλος μπρόεδρας δημοπρασίας (1924-1929). And the beat goes on: Ο Σπυρίδωνας τρικούπης ήταν ο μπρόεδρας του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου το 1833 κ φυσικά ο γιόκας του Χαρίλαος, πρωθυπούργεψε 7 φορές (1875, 1882-85, 1886-90, 1892-93 και 1893-1895). Ο Θρασύβουλος Ζαΐμης 2 φορές (1869-70 και 1871), ο γιος του Αλέξανδρος 8 φορές (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) αλλά και μπρόεδρας δημοπρασίας στην περίοδο 1929-35 με τον πατέρα του κ γιό του Θρασύβουλα να έχει υπάρξει, πριν κ μετά από τον Καποδίστρια , μπρόεδρας επίσης. Η ιστορία τελειώνει με τους Βενιζέλους, όπου ο Ελευθέριος ήταν 9 φορές πρωθυπουργός κ ο γιος του Σοφοκλής 5 αλλά βαριέμαι να γράψω τις ημερομηνίες.*
Έχουμε λοιπόν μεγάλη παράδοση στις βδέλλες, για την ακρίβεια, είναι η μοναδική μας παράδοση, αυτή της οικογενειακής ολιγαρχίας, η οποία έχει διευρυνθεί τώρα κ στον επιχειρηματικό κόσμο που επίσης κυβερνάει. Με δυναστείες έχει λειτουργήσει η ελλάδα σαν κράτος από την αρχή, την υποταγή σε αυθεντίες κ ηχηρά ονόματα την έχουμε να κυλάει στις φλέβες μας κ να μας ορίζει.

Κοίτα τι λέει κ ο Καραγάτσης σε μια επιστολή του προς τον Καββαδία:
«Κλεισμένος σε μια κάμαρα, πλάι στο κύμα, έγραφα την ιστορία των Ελλήνων. Γαμημένη ιστορία ξεκωλιάρας φυλής. Είναι αφάνταστο πως κατέχουμε την τέχνη να κυλιόμαστε στο βούρκο και να περιπλανιόμαστε στ’αστέρια. Σαράντα αιώνες, αυτό το βιολί. Περισσότεροι ναι, λιγότεροι όχι. Πως να τους ξεγράψεις τους αφιλότιμους;»
Αυτά γράφει ο τυπάς που θέλησε να γράψει την ιστορία των ελλήνων απλά κ κατανοητά πέρα από ιστορικούς κ ακαδημαϊκούς αυτισμούς. Το βιβλίο είναι αυτό, σου λέω παρ’το κ διάβασ’το, είναι ένα ταξίδι από μόνο του. Η Ιστορία των Ελλήνων στην οποία αναφέρεται ο Καραγάτσης, εκδόθηκε το 1952, αλλά σταμάτησε στον πρώτο τόμο.
Τι να πεις, έχω κάτι εφιάλτες πως καταλήγουμε με μπρόεδρα δημοπρασίας τον Καρατζαφέρη κ πρωθυπουργό τον Κούγια κ τινάζομαι ιδρωμένος το πρωί, θέλοντας να ξύσω από πάνω μου τη γλώσσα μου κ τ’όνομά μου, να μη με νοιάζει πια.
Διαβάζω αλλού τη μελοδραματική έκκληση «Χάσαμε πολλά, μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας» και πέφτω κάτω κ κυλιέμαι από τα γέλια. Θα ήθελα πραγματικά να μάθω που την είδαν την ανθρωπιά μας σαν έθνος κ φοβούνται μη τη χάσουμε. Κ μιας που ανέφερα το διάβασμα, ρίξε μια ματιά σε κάποιον που τα λέει καλύτερα από μένα κ πάρε οπωσδήποτε το καινούριο βιβλίο του Τζιμάκου. Τιτλοφορείται ¨Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο¨, είναι νομίζω απομαγνητοφώνηση των εκπομπών του στο ραδιόφωνο κ είναι η καλύτερη δουλειά του των τελευταίων χρόνων.
Κ μιας κ τους ανέφερα κ τους δύο, τσάκω κ ένα θεματάκι να γελάσει λίγο το χειλάκι σου:

Που θέλω να καταλήξω?
Θα δούμε στο επόμενο επεισόδιο μάλλον.

*Η πηγή μου για τις φατριές είναι αυτό το βιβλίο!
Το περίμενες?

Εκλογίδες (μπεεε)

Νοέμβριος 20, 2010

Τις τελευταίες βδομάδες βγήκε το ηρωικό κάλεσμα για τα μαντριά με τα κουτιά. Κληθήκαν όλα τα ζωντανά να σπεύσουν να ασκήσουν το δικαίωμά τους καθώς κ υποχρέωση καθώς κ πράξη ακραία μαζοχιστική, να διαλέξουνε μαντρόσκυλα. Ήταν βέβαια γνωστό πως τα μαντρόσκυλα στις πείνες τρώνε κ κανα γίδι κ πως τα συγκεκριμένα μαντρόσκυλα, εδώ κ χρόνια εμπλουτίζουν τακτικά τη δίαιτά τους με ζουμερά γίδια, όπως κ το γεγονός πως κάνουν ντου κ στις γιδοτροφές εδώ κ χρόνια.
Όλα αρχίσανε με μια καταίσχυντη συνέντευξη του καραφλού πλάσματος που έχουμε για μόστρα, πρώτη μούρη κ αρχηγό κ ηγήτορά μας. Εκεί, παίρνοντας τα υπογλώσσια με τις χούφτες, άκουσα τα παράλογα, αλλά επέζησα. Αρχικά πρέπει να πω πως το ζώο το καθιστό (συνέντευξη γαρ), έπαιζε το κλασικό παιχνιδάκι που είμαι σίγουρος πως του το έμαθε ο μπαμπάκας του -από τους πρωτοπώρους του αθλήματος- από τα μικρατά του. Να τα ρίχνει στους προηγούμενους μπινέδες κ να επαίρεται πως αυτός έχει κάνει ότι καλύτερο. Χαριτωμένο αλλά δεν πιάνει πια ρε. Καλούσε τη ΝΔ για το ένα, για το άλλο, ρε, τους πήραμε χαμπάρι οι έχοντες πάνω από μονοψήφιο IQ, τι ξεφτιλισμένοι ήταν, δεν είναι αυτό το γαμημένο θέμα όμως τώρα! Κάπου έπαιξε κ χιούμορ, μαύρο κ άραχλο, όταν είπε πως «πολλοί από τους πλούσιους Έλληνες έχουν δείξει πατριωτική συνείδηση, υπάρχουν και άλλοι που θέλουν να μην πληρώνουν», καταδεικνύοντας πως σίγουρα απέχει από την ελληνική τουλάχιστον πραγματικότητα, έκανε λίγο διαφήμιση στην υποψηφιάρα του για το δήμο της Αθήνας, σόλαρε λέγοντας πως «δεν ποινικοποιούμε τη ζωή, λέγοντας πως όλοι είναι φοροφυγάδες», όταν τον ρώτησε μια μαριονέτα για τα περί περαίωσης, ανέφερε φυσικά αόριστα αυτά τα μπαμπουλίστικα συμφέροντα, τα οποία μάχεται κ κανείς πούστης όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δεν τα έχει ονομάσει κ στο τέλος σήκωσε την μπάνκα, μετά από το προαναφερθέν κράξιμο για τους μπλέμπινέδες, με μια ευθεία κ τρανταχτή αντίφαση, λέγοντας πως «δεν είναι της λογικής ότι φταίνε οι προηγούμενοι»!!!!!!
Όλα αυτά ήταν το λιγότερο αναμενόμενα βέβαια, ήταν πιο αναμενόμενα από την ανατολή του ήλιου, το γκραν γκινιόλ θεματάκι ήταν η απειλή πως αν δεν του κάτσουν οι δήμοι κ οι περιφέρειες, θα μιλήσει ο μαλάκας ο λαός. Ο κυρίαρχος μαλάκας λαός.

Εδώ δε φτάσανε ούτε τα υπογλώσσια ρε γαμώτο.

Ρε άνθρωπα, έχεις ξεκωλιάσει οικονομικά το σύμπαν κ λες πως θα πας για εκλογές???
Το έχεις σχεδιάσει κιόλας το κάζο σαν στις ταινίες που έβλεπες στο Αμέρικα, μικρός, έχεις φροντίσει να το ρίξεις πρώτα στη συνέντευξη σε ιταλικό περιοδικό, σα σε κακό φτηνό μυθιστόρημα τσέπης.
Οι προηγούμενες βουλευτικές εκλογές είχαν κόστος 3 εκατομμύρια ευρώ ρε ντενεκέ, στον προϋπολογισμό του 2009 έχεις βάλει δαπάνες για εκλογές 60 εκατομμύρια ευρώ (κωδικοί 5260 κ 5261, αν θες κατέβασε τον προϋπολογισμό σε pdf από εδώ) κ έχεις το θράσος να απειλείς πως αν σου φάνε το μπιφτέκι σου, θα ξανακάνεις εκλογές?
Λεφτά υπάρχουνε προφανώς…   για εκλογές.
Αηδία πια. Σε παίζουνε μπαλάκι για χαβαλέ στην ΕΕ κ εσύ παλικαρομανάς εδώ που σε παίρνει, μιλώντας ταυτόχρονα για σκοτεινά ρουχλιάρικα συμφέροντα που δεν έχεις το σθένος ή το θάρρος όχι μόνο να ονομάσεις, αλλά ούτε ν’αγγίξεις καν. Αυτό εγώ το λέω προσβολή.
Κατάπια τα περί της φημολογούμενης διαφάνειας, ξερνάω συνεχόμενα όταν ακούω τις λοιπές κοροϊδίες, αλλά για κάποιο λόγο αυτό το ναζάκι με τις εκλογές μ’έθιξε. Γιατί ο τζάμπα μάγκας που διαχειρίζεται το δημόσιο βίο μας κ που μας έριξε χαμογελαστός στον οικονομικό βόθρο του ΔΝΤ, έχει το θράσος να μιλάει για την επόμενη σπατάλη του δημοσίου χρήματος κ δεν τρέχει μία.
Γιατί οι εκλογές εκεί κατάντησαν, μια απλή σπατάλη δημοσίου χρήματος.
Έχει κ εκείνο το παραμορφωμένο πράγμα, τον Πάγκαλο, να πετάει καμιά σποντίτσα για αναδιάρθρωση του χρέους έτσι για να χέζεται ο κοσμάκης πως θα χρεωκοπήσουμε κ πως θα του φάνε όλα τα λεφτά κ όλα καλά.
Ο κόσμος καίγεται κ αυτοί στον ασφαλή μικρόκοσμό τους να παίζουν το θεατράκι τους με τα κολλητάρια τους τους δημοσιογράφους κ τ’άλλα παιδάκια που παίζουν κάθε μέρα παρέα στη βουλή.

Έγινε κ το σόου με τους τρομοκράτες με τα δέματα με τις στρακαστρούκες, έτσι να είναι σε φόρμα κ σε επικοινωνιακό επίπεδο, αν κ κανείς δεν δίνει πολύ σημασία πλέον σε τέτοια σκέρτσα, οπότε δεν ασχοληθήκανε καν να το κάνουνε πιο χόλιγουντ με θύματα κ τέτοια, όσο χρειαζότανε για να δειχθούν ως ο καλός προστατευτικός πατερούλης, ήταν αρκετό, κ μπήκαμε στις εκλογές.

Χώρια που τελευταία όλως περιέργως (κ καλά) διαβάζω όλο κ περισσότερα άρθρα που υποστηρίζουν πως το μνημόνιο είναι από καλό πράγμα ως αναγκαίο κακό, εμφυτεύοντας μια μοιρολατρία πως δε θα μπορούσε να αποφευχθεί.
Το βλάκα το χοντρό τον κράζανε (δικαίως κ λίγα του σούρνανε) γιατί τα σπρεντς ήταν κοντά στο 650, αυτόνα τώρα που έχουμε τσακώσει κ τα δανεικά τα φράγκα κ τα σπρέντς κοντεύουνε στο 900, γιατί όλοι κάνουνε τουμπεκί ψιλοκομμένο?
Όχι ρε, η δικιά σας πολιτική πάνω στις κουράδες που είχαν εναποθέσει οι προηγούμενοι μας οδήγησε εκεί. Τίποτα δεν ήταν αναπόφευκτο ή μοιραίο να γίνει. Μια ανασκόπηση στα μέτρα κ στις κινήσεις της δικιάς σας κυβέρνησης της πράσινης, δείχνει πως σχεδόν βάση σχεδίου οδηγηθήκαμε στο δανεισμό τέτοιας κλίμακας.

Η σχετική παροιμία με τα γένια κ τα χτένια δε, αποκτά άλλο νόημα με αυτή την κάστα των 300. Φροντίσανε πρώτα να είναι καλυμένοι πλήρως κ μετά ξεχυθήκανε βουρ στον πατσά. Η χορογραφία που κάνανε ας πούμε πρόσφατα οι βουλευτές της ΝΔ στην ψηφοφορία για την παραπομπή αυτών που σύμφωνα με τις επιτροπές τους είναι μπλεγμένοι στο Βατοπέδι, ήταν απλά για να τηρούνται σε φόρμα κ για να υπάρχει συνέπεια στην παράσταση που δίνουν τόσα χρόνια. Γιατί ουσιαστικός λόγος δεν υπήρχε πέρα από το χαβαλέ τους κ είμαι σίγουρος πως το προετοιμάζανε σαν πιτσιρικάδες πριν από ημερήσια εκδρομή.
Εξηγούμαι, με το άρθρο 86 του συντάγματος, είναι στανταράκι η σύντομη παραγραφή των αδικημάτων των πολιτικών, ένα το κρατούμενο. Στο άρθρο 19, ο Βενιζέλος μαγείρεψε με φροντίδα κ κάθε ενδεχόμενο ακόμα κ καταγραφής των εγκλημάτων τους, σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, ούτε ο Μπερλουσκόνι τέτοια κόλπα. Ακολούθησε ο νόμος 3126 (ψηφίστηκε 25/2/2003, δημοσιεύτηκε στο φύλλο 66 την 19/3/2003), ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, όπου πολύ στοχευμένα κ επιδέξια, κάνει την δίωξη οποιουδήποτέ τους πρακτικά αδύνατη καθώς προβλέπει την έγκαιρη παραγραφή όλων των πεπραγμένων τους. Ο δρόμος ανοιχτός κ τα σκυλιά δεμένα για πάρτη τους, τέλος παίδες, είναι ο νόμος.
Αυτός ο νόμος που εφαρμόζεται όποτε βολεύει καθώς είμαστε σε επίπεδο τριτοκοσμικής χώρας πλέον, υπάρχει κ η μαρτυρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης Συμπεριφοράς, που στην έκθεσή της για το 2009 δίνει μια εικόνα ακριβή της σύγχρονης επιβολής του νόμου στην ελλάδα. Μιλάνε για τα βασανιστήρια, την κακομεταχείριση, τη διαφθορά, την ατιμωρησία που επικρατεί για τους επίορκους απάνθρωπους που φοράνε τις στολές, πραγματικά είναι μια αναφορά που περιγράφει ακριβώς τι γίνεται σε μια τριτοκοσμική χώρα της ευρώπης ενώ το ημερολόγιο δείχνει 2010. Ακριβώς για αυτό άλλωστε, η Νορβηγία κ η Σουηδία αποφάσισαν να παραβιάσουν τη συνθήκη του Δουβλίνου, που προβλέπει πως οι λαθρομετανάστες πρέπει να επαναπροωθούνται στη χώρα από την οποία μπήκαν στην ΕΕ. Κ δε τους στέλνουν πια πίσω. Γιατί σου λένε οι άνθρωποι, που να τους στέλνουμε στους βάρβαρους, μετανάστες είναι, ξεριζωμένοι, γιατί να υποφέρουν κ άλλο?
γιατί να τους στέλνουν σε μια χώρα που δεν έχει ενεργές διαδικασίες χορήγησης ασύλου, έχει ανεργία πάνω από 12% (η επίσημη, γιατί η πραγματική… άστο) κ έχει κ φιντάνια που προσπαθούν άμεσα ή έμμεσα να τους φονεύσουν?

Κ επειδή δε θέλω να σε αφήσω με αυτή τη μαυρίλα, τσίμπα ένα βιντεάκι από τα παληκάρια που δίπλα αναφέρονται ως «τα ζώα της ζούγκλας» μόνο κ μόνο επειδή ασχολούνται με τα ζώα αυτής της ζούγκλας. Οφείλω σεβασμό στα τυπάκια κ τα πάω πάρα πολύ. Θα γελάσει όμως λίγο το χειλάκι σου.

Επίσης, εγώ ξέφυγα, δε μένω πια εδώ…

Όλα γυρίζουν σαν τρελά

Νοέμβριος 5, 2009

Πότε πέρασε τόσος καιρός βρε?

Πολύ τρέξιμο, μια ακόμα δουλειά, επιτέλους έγινα καθηγητής, έστω για λίγες ώρες, έστω κάπου που δε θέλω. Ταυτόχρονα με βλέπω να χάνω την πρώτη μου δουλειά και να μη μου καίγεται καρφί. Η εταιρία λένε κλείνει. Ας την κλείσουν, υπάρχει μια διακριτή αντίφαση στην πλήρη απάθεια που μου προξενεί το νέο κ στο προβληματισμένο κ ταραγμένο προσωπείο που φορώ για 8 ώρες την ημέρα, αλλά δεν με πειράζει.

Αυτονομηθήκαμε κ σε ένα ωραίο σπίτι με παλαβά χρώματα κ πλέον (αφού το φτιάξω κατά τα γούστα μου) θα παίζει ηρεμία.

Τα ελληνικά σχολεία τη γλιτώσανε προς το παρόν από την παρουσία μου καθώς διέπρεψα στα παιδαγωγικά, παίρνοντας πούλο στο αντικείμενο, αλλά venceremos, δε μου γλιτώνουν, θα ξαναέχει διαγωνισμό.

Πιφ, έχω 2 δουλειές αυτή τη στιγμή που μάλλον θα χαιρόμουν αν τις κατάπινε η γη με καμια σεισμάρα. Το πιο πιθανόν θα ήταν να πήγαινα και να ξεκαρδιζόμουνα στα γέλια πάνω από τα συντρίμια. Περίεργο πάντως που κ στις δύο δουλειές μου αρέσει το αντικείμενο αλλά είμαι κατηγορηματικά αντίθετος με τους φορείς του αντικειμένου. Πουτάνα βαρεμάρα, να μη μπορώ να βρω λίγη ενεργητικότητα για να ψάξω μια δουλειά όμοια που να μη μου δημιουργεί προβλήματα στην κεφάλα… Πουτάνα κεφάλα που σε εξορίζει.

Στιγμές από το μέλλον κάνουν τσαφ κ χάνονται.

Ταξίδια που θα γίνουν μου δίνουν φλασιές κ τσιμπήματα.

Χάρτες των επόμενων προορισμών εισβάλλουν λαθραία στα μάτια μου που τρώγονται να αρχίσουν να διακρίνουν διαδρομές κ πόλεις.

Οι πρώτες βροχές με πάνε πίσω στις ζούγκλες κ τα τροπικά δάση. Με πάνε σε μέρες ολόκληρες περπατήματος κάτω από βροχή, σε μαγικά φαράγγια στο Περού, με τα πελώρια φύλλα να σε χτυπούν στη μούρη, το ποτάμι να κυλάει ξέφρενο δίπλα, δυνατό, συμπαγές, αφρισμένο, περίεργα σαυρίδια να πετάγονται από εκεί που δεν το περιμένεις, η βροχή ένα θολό πέπλο να εντείνει την εμπειρία κάνοντας το όμορφο τοπίο παραμυθένιο, εικόνες πέρα από κάθε σύστημα αναφοράς, πέρα από κάθε εμπειρία, στενά χωμάτινα μονοπάτια να χάνονται πάνω σε σκληρές πέτρες, ντόπιοι με μούρες λες από πηλό να σε χαιρετάνε χαμογελώντας ξεδοντιάρικα, μικρά χωριά με κιόσκια που πουλάνε μπανανίτσες, εμφιαλωμένο νερό κ φρούτα που δεν έχεις ξαναδεί μα είναι ωραία, να μασουλάς αλλόκοτα ξηροκάρπια, σιδερένιες γέφυρες που τρεμουλιάζουν κ χορεύουν σε κάθε βήμα, αλλόκοτα πουλιά να σε κοιτούν με περιέργεια, να κρώζουν κ να φεύγουν μακρυά. Κ εδώ χθες, πάνω στη μηχανή, μετά από 16 συνεχόμενες ώρες δουλειάς, να πέφτω σε ύπουλη λακούβα, να γίνομαι μούσκεμα κ να βρίζω για χιλιόμετρα μέσα από το κράνος, να περνάω μέσα από την Κηφισιά όπου μύριζε καμένο ξύλο κ να ξέρω πως κάποιοι είναι αραχτοί μπροστά από το τζάκι τους, πιθανώς με κάποιο ωραίο ποτήρι κρασί για συντροφιά κ να θέλω να τα γκρεμίσω όλα από τη μαύρη μουσκεμένη ζήλεια μου, όσο τραγουδάω δυνατά κ παράφωνα για να μη γλαρώσω. Κομπλεξάρα σκέτη. Αν δείτε κάποιον τύπο στην Κηφισίας πάνω σε μια μηχανή να προχωράει κ να γκαρίζει, είναι ο σαλταρισμένος ninguaqui μετά από μια ακόμη μέρα ανούσιας δουλειάς, μάγκες το νου σας!

 

Take two!

 

Έχασα τόσα βράδια σε μπαρ κ καφενεία…

 

Έτσι πέρασε ακόμα ένας κ μισός μήνας επιπλέοντας στο τίποτα. Στην πρώτη δουλειά πλέον το ηθικό έχει βρεθεί σε σκοτεινά υπόγεια κ κλαψουρίζει μοναχό του, το πλοίο βουλιάζει κ τα ποντίκια τον ήπιανε, δεν έχουν να πάνε πουθενά, έχουν αγκαλιαστεί με τον καπετάνιο που άφησε το τιμόνι στην τύχη του κ κοιτάζει κακόμοιρα τη σπασμένη πυξίδα, έτσι κ εγώ, θέλοντας πάντα να είμαι σε σύμπνοια με το κλίμα που κυριαρχεί, δεν κάνω απολύτως τίποτα. Το παρών κείμενο δε, γράφεται από το εταιρικό (ακατάσχετα γέλια) πληκτρολόγιο, αξιοποιώντας έτσι τουλάχιστον κάπως το φτυσμένο χρήμα που με πληρώνουν για να είμαι εδώ. Στη δεύτερη δουλειά απλά προσπαθώ να αποφύγω τα ψυχοφάρμακα που αργοχαράζουν στον ορίζοντα λόγω του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκομαι κ τρίβομαι σε αυτή την ωραία φάση που λέγεται διδασκαλία σε τάξη. Διδάσκω ενήλικες μεν, αλλά είμαι κ γαμώ τους ψαρωτικούς τύπους, δεν κουνιέται φύλλο στο μάθημα. Περισσότερα για το θέμα, όταν θα περάσει λίγος καιρός κ ξεστραβωθώ λιγάκι, να μπορώ να αρθρώσω λόγο. Έπειτα από όλα αυτά, τελευταίως περνάω ώρες ατελείωτες καθαρίζοντας κ σενιάροντας το σπίτι μου. Μετά από αρκετά μεγάλη αναζήτηση κ πάρα πολλές αγγελίες, είχα καταλήξει σε δύο επιλογές. Ένα ρετιρέ 32 τετραγωνικών με θέα καλή κ ανοιχτή κ ένα ισόγειο 52 τετραγωνικών που βλέπει σε δρόμο κ ντουβάρι κ είναι δίπλα σε πάρκο.

Μετά από σκέψη κ περισυλλογή κατέληξα στο ισόγειο. Το ρετιρέ ήταν στον πέμπτο όροφο, έμοιαζε με σπίτι από ελληνική βλακώδη σειρά, σε μικρογραφία βέβαια, φρεσκοβαμμένο κ είχε κ ένα καταπληκτικό μπαλκόνι. Το ισόγειο όμως είναι σχεδόν διπλάσιο, είναι μέσα στο δρόμο, είναι καθαρά αστικό κακούργημα, έχει δέντρα μπροστά του κ το έβαψα σύμφωνα με την κεφάλα μου. Επίσης δεν ήθελα σπίτι που να με κρατήσει με τα όποια θέλγητρά του, όταν θα φουντώσει μέσα μου το επόμενο μπουρλότο θέλω το αφήσω χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη, απλά να πακετάρω κ να φύγω, ήθελα χώρο κ τώρα που σφίγγουν κ τα κρύα, το ρετιρέ κ η μπαλκονάρα δεν ήταν ιδιαίτερα πειστικά. Εν ολίγοις πλέον απολαμβάνω την αίσθηση της κλειστής πόρτας πίσω μου, της απουσίας ενόχλησης κ την ηρεμία. Κάτω από το παράθυρό μου ακούγονται φωνές κάθε λίγο κ λιγάκι μα δεν καταχωρούνται σα θόρυβος, πιο πολύ σαν ήχοι περιβάλλοντος, δεν ενοχλούν, αν ήθελα ησυχία θα έφευγα από την Αθήνα, τώρα ετούτη η πόλη μου μιλάει σε ένα σωρό γλώσσες, με πολλά στόματα κ διαλέκτους,  μου φωνάζει με τα κορναρίσματά της κ τα αγκομαχητά των φρένων, μου βγάζει τη γλώσσα με τον ήχο του γκαζιού, με γαργαλάει με τα τυχαία γέλια. Έχω κ ένα πυρετούλη μούρλια, βλέπω τον κόσμο κουρασμένα κ απορημένα, πίνω καφέδες κ τσιτώνω κ φάρμακα που μου προξενούν κάτι σαν αδιαφορία για την κίνηση.

Φυσικά ήρθαν κ περάσανε οι εκλογές, κατά τις οποίες βρέθηκα σε μέρη μαγικά, ροβόλησα κάτι όμορφα βουνά, δάση φτιαγμένα από όνειρα κ αναμνήσεις από βιβλία, πηγές με κρύα νερά κ ψεύτικες λίμνες. Πήγα σε μέρη που δεν είχα ξαναβρεθεί, έφαγα τον ποιο γαμάτο γύρο της Μακεδονίας, ξενέρωσα τα σόγια που προσπαθούσαν να με σπρώξουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση ψήφου κ το φχαριστήθηκα ξεμπροστιάζοντας το ιδεολογικό κενό που βρίσκονται σε συνδυασμό με το γεγονός πως δε θέλω να με βολέψει κανείς βολεμένος σε κάτι βολικό. Του πούστη, βγάλαμε δόντια χρόνια τώρα κ μασάμε μόνοι μας την όποια τροφή της γκλάβας μας, ευκαιρία να τα δείξουμε με πάσα έλλειψη μετριοπάθειας κ συστολής. Κρίμα πάντως, σε προηγούμενες εκλογές ήμουν στα εξωτερικά, τώρα το πανηγυράκι ήταν μικρό, ο βασιλιάς όχι μόνο ήταν γυμνός, αλλά αυτό που προεξείχε από τον κώλο του φαινόταν καθαρά κ ήταν μεγάλο. Ήταν απόλαυση να βλέπεις τα άλλοτε ξαναμμένα από κομματικό πυρετό πρόσωπα να περιφέρουν τα κουστούμια τους (γιατί στο χωριό μου ο κόσμος ντύνεται με τα καλά του για να ψηφίσει) αμήχανα, να μην τους βγαίνει η αψιμαχία, να έχουν συναίσθηση πλέον πόσο γελοία είναι τα λόγια υποστήριξης οποιουδήποτε υποψήφιου ληστή. Δεν τους λυπήθηκα καθόλου όταν χαμηλώνανε το βλέμμα στην αθώα ερώτησή μου για το ποιος ακριβώς θα νικήσει, όποιος κ αν πάρει τις εκλογές, στην απλή παρατήρηση πως είναι χαμένοι όπως κ να’χει. Ακόμα κ τα ποιο σκληροπυρηνικά κομματόσκυλα του παρελθόντος είχαν την ουρά τους πεσμένη, κρυμμένη κ ανεξαρτήτως χρώματος κ παράταξης, ακόμα κ στις χοντράδες που αμολούσα γρυλίζανε μέσα από σφιγμένα σαγόνια. Ηθική δικαίωση λοιπόν κατά κάποιο τρόπο. Αφιερωμένο το άσμα λοιπόν. Σε όλους τους.

Κατά τ’άλλα, ολίγη από κρατική αναίσχυντη καταστολή στα Εξάρχεια, το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ με τα ΜΑΤ κ τα πογκρόμ, το ένα λάθος μετά το άλλο, μάλλον το έχουν βάλει σκοπό να καεί τελείως αυτή τη φορά η Αθήνα το Δεκέμβρη, ακρίβυνε πάλι κ το πετρέλαιο, πρέπει να ζεσταθούμε κάπως, βάλτε κ ένα φουκαρά που σκοτώσανε στο ξύλο, σπασμένα κόκκαλα, ακόμα κ μεταξύ τους κοπανιούνται, περίεργη ενορχήστρωση μιας προαναγγελθείσας καταστροφής, αναρωτιέμαι ποιος θα αρχίσει να αγοράζει μαζικά ιδιοκτησίες στα Εξάρχεια μετά κ πόσα χρόνια θα χρειαστούν ώσπου να ξεκαρφωθούν κ να αρχίσουν να γκρεμίζουν τα νεοκλασικά για να χτίσουν εμπορικά κέντρα κ πολυσινεμάδες με περισσή περηφάνεια για την εξυγίανση ακόμα μιας μολυσμένης από ζωή περιοχής του κέντρου…

 

ΣΚΗΝΗ 3η

 

See and don’t see

 

Κ κάποτε μπήκε ο Νοέμβριος, ύπουλα κ αθόρυβα. Ο χρόνος περνάει σαν στήνεις σπίτι, τα μαστοριλίκια πολλά κ χαβαλετζίδικα, οι φίλοι πρόθυμοι. Σα να λέμε όμορφα δηλαδή, σα να αρχίζουν καινούρια πράγματα, σα να έφυγε ένα βάρος!

Ο καιρός περίεργος, τον κοιτάζω μόνο από παράθυρα κ πίσω από τη ζελατίνα του κράνους αυτό τον καιρό ή ακόμα χειρότερα μολυσμένο από την αίσθηση της δουλειάς, κίνηση, γαμωτομένα μούτρα, καλά είναι. Υπάρχει μια αίσθηση αναμονής, λες κ οι μέρες περνάνε μονότονες για όλους, με μια θολή εικόνα κάτι ακαθόριστου, το βλέπεις στις φάτσες στους δρόμους. Το βλέπεις σε μια διάχυτη νευρικότητα πίσω από τις γκριμάτσες σε πρόσωπα που αντανακλάνε χειμωνίλα. Συμπιεσμένες μέρες.

Οι ερωτήσεις έχουν απαντήσεις, μόνο που είναι σε άλλη γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν τα βουλωμένα μας αυτιά.

Σεπτέμβρης?

Σεπτεμβρίου 1, 2009

Ναι!

Φθινόπωρο.

Κοίτα τι βρήκα μόλις τώρα!

! ! !

Έφαγα χθες την πρώτη βροχή στη μούρη πάνω στη μηχανή κ είχε πλάκα.

Προβλέπονται γέλια!

Burn, baby burn!

Αύγουστος 30, 2009

Δύο θεματάκια κ μια καλημέρα.

Όταν ήμουν πιτσιρικάκι, καμιά 10αριά χρονών βάλε-βγάλε, συχνά πυκνά άκουγα διάφορους τύπους να έχουν κουβέντες για κάτι μαγικό κ μυστηριώδες που ονόμαζαν «εξοχικό». Οικογενειακοί φίλοι, κάναν κουβέντες για κάτι που φάνταζε πάρα πολύ σαγηνευτικό για κάποιον που μεγαλώνει στην Αθήνα. Μιλούσαν πως σ’ένα μισάωρο ήταν σε ωραίες παραλίες ή μέσα σε πυκνά δάση από πεύκα, σκιζόντουσαν να λένε πως είναι αυτή η επαφή με τη φύση «ένα μισάωρο απ’το σπίτι σου» ήταν η καλύτερη απόφαση/επένδυση/απόδραση που είχαν στη ζωή τους. Επίσης μιλούσαν με περισσή περηφάνια πως καταφέρανε στα κλεφτά να κόψουν εκείνα τα ενοχλητικά δέντρα που ήταν στο χώρο του μπάνιου, ή κ μετά την οικοδόμηση του σπιτιού απλά για να κάνουν ένα κηπάκι με όμορφα λουλούδια (έλα μωρέ τώρα τι είναι πέντε δέντρα τώρα, εγώ έχω μπει σε τόσα έξοδα, έχω βάλει την ψυχή μου σε αυτό το σπίτι) να τους ομορφαίνει ακόμα περισσότερο το δασικό τοπίο, πως μπαζώσανε τις ρεματιές (έχανα 50 τετραγωνικά αδερφέ, δε γινόταν), πως βάζανε τσιμέντα (κοίτα, παραθαλάσσιο οικόπεδο έχω θα διαβρωθεί, πρέπει να πέσει μπετόν που κρατάει για πάντα) στις παραλίες. Εκεί όμως που δίνανε ρέστα κ κοκκινίζανε τα μούτρα τους από την περηφάνια κ τον αυτοθαυμασμό, ήταν όταν λέγανε για τις περιπέτειες που είχαν με το κράτος ώσπου να χτίσουν το καταφύγιό τους. Ιστορίες για κόλπα με τις πολεοδομίες, συγκρίσεις για λαδώματα (εσένα τζάμπα σου βγήκε αγαπητέ!), για απανωτές κλήσεις από δασοφύλακες (θα του έλεγα που να τη βάλει την κλήση του, αλλά με ξέρεις εμένα, είμαι υπεράνω, άλλωστε δεν πρόκειται να με ενοχλήσει κανείς για τα κωλόχαρτα), για κομπίνες για να πάρουν ρεύμα κ νερό, για νταλίκες με υλικά που πηγαίναν νύχτα κ ξεφόρτωναν, για τους κάθε λογής γνωστούς, συγγενείς κ φίλους στα κατάλληλα πόστα κ στα χέρια που αλλάζανε χέρι με χέρι τις υπογραφές.Περιττό να αναφέρω πως τα είχα κάνει τούμπανα στο μπαμπά-ninguaqui να πάρουμε κ εμείς ένα τέτοιο διασκεδαστικό κ περιπετειώδες «εξοχικό».

Καμιά δεκαριά χρόνια μετά, οι ίδιοι τύποι, παραπονιόντουσαν πως χτιζόντουσαν πολλά σπίτια κοντά στα δικά τους κ χάλαγε το τοπίο, έκλεινε η παραλία, εξαφανιζόταν το υπέροχο δάσος που είχαν για θέα (τσαντίζομαι να τα βλέπω να τα χαλάνε ρε φίλε, σκέφτομαι να τους κάνω καταγγελία, εγώ έχω την ψυχή μου δέκα χρόνια εδώ, ξέρεις με τι θυσίες έκανα εγώ αυτό το σπίτι?), αλλά τουλάχιστον, σιγά σιγά μπαίναν στο σχέδιο πόλης κ αποκτούσαν γείτονες «με μεράκι για την εξοχή» σαν κ αυτούς κ αναβαθμιζόταν η περιοχή (ξέρεις πόσο πάει το τετραγωνικό στις μέρες μας? απαπαπα!) γενικότερα. Ο μπαμπάς-ninguaqui, στομεταξύ δεν μου είχε κάνει τη χάρη, έτσι δεν έπαιξε ποτέ η «απόδραση σ’ένα μισάωρο από την Αθήνα!».

Από πέρσι, στις πρώτες κάπως πιο βαρβάτες, πιο κατηγορηματικές πυρκαγιές στην Αττική ως κ σήμερα, είναι ίδιες οι φωνές κ οι φάτσες που ακούω, με αυτές από παλιά και λένε πως καήκανε, καταστραφήκανε, μάτωσε η ψυχή τους (ενδιαφέρουσα συναλλαγή, βάζεις την ψυχή σου κ παίρνεις τ’αρχίδια σου), αυτοί που παραπονιούνται πως δεν υπάρχει κράτος, πως δεν υπάρχουν υποδομές (στο βουνό έχτισες φιλαράκι, δεν έχει πυροσβεστήρα σε κάθε όροφο, είναι βουνό), πως έχουν αφεθεί στη μοίρα τους (κ τα σκουπίδια κ τα μπάζα τους που πετούσαν τόσα χρόνια στη ζούλα στο οικόπεδο του διπλανού ή στο ρεματάκι από πίσω από το οικόπεδο, γιατί ήταν μαλάκας κ τους την έσπαγε). Καλά μεράκια λοιπόν κ συγχαρητήρια γιατί μια ήδη αφόρητη πόλη καταφέρατε κ την κάνατε εξωγήινη, θα έχουν πλάκα τα επόμενα χρόνια στην Αθήνα, η τσιμεντοβιομηχανία Τιτάν σκέφτεται να μετονομαστεί σε Αττική, τιμής ένεκεν, τα σχέδια υπάρχουν ήδη για νέα εξοχικά, βιλίτσες, μαζονέτες, μόλις ένα μισάωρο από την Αθήνα, τώρα με την Αττική Οδό τι να σου λέω, απλά μωρέ το μέρος είναι καμμένο, δεν πειράζει, θα φυτέψουμε δέντρα στα πεζοδρόμια που θα φτιάξουμε, αν γλίτωσε κανα δεντράκι κ δεν εμποδίζει μπορεί, στο τσακίρ κέφι, να κάνουμε κ παρκάκι (αυξάνεται κ η αξία της περιοχής με ένα παρκάκι). Τα πρώτα σημάδια ήδη στις εφημερίδες. «Έπεσαν οι τιμές στις περιοχές που καήκαν, κατά 15%» δηλώνει γνωστός μεσίτης της βορειοανατολικής Αττικής, στον υπότιτλο διακρίνεται το περάστε κόσμε, το οικοπεδάκι που ήθελες, τώρα ακόμα πιο φτηνό κ ξεροψημένο, «Οι πωλήσεις πέφτουν μετά από πυρκαγιές, οι πελάτες οσφραίνονται τη μυρωδιά του καμμένου…» λέει με βαθιά του λύπη ο πρόεδρος των κτηματομεσιτών της Αθήνας, άχου τα καημένα τα ευαισθητούλια τους πελάτες, πάρτε αποσμητικά μεγάλε, έτσι κ αλλιώς, πρέπει πρώτα να πέσουν οι βροχές κ να πλυμμηρίσουν τα πάντα για να ξεπλυθούν τα φρέσκα φιλετάκια γης που προέκυψαν, λίγο υπομονή. Ουφ…

Χθες πήγα κ είδα την καινούρια παλαβοταινία του Ταραντίνο. Ο τύπος τα σπάει, αληθινές κ διασκεδαστικές οι ταινίες του κ ας μην είναι όλες «Pulp Fiction» ή «Kill Bill», δημιουργεί συνεπείς προς τη ματιά του ταινίες που μας φτιάχνουν υπέρμετρα. Μπράβο μαν, ωραίος, είναι γαμάτο που κάποιοι άνθρωποι αλλάζουν, παραμένοντας αποδοτικοί κ μάγκες. Εγραψε πάλι το τυπάκι!

Κ η καλημέρα, μισή μεν, αλλά μου άρεσε υπερβολικά το συγκεκριμένο βίντεο, ψάξε την κ βρες την ολόκληρη να την ακούσεις!

Καλοκαιριάτικη βόλτα!

Αύγουστος 18, 2009

Ωραίες βραδιές με βόλτες, αυτή είναι από χθες, τα σταφύλια σταθερό καλοκαιρινό φετίχ κ από πίσω να ακούγεται αυτό :

(Δεν είναι δικής μου κατασκευής το βιντεάκιον, αλλά είναι κομματάρα που ανακάλυψα λίαν πρόσφατα)

Χρονοσαλάτα

Ιανουαρίου 18, 2009

Τελευταία άρχισε πάλι να με απασχολεί η έννοια του χρόνου πολύ έντονα.

Πέρα από την πρακτική πλευρά του θέματος, όλες τις στιγμές που περνάν κ χάνονται, όλα αυτά τα διαλείμματα του σκουριασμένου χρόνου της αναμονής, μπροστά μου βρίσκονται μετρήσιμοι μήνες κ εβδομάδες κ πρέπει να βάλω το ταξίδι σε διαστήματα. Όρια σχηματίζονται κ χάνονται κ αλλάζουν.

Τελευταία πέσαμε κ σε μια χρονική δίνη, μια χωροχρονική ασυνέχεια άστραψε στον ουρανό μου κ μ’άφησε σκεπτικό.

Το κομμάτι που ακολουθεί το πρωτοάκουσα πριν χρόνια σε μια ταινία κ μ’έβαλε σε σκέψεις από τότε.

Ιδού!