Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Τελείωσε.

Φεβρουαρίου 14, 2012

Ναι φίλε μου, ο κόσμος όπως τον ήξερες μόλις τελείωσε.
Τα τελευταία πέπλα πέσανε, αυτά τα 199 πλάσματα αποφασίσαν για τα υπόλοιπα δεκατόσα μύρια, δημιουργήσανε το μέλλον τους, το υπαγορέψανε ψήφο με την ψήφο. Από εδώ και πέρα θέλει μόνο αισιοδοξία κ χαρούμενες σκέψεις γιατί μόλις χτες έγινε επίσημη η κλωτσιά.
Ως τώρα, όλα αυτά τα νευράκια κ τα πονάκια που είχε η ελληνική κοινωνία, ήταν απλά η αντίδραση κάποιου που τον σπρώχνουν προς το γκρεμό κ αυτός είναι κατα βάση χαλαρός γιατί νομίζει πως έχει ακόμα δρόμο ως το χείλος, ο μαλάκας. Το ίδιο κ αυτές οι ψιλοδιαμαρτυρίες κ η αμηχανία, αυτό το μούδιασμα που ήταν διάχυτο στον κόσμο, όλα αυτά ήταν ως την άκρη. Ο δυστυχής κ βλάκας λοιπόν, είναι εκεί στην άκρη, βλέπει το χάος από κάτω, έχει απέναντί του αυτόν που θα τον σπρώξει, είναι ξεκάθαρο, αυτός τον έχει σούρει ως τα εκεί, κλωτσάει κ καμιά πετρούλα να τη δει να πέφτει, φοβάται αρκετά αλλά ως την τελευταία στιγμή νομίζει πως θα την σκαπουλάρει. Κάποτε τη βλέπει κ ψιλοπαληκαράς, γυρνάει κ λέει «Να σου πω, μην γίνεσαι μαλάκας!»Ε, και μετά έρχεται η κλωτσιά.
Αυτό έγινε χτες, η πτώση μόλις άρχισε, άγνωστο τι γέννα θα φέρουν αυτές οι ωδίνες που έρχονται, θέλει κουράγιο τώρα, θέλει κέφι αμείωτο κ αναίτιο, θέλει δύναμη γιατί θα στερέψει η υπομονή κ ταυτόχρονα θα αρχίσουν οι σφαλιάρες. Ανοιχτά όμως πλέον, χωρίς αιδώ.
Αυτό που έγινε χτες είναι απλά ο προαγγελος αυτών που έρχονται, νεκρός σύμβολο σταρ δεν έχει προκύψει ακόμα, προσεχώς. Από εδώ κ έπειτα όλο κ θα δυσκολεύει το καμουφλάρισμα των πρακτικών της τραπεζικής εξουσίας κ των καμαριέρων της στην βουλή. Όλο κ πιο δραστικά μέτρα θα απαιτούνται για το καλό αυτού του σκιάχτρου που αυτοί ονομάζουν πατρίδα τους κ ορίζεται από λογαριασμούς, καρέκλες κ επαφές, ενώ η πατρίδα που είναι τα δεκατόσα μύρια αρνιά στο μαντρί που υψώσανε εκείνοι οι 199 θα τον τρώει ασφυκτικά στον κώλο.
Για όποιον μπήκε στον κόπο να διαβάσει τις 43 σελίδες που αποτελούσαν το κείμενο αυτό που λέγεται μνημόνιο παρτ του, η επιστροφή, κινείται κ αυτό στα όρια της παρωδίας. Η πομπώδης, ψεύτικη γλώσσα με την οποία είναι διατυπωμένο, αυτές οι παράλληλης πραγματικότητας αόριστες εκφράσεις που στάζουν αίγλη κ μεγαλείο κ πάνω απ’όλα έγνοια, υπάρχουν εκεί μόνο για να κάνουν πιο οικεία στα τηλεορασόπληκτα μάτια των αναγνωστών την ωμή πραγματικότητα που προαναγγέλει αυτή η καταπληκτική, κρίσιμη ευκαιρία του να δανειστούμε παραπάνω από όσα θα διαγραφούνε, καταλήγοντας με μεγαλύτερο χρέος. Τα οποία φράγκα δε, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους, μαζί με το μεγαλύτερο ποσοστό από τα μελλοντικά έσοδα της ελλάντας προορίζονται αποκλειστικά κ μόνο για την εξυπηρέτηση των δανείων που υπάρχουν ήδη. Μαγικό?
Εδώ δερβίση μου είναι που πρέπει να αρχίσεις να στροβιλίζεσαι, μήπως πετύχεις τον άνεμο που θα σε κρατήσει από το να ξεριζωθείς.
Αυτοί οι 199 αρχίσανε την πτώση μιας χώρας χτες. Ενσυνείδητα, θεατρινίστικα από χούι, κατηγορηματικά κ ηθελημένα σφραγίσανε μια τροπή πραγμάτων που δεν εγγυάται την επιβίωση του συνόλου.
Κουράγιο κ μην ξεχνάτε τίποτα κ κανένα από αυτές τις μέρες, θα είναι πολύτιμα εφόδια για τα χρόνια που έρχονται.

Καλή χρονιά.

Πάρε κ κομματάκι να χορέψεις να βάλεις λίγο βάλσαμο μέσα σου:

Advertisements

Σεπτέμβρης?

Σεπτεμβρίου 1, 2009

Ναι!

Φθινόπωρο.

Κοίτα τι βρήκα μόλις τώρα!

! ! !

Έφαγα χθες την πρώτη βροχή στη μούρη πάνω στη μηχανή κ είχε πλάκα.

Προβλέπονται γέλια!

6 ώρες μετα.

Μαΐου 16, 2009

Μετά την επιστροφή εδώ. Το μπλογκ είχε τεχνικά προβλήματα τα οποία αποκαταστάθηκαν πλήρως κ επανήλθαμεν ανανεωμένοι κ ολίγον τι διαφορετικοί. Τελικά ηταν 5 οι χώρες κ πολλά τα αναπάντεχα!

Έχει ζουμί η υπόθεση οπότε ας το αφήσουμε να βράσει λίγο ακόμα, να χυλώσει να γίνει χαμός

Μη-φλασμπακ

Φεβρουαρίου 17, 2009

Προχτές έγινε μάζωξη παλιών συμμαθητών. Όχι οποιωνδήποτε τυχαίων παλιών συμμαθητών, των δικών μου. Χρόνια, αιώνες, ολόκληρες ζωές μετά, στο σχεδόν τυχαίο, για κάποιους μυστήριους σε μένα λόγους, είχε κανονιστεί για την Κυριακή μια μάζωξη κοινών αγνώστων, γνωρίμων αναμνήσεων. Η συνήθης απόλυτη αρνητικότητά μου σε τέτοια γλέντια κάμφθηκε εν μέρει από μια σταθερή δραστική επιρροή πάνω μου κ από την συγκυρία των αποριών μου πάνω στο χρόνο. Δηλαδή δεν είναι κ γαμώ τις ευκαιρίες να μπεις σε μια εξ’ορισμού μπλεγμένη χρονικά, απομακρυσμένη συναισθηματικά περίοδο, που συνέπεσε με χρόνια έντονα, με ερεθίσματα τόσα πολλά στον αριθμό που σε ζαλίζαν κ τότε κ ακόμα κ τώρα αποτυπωμένα σε μετέπειτα τοπία του ίδιου θέματος;

Ε είναι, μη λέμε μαλακίες, κακό πράγμα αυτό όταν δεν το κάνεις επίτηδες. Ταραγμένος όσο να’ναι από το ενδεχόμενο ξάφνιασμα μπροστά σε πρόσωπα που δεν είχα δει για πάρα πολύ καιρό, πήγα στο σημείο του ραντεβού με το ψοφόκρυο να κάνει αλλαγές στο DNA μου ή έτσι μου φαινόταν. Κάποιες φάτσες, οικείες μα όχι επίκαιρες, ψόφια χαμόγελα κ χειραψίες, «Αχ καλέ, δε σε θυμάμαι, δε μου λες μήπως είσαι ο…», «ΑΑΑΑ δεν το πι-στεύ-ω, δεν έχεις αλλάξει κα-θό-λου ρε συ!» , «Πω-πω, εσύ δεν ήσουν που είχες…»,»Σας είπα πως έχω κάνει μωράκιιιιιι…», «Ρεεεε, έλα δωωωω (πεταχτά ματς μουτς στα μάγουλα, μια τρίχα πριν αγγίξουν δέρμα), που είσαιαιαιαιαι, έλα να σε αγκαλιάσω μωρή» κ λοιπές χαριτωμενιές να ίπτανται στον αέρα, ένας παλιός καθηγητής,  αμήχανες χαιρετούρες, πιεσμένα χαμόγελα, ε ρε γλέντια, ήμουν ήδη στο τρίτο τσιγάρο, κουβεντούλα για την επικαιρότητα, το κρύο, τα μαλλιά, την απουσία μαλλιών, τα πρώτα «θυμάσαι τότε που…», μοιρασιές κόσμου κατά τα παλιά πρότυπα, παβλοφικοί σκύλοι ή απλά συγκινημένοι παλιοί φίλοι, οι (όχι κ τόσο) κρυφές ματιές σε βυζιά, κώλους, καβάλους, κοιλιές, ό,τι γούσταρε να συγκρίνει με την παλιότερη βερζιόν ο καθένας τέλοσπαντων, δυο φιλικές φάτσες. Κάποια τσιγάρα αργότερα φύγαμε από εκεί επαρκώς καταψυγμένοι κ μπουκάραμε τριάντα άτομα σε παρακείμενη καφετεριομπαροκλαμπο δικαιολογία μαγαζιού, καθήσαμε, κοιταχτήκαμε κ άρχισε η βαβούρα. Τα κύρια θέματα κουβέντας ήταν οι γάμοι, τα παιδιά, οι δουλειές, το κρασί ήρθε σε κατάλληλη στιγμή, διακόπτοντας βολικότατα βαρετή κουβέντα κ με αφορμή αυτό κ την επαφή μου με τους γύρω.

Καθόμουν εκεί κ κοιτούσα τις φάτσες ένα γύρω, περίμενα κάποια νοσταλγία, κάποια αντίδραση, κάτι. Ένα κύμα γλυκιάς αναπόλησης του τότε που ήμασταν πιο μικροί, πιο τρελλοί, πιο μάγκες, πιο χαρούμενοι. Μια ζεστασιά που θα τροφοδοτούνταν από αναμνήσεις σκανδαλιών, ηρωικών στιγμών, φιλίας, καψούρας και συντροφικότητας. Μια αναδρομή σε εκδρομές, γέλια, βροχές κ κουβέντες, στην πενταήμερη και τους παλιούς μας καθηγητές. Δεν ήρθε απολύτως τίποτα, εκτός από περισσότερο κρασί. Κάτι βοηθούσε τουλάχιστον στην απόψυξή μας. Βαρετό, ακόμα κ οι παραπομπές στο παρελθόν ήταν τόσο ξεπερασμένες πια που δεν αρκούσαν για να ανάψουν οι όποιες σπίθες. Μα πόσο τυχαίο πια ήταν που χαθήκαμε όλοι εμείς; Ε, δεν ήταν. Άκουσα κ κάτι ατάκες πυροκροτητές για τα νεύρα μου του στυλ «Μωρέ τι ωραία περνάγαμε τότε όλοι μαζί», «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου λείπει το σχολείο.», «Καλά, από’δω κ πέρα θα τα λέμε ό-πωσ-δή-πο-τε», «Το θέμα είναι να βρεις κ να κρατήσεις μια δουλειά σταθερή κ να αφοσιωθείς εκεί.», ε???

Έμεινα ως το τέλος, λέγοντας σε ανθρώπους που είχα να δω αιώνες διάφορα χαριτωμένα, που όμως πάντα καταλήγανε σε παγωμένες φάτσες όταν ακούγαν πως παραιτήθηκα από τη δουλειά μου. Α ναι, το έκανα κ αυτό, ήρθε η ώρα του, στο τέλος του μήνα σταματάω να πηγαίνω κιόλας κ θα «αφοσιωθώ σταθερά» στο επερχόμενο ταξίδι, χα χα! Γέλια σε παγωμένες φάτσες,ακόμα περισσότερο κρασί, παφαπούφες, δεν το μετανιώνω, καλά ήταν, είχα κ κέφι για δούλεμα κ πέρασα ικανοποιητικά. Αν μη τι άλλο επιβεβαίωσα κάποια σημεία της (όχι κ ιδιαίτερα κοινωνικής) άποψης που έχω για τις σχέσεις των ανθρώπων.

Στο δρόμο για το σπίτι ήδη σκεφτόμουνα άλλα πράγματα…

ΥΓ. Άκου το τελευταίο των Calexico, το Carried to Dust, θα χαιδέψει πολύ γνώριμα τ’αυτιά σου κ θα σου βάλει κ ένα χαμόγελο στο στόμα έστω κ για λίγο.

Blues for Bukowski

Ιανουαρίου 12, 2009

Δες κ άκου ένα καταπληκτικό κομμάτι από τον Mike Watt (ο καταπληκτικός τυπάς που παίζει μπάσο κ τον αναφέρουν ως κύρια επιρροή τους οι Red Hot Chilli Peppers!), αφιερωμένο σε έναν πάρα πολύ μεγάλο συγγραφέα.

Ο άλλος ο τύπος απλά κεντάει με το βιολί του!

Απολαύστε:

Κ άλλο παιδάκι έφαγε σφαίρα…

Ιανουαρίου 5, 2009

Ακόμα ένα παιδάκι, λίγο μεγαλύτερο από τον Αλέξανδρο που δολοφονήθηκε πριν από ένα μήνα, λίγο μεγαλύτερο από τον πιτσιρίκο στο Περιστέρι που την άρπαξε στο χέρι (ευτυχώς), πυροβολήθηκε εν ψυχρώ μέσα στο δρόμο.

Δεν μπαίνω σε καμία συλλογιστική προβοκατσίων (αν και βρωμάει πολύ το θέμα), επαγγέλματος (το ότι οι μπάτσοι διαλέγουν ένα επάγγελμα όπου υπάρχει το ενδεχόμενο να πληγούν από όπλο, δεν σημαίνει πως αυτό πρέπει να γίνεται κιόλας ή όταν γίνεται να περνάει στο ντούκου), εξαρχείων (αυτή η τσίχλα πλέον έχει χάσει κάθε γεύση), φόβου (από εκεί που είχε αρχίσει η κουβέντα για αλλαγή της αστυνομίας και της εκπαίδευσής τους, τώρα το πολύ πολύ να τους μαθαίνουνε καλύτερο σημάδι), προβλέψεων (μαντέψτε πόσο αστυνομοκρατούμενο θα γίνει πια το κέντρο, με την απλοϊκό συνειρμό πως η απόπειρα δολοφονίας έγινε στα Εξάρχεια). Για την ακρίβεια δεν θέλω να μπω σε καμία συλλογιστική.

Το θέμα είναι πως αυτή τη στιγμή πυροβολήθηκε ο τρίτος πιτσιρικάς μέσα στο μήνα και είναι λάθος. Καθαρά κ ξάστερα.

Ο Διαμαντής λοιπόν, δεν άξιζε να πυροβοληθεί όπως δεν αξίζει κ σε κανέναν άλλο να γίνεται ένας ανώνυμος στόχος. Είτε μαθητής, είτε ματατζής δεν έχει σημασία. Ήταν ένας εικοσάχρονος πιτσιρικάς που πέρα από την επιλογή του να γίνει ματατζής -πιστεύω πως όλοι σε αυτές τις ηλικίες έχουμε κάνει χοντρές μαλακίες- έπρεπε να μην τον βρουν έτσι μπάσταρδες σφαίρες, εξοστρακισμένες ή όχι. Κατά τη διάρκεια επεισοδίων, γίνεται δράση – αντίδραση, δε λυπάμαι κανένα ματά κ κανένα κουκουλάκια, γιατί αμφότεροι είναι εκεί για τους σκοπούς τους. Δε λυπάμαι καν εμένα αν μου συμβεί κάτι γιατί ξέρω που πηγαίνω. Λυπάμαι μόνο τους αμέτοχους σε όλα αυτά που την πληρώνουν παρόλο που η ανοχή είναι συνενοχή οπότε έχουν κ αυτοί την ευθύνη τους, από μικρό μου λέγανε πως σε μια κοινωνία ζούμε, φάτε την τώρα. Τα ξημερώματα δεν γινόταν επεισόδια, υπήρχαν απλώς κάποιοι πιτσιρικάδες ντουλαποειδείς με χακί φορεσιές κ κάποιοι με το ίδιο ένστικτο φονιά που έσπρωξε το άλλο το ζώο τον ειδικό φρουρό να αφαιρέσει ζωή.

Εύχομαι να γίνει καλά το παιδάκι, να μην προστεθεί κ άλλος μάρτυρας σε οποιαδήποτε πλευρά αυτού του ηλίθιου πινγκ πονγκ σφαιρών που φαίνεται να έχει αρχίσει.  Και το κυριότερο να μην βρεθεί κάποιος άλλος λοβοτομημένος ένστολος ή όχι να σηκώσει όπλο και να ρίξει στον απέναντί του πια, το πρόβλημα ήταν κ είναι η δολοφονία ενός αθώου ανθρώπου, φτάνει.

Έρχονται άσχημες εποχές όσο ανεχόμαστε όλα αυτά. Πιο άσχημες? Κακάσχημες.

Το 2009 κάνει την παρθενική του εμφάνιση, βγείτε έξω κ δείτε το

Ιανουαρίου 3, 2009

Λόγω ασθένειας και στενών επαφών με το υπερπέραν, το ευχετήριο-εορταστικό-θριαμβευτικό ποστ της πρώτης μέρας του χρόνου αναβάλλεται για του χρόνου!

Παρόλαυτά πρέπει να πω ότι το 2009 μπήκε με πολύ ωραίες μέρες κ είναι μούρλια για βολτάκια, οι υγιείς ορμήστε!

Ένα δωράκι για όλους είναι το παρακάτω βίντεο που ανακάλυψα με την αρχή του χρόνου κ κατά κάποιο τρόπο είναι πολύ επεξηγηματικό από πολλές απόψεις:

Πάει κ το 2008…

Δεκέμβριος 31, 2008

Τέλος μιας χρονιάς σημαντικής από πολλές απόψεις.

Ο κόσμος ο δικός μου έφαγε μια τούμπα αυτή τη χρονιά κ συνεχίζει να γυρίζει σα σβούρα. Η κίνηση είναι καλό πράγμα κ ας με πιάνει ζαλούρα από το γύρω γύρω ενίοτε. Τώρα σβουρογυρνώντας ακόμα τελειώνει. Δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι, καινούρια πράγματα έρχονται με το 2009 κ στην τελική η χρονολογία είναι μια γελοία σύμβαση κτλ κτλ

Ο κόσμος γενικά συνεχίζει να κινείται ατάραχος στα μικροπράγματα που συμβαίνουν πάνω του, η παγκόσμια οικονομία καταρρέει, καινουριοι πόλεμοι κ ταραχές, τι’χες Γιάννη κ κυρίως, που’ναι τώρα? Ακόμα πιο συγκεκριμένα, ο κόσμος σε αυτή την πόλη-κυψέλη κοιτάζει έκπληκτος ή/και σκυθρωπός κ περιμένει. Καλό κ αυτό, προϋποθέτει καινούρια θεάματα.

Αυτές οι μέρες των γιορτών ήταν όμορφες σαν τοπίο με βουνά, το ίδιο εύχομαι κ σε κείνους που ακούν κ βλέπουν.

Τελευταίο γραφτό για φέτος (σιγά τα πολλά βέβαια, αλλά ακούγεται δραματικό κ το αφήνω), συνεχίζουμε απτόητοι, άτακτοι κ περίεργοι.

Προτείνω να αναπνέετε…

Η ελπίδα του τόπου…

Δεκέμβριος 20, 2008

Αρχικά, ήθελα να γράψω τα όσα είδα στους δρόμους της Αθήνας αυτές τις μέρες σε μια σειρά από ιστοριούλες, ποστ σεντονάκια με σκηνές κ περιστατικά. Κατόπιν όμως, φαινόταν πιο λογικό να πράττω αντί να γράφω κ έτσι πέρασα τις τελευταίες δυο βδομάδες κυρίως στο κέντρο κ μπροστά στην οθόνη διαβάζοντας νέα. Υπάρχουν πολλά μπλογκ που αναφέρονται στα γεγονότα με καθαρό μάτι, άβαφο από παραταξιακά χρώματα κ άλλα δεινά κ τα λένε πολύ ωραία. Εδώ λοιπόν θέλω να επισημάνω κ εγώ με τη σειρά μου κάτι που με ενόχλησε. Σε διάφορα μέρη διάβασα πριν από μέρες την αποκάλυψη του δήθεν ρητού του φίλου Ισοκράτη που έκανε πρωτοσέλιδο κ ο Ελεύθερος Τύπος κ δεν ήξερα αν πρέπει να σκάσω στα γέλια ή να με πιάσει η απογοήτευση που τόσος κόσμος δέχεται αμάσητο ένα κατασκευασμένο ρητό που υποστηρίζει κάποιες τοποθετήσεις πάνω σε αυτά που γίνονται τελευταία. Φυσικά αναφέρομαι στη γνωστή αηδία που αποκαλύπτεται εδώ κ δεν προτίθεμαι να ξαναγράψω το κείμενο. Ούτε καν κόπι πέιστ. Ο μάγκας ο Σαραντάκος τα λέει μια χαρά κ το έχει ψάξει το ζήτημα, οπότε ως εδώ δεν έχω να προσθέσω κάτι.

Περνώντας από την πανεπιστημιακή λέσχη στην Ιπποκράτους πριν κάτι μέρες, μπήκα για λίγο μέσα κ φεύγοντας τσίμπησα κ μια εφημερίδα University Press, που αυτοπροσδιορίζεται ως Η Πρώτη Μηνιαία Φοιτητική Εφημερίδα. Μια εφημερίδα που μοιράζεται δωρεάν στη λέσχη του πανεπιστημίου Αθηνών. Φυσικά το κύριο θέμα αφορούσε τα επεισόδια κ τα γεγονότα μετά απο τις 6 Δεκεμβρίου, μετά τη δολοφονία του παιδιού. Κοίτα λοιπόν το εξωτερικό:

ανοιχτή εφημερίδα, πρώτο κ τελευταίο φύλο

ανοιχτή εφημερίδα, πρώτο κ τελευταίο φύλο

Το ξέρω ότι το είχες μαντέψει ήδη, αλλά ναι, στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας είναι το βολικό, ψεύτικο ρητό…

Για το περιεχόμενο της εφημερίδας δεν θα μιλήσω καν (πέρα από το γεγονός πως υπάρχει ένα διάχυτο κλίμα κατά των διαμαρτυριών), δεν έχω την όρεξη, αλλά λίγες μόνο μέρες μετά από το σφάλμα του ΕΤ να βγάλει ανακρίβειες ως πρωτοσέλιδο, έχουμε κ μια φοιτητική (φοιτητική επειδή ο ιδιοκτήτης-εκδότης είναι φοιτητής κ επειδή ίσως είναι και οι αρθογράφοι;;;) εφημερίδα να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Κ μετά λέμε πως οι φοιτητές είναι η ελπίδα του τόπου, αχαχαχχαχαχαχα!!!

Μια εξέγερση σαν τα μούτρα μας…

Δεκέμβριος 15, 2008

Το προηγούμενο Σάββατο ήταν του Άϊ-Νικόλα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας μίλησα στο τηλέφωνο με αρκετούς Νικολάδες κ με δυο από αυτούς κανονίσαμε να βρεθούμε κιόλας με την προοπτική πως ανάλογα πως θα πήγαινε το βράδυ, μπορεί να πήγαινα σ’έναν τρίτο αργότερα.
Ο πρώτος Νικόλας μένει στον Άγιο Θωμά, κοντά στο νοσοκομείο Παίδων κ εκεί ήταν που βρέθηκα γύρω στις 10 παρά. Χαβαλεδιάσαμε, χαζοχαρήκαμε, φάγαμε γλυκά, ήπιαμε κ ένα πολύ όμορφο γλυκό Ρουμάνικο κρασί κ κάποια στιγμή οι παρευρισκόμενοι θα μετακινούσαν την γιορτή σε ένα μαγαζί πίσω από το Χίλτον κ πήγα μαζί τους ως εκεί καθώς βόλευε που ήθελα να συνεχίσω στον δεύτερο Νικόλα που μένει στα Εξάρχεια.
Γύρω στις 11μιση λοιπόν, έφευγα από το Χίλτον με κατεύθυνση Εξάρχεια, χαλαρά, έτοιμος για μια πολύ ωραία βόλτα. Ως φανατικό τζάνκι του περπατήματος, περπατούσα σιγά κ με ρυθμό κ ως το Κολωνάκι είχα αποφασίσει πως δεν ήθελα να δω πολύ κόσμο στη διάρκεια της βόλτας μου. Έτσι πήρα κάτι στενάκια κ πίσω δρόμους προς το Λυκαββητό κ διέσχισα όλο το Κολωνάκι από τους σκοτεινούς πίσω δρόμους του. Ο Νικόλας-ο-δεύτερος θεωρητικά με περίμενε κ προχωρούσα απολαμβάνοντας τη νύχτα στην Αθήνα κ το κρασί στο στομάχι μου. Κάποια στιγμή μου ήρθε μια περίεργη μυρωδιά στη μύτη κ στέγνωσε το λαρύγγι μου τελείως ενώ ταυτόχρονα γέμισε το στόμα μου με μια αψάδα που σύντομα έγινε ενοχλητική. Προχώρησα 3-4 τετράγωνα με το κάψιμο στο λαιμό κ στη μύτη να μεγαλώνει ενοχλητικά κ μου ήρθε η σωστή λέξη στο μυαλό.

Δακρυγόνα.

Συμπέρασμα στο οποίο συνέτινε η ολοένα κ αυξανόμενη αίσθηση πως μου τρίβουνε τα μάτια με ψιλό γυαλόχαρτο. Η αυθόρμητη σκέψη ήταν πως κάπου κοντά γινόταν πορεία, περίεργο πραγματικά για Σάββατο το ότι γινόταν κάπου τόσο κοντά στο Κολωνάκι κάποια πορεία κ φτάσαν τα νέφη από τα δακρυγόνα ως εκεί. Ή πως γινόταν κάτι στα Εξάρχεια. Όπως  κ να’χε πλησίαζα το σπίτι του Νικόλα του δεύτερου που είναι πάνω σε παράλληλη της Ιπποκράτους περπατώντας σε μια μεγάλη κατηφόρα που έβγαζε κοντά σε αυτό. Δεν σκέφτηκα καν εκείνη τη στιγμή πως στην γωνία του σπιτιού ήταν κάθετος ο δρόμος που είναι το τμήμα Εξαρχείων.

Έφτασα στην πόρτα της πολυκατοικίας κάπως ξαναμμένος από το περπάτημα κ ενοχλημένος από τη μπόχα των χημικών κ χτύπησα το κουδούνι. Στο θυροτηλέφωνο ακούστηκε ένα απότομο «Ναι, ποιος είναι?» κ παραξενεμένος για τον τόνο είπα απλά «Ninguaqui» κ μου άνοιξε. Λίγα λεπτά μέσα σε ένα στενό αλουμινένιο ασανσέρ αργότερα ήμουν πάνω στο σπίτι κ χτυπούσα την πόρτα με ένα πελώριο χαμόγελο καρφωμένο στη μούρη μου. Ομολογουμένως ο Νικόλας-ο-δεύτερος είχε μια υπερβολικά έκπληκτη έκφραση στο πρόσωπό του για άνθρωπο που αφενός γιόρταζε κ αφετέρου με περίμενε, αγκαλιαστήκαμε όμως, άνοιξα τη βρύση με τις γιορτάσικες ευχές κ τον πιτσίλισα κ προχωρήσαμε μέσα στο σπίτι. Εκεί ήταν η αναμμένη τηλεόραση (σε γιορτή βλέπουν τηλεόραση??), ένα περίεργο μπουκάλι κ ποτήρια πάνω στο τραπεζάκι, η αδερφή του η Filologos και ο Άγγλος-φίλος, τον οποίο έβλεπα για πρώτη φορά κ το κοινό των δύο ήταν πως με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια.

– Γεια χαρά παίδες!
– Μα καλά, πως ήρθες? (ΠΟΛΥ ξαφνιασμένα πρόσωπα!)
– Τι εννοείς? Α! Μου ήρθαν κάτι δακρυγόνα στη μούρη, γίνεται κάτι εδώ κοντά?
– Ρε μαλάκα, σκοτώσαν ένα παιδί στα Εξάρχεια.
– Ε?!

Κάτι αγκαλιές, φιλιά, χειραψίες, εξηγήσεις αργότερα, ήμασταν καρφωμένοι στην τηλεόραση, ακούγαμε τα έκτακτα δελτία κ έπινα κόκκινο κρασί.

Η επόμενη κίνηση ήταν ένα τηλεφώνημα στον Κ.Λ.Σ., πολύ καλό φίλο, που ήξερα πως δουλεύει στη Μεσολογγίου.  Τον βρήκα σπίτι του, ταραγμένο κ τσαντισμένο. Την ώρα που σκοτώσανε το παιδί είχε μόλις σχολάσει κ μου είπε πως η πρώτη αντίδραση του κόσμου ήταν ο θρήνος. Όλοι οι παρευρισκόμενοι είχανε μαζευτεί γύρω από το σημείο του φονικού και κλαίγανε για το παιδί που δολοφονήθηκε μέσα στη μέση του κόσμου κ πολύ κοντά σε 8 περίπου καφετέριες. Κατόπιν μέσα σε μισή ώρα έφτασαν επιτόπου αρκετές διμοιρίες ΜΑΤ κ απέκλεισαν το μέρος, δίνοντας έτσι τη φλόγα στο φυτίλι των ταραχών. Ο Κ.Λ.Σ. πρόλαβε κ έφυγε, πήγε σπίτι του κ δεν είχε ησυχία. Η περιγραφή του ήταν σαφής, απλή κ δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτά που ακουγότανε στην τηλεόραση.

Στη συνέχεια βγήκαμε στο μπαλκόνι κ είδαμε πολύ ζόρικα πράγματα. Από εκεί φαινόταν το τμήμα των Εξαρχείων, απ’έξω ήταν γύρω στα εκατό άτομα ένστολοι, ΜΑΤ, ασφ-αλήτες, ειδικοί φρουροί, όλα τα μπλε παιδιά κ ήταν τρομοκρατημένοι.

Στο βάθος ακουγόταν αναταραχή κ κάθε τόσο ακουγόταν κρότοι κ φωτιζότουσαν ολόκληρες πολυκατοικίες μέσα στη νύχτα από τις χειροβομβίδες των ΜΑΤ. Πάνω από την πλατεία Εξαρχείων σηκωνόντουσαν πυκνοί, μαύροι καπνοί κ το αστικό τοπίο είχε μυρωδιά πολέμου.

Μείναμε άναυδοι στο μπαλκόνι για αρκετή ώρα κ πηγαινοερχόμασταν από εκεί στην τηλεόραση κ πίσω. Κανείς πια δεν σκεφτόταν τη γιορτή του Νικόλα-του-δεύτερου κ πιάναμε ένα σωρό γρήγορες, οργισμένες, βρώμικες κουβέντες που τελειώναν με την επόμενη έκρηξη, με την επόμενη κραυγή που ακουγόταν από το δρόμο.

Ο κόσμος συνέχιζε να πηγαινοέρχεται απορημένος στην Ιπποκράτους κ τα πρώτα οδοφράγματα στηνότανε στη Σόλωνος.

Μόλις είχε αρχίσει ο Δεκέμβρης του Αλέξη.