Archive for the ‘Δες’ Category

Κοκκινομούρηδες.

Μαρτίου 4, 2012

Αλλιώς, Redskins. Μια μπάντα για την οποία δεν ήξερα τίποτα μέχρι προχτές, η μουσική τους είναι στην καλύτερη συμπαθητική, αλλά τα λόγια τους είναι φωτιά και αποτελούν μια φωτογραφία μιας αντίστοιχης κατάστασης με αυτή που τρεμοπαίζει γύρω μας τελευταία.
Τη συνέντευξη την μετάφρασε αυτός που την πήρε από εδώ κ εγώ έριξα λίγο, ελάχστο ψαλίδι.
Δώσε βάση:

Η Eva Kowalski πήρε αυτή τη συνέντευξη στο Λονδίνο το ’86 για το περιοδικό Bloodred αλλά ποτέ δεν δημοσιεύτηκε. Η συνέντευξη ασχολείται κυρίως με τον ρόλο και τους περιορισμούς της πολιτικοποιημένης μουσικής –κάτι που ισχύει μέχρι τις μέρες μας.

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχουν γραφτεί τόσο πολλά για ένα συγκρότημα με τόσο λίγα μαλλιά. Οι Redskins ήταν ένα συγκρότημα τριών νεαρών ατόμων που συνέδεσαν το πανκ με την Tamla Motown παραμένοντας στρατευμένοι πολιτικά… ήταν σκληροί και γρήγοροι –το κοντινότερο πράγμα στον Παράδεισο από την εποχή που ο Έλβις κατατάχθηκε στο στρατό. Φιλοδοξούσαν να τραγουδήσουν σαν τις Supremes και να πορευτούν σαν τους Clash. Αυτό που τους διαχώριζε από τις υπόλοιπες ποπ μπάντες της σόουλ ήταν η αφοσίωσή τους στον επαναστατικό σοσιαλισμό. Δεν έγραφαν τραγούδια για έρωτες. Όταν ρωτήθηκαν αν είχαν γράψει ποτέ κανένα, ο Chris Dean είπε: «Όχι! Δεν θέλω να κάνω τους ανθρώπους να βαριούνται με τις προσωπικές μου σχέσεις». Γι΄αυτούς, εκείνο που όριζε την ευθύνη τους στον τομέα της μουσικής και την πολιτική τους ευαισθητοποίηση ήταν ότι συνέβαινε στην κοινωνία: «Αυτό που καθοδηγεί τους Redskins είναι η πολιτική κατάσταση…. Προσπαθούμε να τραγουδήσουμε για ότι αφορά τις κοινωνικές εξελίξεις κι αυτή τη στιγμή, το σημαντικότερο πράγμα είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την εργατική τάξη. Δεν είμαστε ένα μικρό συγκρότημα που μιλάει για τον μικρό του κόσμο».
Μπορείς να κριτικάρεις τους Redskins για πολλά πράγματα αλλά το ιστορικό τους επίτευγμα παραμένει οτι συνέθεσαν ένα εμπνευσμένο σάουντρακ για μια φάση κοινωνικής διαμάχης –την Απεργία των Ανθρακωρύχων του 1984-1985. Η συγκεκριμένη απεργία παραμένει μέχρι και σήμερα η μακροβιότερη στην Βρεττανική ιστορία. Επηρέασε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρακωρύχων και τις οικογένειές τους.  Αν και ήταν μια «αμυντική» απεργία ενάντια στο κλείσιμο ορυχείων, τις μειώσεις μισθών και τις περικοπές, είχε μεγάλη επίδραση σε πολλούς μουσικούς οι οποίοι στήριξαν τις κινητοποιήσεις. Ακόμα και συγκροτήματα σαν τους Wham!, τους Bronski Beat, τους Style Council και τον κύριο Bruce Springsteen δώρισαν χρήματα και έκαναν συναυλίες συμπαράστασης στον αγώνα των ανθρακωρύχων εναντίον της δεξιάς κυβέρνησης της Μάργκαρετ Θάτσερ. Τελικά η απεργία απέτυχε επειδή τα υπόλοιπα σωματεία της χώρας δεν σστάθηκαν αλληλέγγυα –οι Ειδικές Δυνάμεις Καταστολής έπνιξαν τις κινητοποιήσεις στα δακρυγόνα. Τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Κάποιες μικρότερες απεργίες και δυο τεράστιες πορείες ανθρακωρύχων και άλλων εργαζομένων στο Λονδίνο το 1992 έπεισαν την κυβέρνηση να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για κλείσιμο των ορυχείων. «Η επιστροφή της εργατικής τάξης» το ΄92, οδήγησε την κυβέρνηση των Τόρρυς σε εκλογική ήττα.

 

Πότε ξεκίνησαν οι Redskins;
Chris:  Ξεκίνησαν το 1981. Υπήρχε ένα συγκρότημα πριν, με μένα, τον Martin και τον Nick, που ήταν ο ντράμερ μας πριν έρθει ο Paul. Το συγκρότημα λεγόταν No Swastikas.
Το όνομά σας υποδηλώνει οτι ανήκετε στο ρεύμα των σκίνχεντ;
Chris: Όχι ακριβώς. Αν δεις το κοινό μας δεν θα βρεις πολλούς σκίνχεντς. Την εποχή της 2 Tone στα τέλη του ’70 υπήρχαν πολλοί σκίνχεντς. Αλλά τώρα λιγόστευσαν. Θα δεις λοιπόν κάποιους σκινχέντς, κάποιους πανκς, κάποιους οπαδούς της σόουλ –ξέρεις, άτομα που τους αρέσει η χορευτική μουσική. Έχουμε ανακατεμένο κοινό –και ηλικιακά. Όσο πιο διάσημος γίνεσαι τόσο κατεβαίνει ο ηλικιακός μέσος όρος του κοινού σου –δεν έχουμε πλέον μόνο νεαρά αγόρια που τους αρέσουν οι Clash, έχουμε και κάμποσα κορίτσια.

 

Και τι γίνεται με τους δεξιούς σκινς, μπορείτε να τους αλλάξετε τις ιδέες;
Chris: Υπάρχει μια παρεξήγηση, οτι οι σκινς ήταν από πάντα δεξιοί –πράγμα που δεν ισχύει. Αν δεις το κοινό των Specials και των υπόλοιπων συγκροτημάτων της 2 Tone, των Madness ας πούμε, υπήρχαν εκεί μέσα πολλοί σκίνχεντς, αντιρατσιστές σκίνχεντς, αριστεροί, σοσιαλιστές σκίνχεντς. Το όνομα Redskins προέρχεται από μια ομάδα σκινς που ζούσαν στο Sheffield και ήταν γραμμένοι στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Οι πιο νεαροί αριστεροί εντάσσονται κυρίως σε Τροτσκιστικές οργανώσεις ή στο Εργατικό Κόμμα, γιατί οι Σταλινικές οργανώσεις είναι γεμάτες γέρους. Ήταν λοιπόν πολύ περίεργο που αυτοί οι σκινς στο Sheffield πήγαν στο Κ.Κ. Και βέβαια υπήρχαν όλον αυτόν τον καιρό αριστεροί σκινς. Οι περισσότεροι της εργατικής τάξης δεν έχουν ισχυρές ρατσιστικές ιδέες. Εννοώ –προφανώς σε ταϊζουν με τη δεξιά ιδεολογία συνεχώς και προφανώς αυτό το πράγμα επηρεάζει τα μυαλά των νέων… Μέσα σ΄αυτά τα χρόνια έχουμε συναντήσει διαφόρων ειδών σκίνχεντς και κάποιους τους επηρεάσαμε. Αλλά ήταν τόσο λίγοι –είναι πιο σημαντικό να έρχεσαι σε επαφή με παιδιά που τους αρέσει η σόουλ ή το ροκ εν ρολ και να προσπαθείς να τους επηρεάσεις –επειδή οι σκινς είναι πολύ λίγοι. Απ΄αυτούς τους λίγους, ναι, ξέρω κόσμο που μετακινήθηκε προς τα αριστερά. Αλλά δεν είχαμε καμιά επιρροή στα μέλη του Εθνικού Μετώπου ή στους φασίστες σκίνχεντς. Προφανώς οι ιδέες μας έρχονται σε μεγάλη σύγκρουση με τις δικές τους.
Paul: Το σημαντικό είναι οτι κλέψαμε τα σύμβολά τους, χρησιμοποιήσαμε τα σύμβολά τους, τα δυνατότερα σύμβολά τους –τον συμβολισμό οτι οι κοντοκουρεμένοι με τις αρβύλες είναι βίαιοι. Με το να είσαι σκίνχεντ συγκρότημα και να είσαι αριστερός δημιουργείς κάποια σύγχυση –τους χαλάς την εικόνα. Ακόμα κι αν δεν δημιουργήσαμε κάποιο σοβαρό ρήγμα στους σκίνχεντς του Εθνικού Μετώπου τουλάχιστον τους κλέψαμε τη δυναμική των συμβόλων τους. Το Εθνικό Μέτωπο προσπαθεί να στρατολογήσει φτωχά και αμόρφωτα νεαρά παιδιά. Αν μπορώ να χρησιμοποιήσω ένα ιστορικό γεγονός εδώ: Διάβασα το βιβλίο που λεγόταν The Classic Slum του Robert Roberts και είχε να κάνει με τις αναμνήσεις ενός ανθρώπου από την κακόφημη γειτονιά του Warrington στη Βόρεια Αγγλία, ανάμεσα στο 1895 και το 1910. Εκείνες ήταν πολύ δύσκολες εποχές για τους εργάτες. Δούλευες για δυο χρόνια και μετά σε διώχνανε από τη δουλειά για άλλα δυο χρόνια. Στο βιβλίο περιγράφονται οι ομάδες των νέων, οι άνεργοι, να κάνουν βόλτες στους δρόμους της γειτονιάς φορώντας τις αρβύλες της δουλειάς, τα παντελόνια της δουλειάς και να είναι όλοι κοντοκουρεμένοι, άντρες και γυναίκες και μιλάμε για το 1905! Ήταν σκίνχεντς το 1905. Γιατί στ΄ αλήθεια όλο αυτό συμβόλιζε τους απεγνωσμένους,  τους οργισμένους, στερημένους νέους και αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει αποκλειστικό προνόμιο των δεξιών! Οι σκίνχεντς ήταν ένα φαινόμενο, αλλά δεν ήταν καινούργιο φαινόμενο.
Chris: Πάντως κρατήθηκε κάποιος κόσμος μακριά τους.

 

Αλλά σας επιτέθηκαν σε συναυλίες;
Chris: Ναι, το έκαναν παλιότερα.Υπήρχαν πολλές απειλές. Ακουγόντουσαν κουβέντες του τύπου «αυτό θα πάθετε, το άλλο θα πάθετε» και τελικά έγινε 2 ή 3 φορές. Όταν παίζαμε σ΄ένα υπαίθριο φεστιβάλ με τους Smiths –το φεστιβάλ είχε οργανωθεί από το Μεγάλο Συμβούλιο του Λονδίνου –το Εθνικό Μέτωπο μπήκε μέσα και διέλυσε τη συναυλία και σε κάτι άλλες μικρότερες συναυλίες έρχονταν κάποιοι σκίνχεντς κι άρχιζαν τα «ζιγκ χάιλ» και τέτοια. Τους κανονίζαμε εμείς ή τους κανόνιζε το κοινό.
Martin: Όταν παίζαμε την τελευταία φορά στην Ολλανδία, στην Ουτρέχτη με τον Billy Bragg ήρθαν κάτι φασίστες Ολλανδοί σκίνχεντς κι έγινε φασαρία. Αλλά όσο πάει και μειώνονται τέτοιου είδους προκλήσεις.
Chris: Όμως πέρσι, που μας επιτέθηκαν στο φεστιβάλ του Μεγάλου Συμβουλίου του Λονδίνου η κατάσταση ήταν επικίνδυνη. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουν ήταν να διαλύσουν 3-4 συναυλίες μας στη σειρά. Ακόμα κι αν δεν το κατάφεραν, ακόμα κι εφόσον κατορθώσαμε να αντισταθούμε κι ας μας επιτέθηκαν σε 5 συναυλίες, οι διοργανωτές άρχισαν να μη μας κλείνουν για συναυλίες. Μετά από εκείνο το φεστιβάλ οι διοργανωτές άρχισαν να λένε «οι Redskins είναι μπελάς, είναι μέσα στη βία, όπου παίζουν γίνονται φασαρίες». Θέλανε να μας τελειώσουν. Θα μπορούσαν να το είχαν καταφέρει πέρσι αλλά όχι τώρα πια. Γιατί δεν μας βλέπουν πλέον σαν ανταγωνιστές. Μας βλέπουν σαν ποπ συγκρότημα. Είμαστε πλέον ποπ συγκρότημα κι αυτό έχει τους περιορισμούς του, είναι τρομερά δύσκολο να είσαι επαναστάτης και μουσικός γιατί, με πολλούς τρόπους, τα δυο αυτά πράγματα είναι αλληλοσυγκρουόμενα. Κάτι που είχαμε πει σε μια συνέντευξή μας στον Socialist Worker (σ.μ. : η εφημερίδα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος) παλιότερα είναι πως υπάρχουν τόσο ασφυκτικοί περιορισμοί, οι ρόλοι είναι τόσο αλληλοσυγκρουόμενοι που στο τέλος θα πρέπει να το παρατήσεις το θέμα.

 

Αμφιβάλλετε λοιπόν για το οτι η μουσική μπορεί να αλλάξει το κόσμο;
Chris: Πολλοί άνθρωποι είχαν μεγάλες προσδοκίες από το πανκ. Οι άνθρωποι είχαν αυτή τη ρομαντική ιδέα οτι η μουσική μπορεί ν΄αλλάξει τον κόσμο και άλλες τέτοιου είδους γελοίες και απλοϊκές ιδέες, όπως το οτι η μουσική από μόνη της είναι παντοδύναμη –αλλά δεν ισχύει αυτό. Είναι γαμημένα αδύναμη. Μόνο όταν συνδέεται με κάποιο είδος κοινωνικής πάλης όπως έγινε κατά τη διάρκεια της απεργίας των ανθρακωρύχων, μόνο τότε το όλο πράγμα αρχίζει να σημαίνει κάτι. Εννοώ οτι τα συγκροτήματα, τα πολιτικοποιημένα συγκροτήματα, που έπαιξαν για την απεργία πέρσι ήταν πολύ λιγότερα από τα συγκροτήματα που τραγουδούσαν πολιτικοποιημένα τραγούδια το 1976-1977 κι όμως, το αποτέλεσμα ήταν σαφώς σημαντικότερο σε όρους κοινωνικής αλλαγής. Επειδή, στο τέλος το πανκ απλώς πουλούσε δίσκους και έφερνε χρήματα. Παρέπαιε γιατί δεν ήταν συνδεδεμένο με τίποτα. Δες ολόκληρη την περίοδο, εκτός από το 1976 με 1978, στη Βρετανία και θα δεις οτι το επίπεδο της πολιτικής πάλης ήταν μηδαμινό, το επίπεδο του αγώνα στα εργοστάσια ήταν μηδαμινό. Έτσι, είχες μόνο τη μουσική να δουλεύει σε ένα απόλυτο κενό.
Paul: Είχαμε μια δεξιά Εργατική κυβέρνηση. Πιστεύω οτι τίποτα δεν γινόταν επειδή νομίζαμε πως είχαμε τη σωστή κυβέρνηση για να ασχοληθεί με τα συμφέροντά μας σαν εργαζομένων. Όχι όλοι, αλλά οι άνθρωποι που έφεραν τους Εργατικούς στην κυβέρνηση το πίστευαν αυτό.

 

Πώς λοιπόν προσπαθείτε να συνδυάσετε την πολιτική με το συγκρότημα;
Chris: Στις συναυλίες μας αυτό εξαρτάται από τους ανθρώπους του κόμματος. Ας πούμε, όταν παίζαμε στο Μάντσεστερ το τοπικό παράρτημα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος πουλούσε εφημερίδες απέξω. Εφόσον εμείς παίζαμε στη συναυλία δεν μπορούσαμε να στηθούμε απέξω και να πουλάμε εφημερίδες. Θα μπλοκαριζόταν το όλο πράγμα.  Οι άνθρωποι δεν θα αγόραζαν την εφημερίδα, απλά θα έπιαναν κουβέντα μαζί μας. Εγώ κι ο Martin, αν είμαστε στην πόλη και δεν ηχογραφούμε (πράγμα το οποίο κάναμε τους τελευταίους δυο μήνες) –για την ακρίβεια δεν ασχοληθήκαμε καθόλου με το κόμμα τους τελευταίους δυο μήνες – πουλάμε την εφημερίδα έξω από ένα εργοστάσιο στο Wilsdon κάθε Παρασκευή πρωί ή κάθε Σάββατο απόγευμα, και πηγαίνουμε στις συναντήσεις του παραρτήματος, τα κάνουμε όλα αυτά. Στις συναυλίες μας εξαρτάται από τους ανθρώπους του τοπικού παραρτήματος το αν θα οργανωθούν σε σχέση με μας.
Η περίοδος που συνέβαιναν τα περισσότερα πράγματα στις συναυλίες μας ήταν όταν γινόταν η απεργία των ανθρακωρύχων…. Όλη η ατμόσφαιρα ήταν τέτοια και η πολιτική παρέμβαση δεν φαινόταν σαν κάτι αταίριαστο. Αν πας να το κάνεις τώρα φαίνεται παράταιρο. Αν είχαμε ανθρώπους στις συναυλίες να προσπαθούν να στρατολογήσουν μέλη για το Σ.Ε.Κ. θα έμοιαζε απαίσιο, ο κόσμος θα έφευγε. Στην απεργία των ανθρακωρύχων μπορούσες να έχεις τόνους προπαγανδιστικού υλικού στις εισόδους, ήταν απολύτως σωστό και ταιριαστό.
Ήταν όλα κομμάτια της διαμάχης που υπήρχε, οι συζητήσεις που γίνονταν, οι ανθρακωρύχοι που ανέβαιναν στη σκηνή και μιλούσαν. Υπάρχει πολύ μεγάλη προβολή όταν κάνεις ροκ εν ρολ. Οι άνθρωποι σε προσέχουν συνέχεια, έτσι κι εμείς είχαμε ανθρακωρύχους πάνω στη σκηνή επειδή όσα έλεγαν ήταν σημαντικότερα από τα τραγούδια μας. Είναι πιο σημαντικό να το ακούσεις από κάποιον που βγήκε από τα ορυχεία, παρά από μένα, οτι για παράδειγμα «αύριο πρέπει να βγείτε όλοι στους δρόμους κι έτσι πρέπει να το οργανώσετε». Αν το λέγαμε εμείς θα μας ρωτούσαν «ποιοι στον πούτσο νομίζετε οτι είσαστε», αλλά ήταν διαφορετικό όταν προερχόταν από έναν ανθρακωρύχο ή έναν βιομηχανικό εργάτη –κάποιον δηλαδή που απεργούσε και βρισκόταν ήδη στο δρόμο και θα ήταν εκεί και την επόμενη μέρα στη πορεία. Κάναμε συνέχεια εράνους, είχαμε απεργούς που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στον κόσμο με κουτιά για να μαζέψουν χρήματα. Η όλη ιδέα, το να δίνεις χρήματα για αλληλεγγύη δεν είχε να κάνει με ηθικούς λόγους, δεν ήταν δηλαδή οτι έδινες χρήματα σε κάποιον που υπέφερε. Οι άνθρωποι πάντα υποφέρουν. Το όλο θέμα ήταν αυτοί που μάζευαν τα χρήματα να μιλήσουν με τον κόσμο. Αν κυκλοφορείς με ένα κουτί θα πρέπει να εξηγήσεις γιατί θέλεις να σε στηρίξει ο κόσμος. Κι έτσι δεν ήταν τα χρήματα το σημαντικό κομμάτι. Ήταν το κίνημα στα εργοστάσια που ωθούσε το χέρι να δώσει χρήματα κι έτσι ο άλλος μπορούσε να επιστρέψει την επόμενη βδομάδα και να πει –κοίτα, εγώ σε στήριξα στην απεργία σου και στην πορεία σου, μπορείς να έρθεις και να με στηρίξεις κι εσύ τώρα;
Υπήρχαν κιόλας πολλά συγκροτήματα που δίνανε τα έσοδά τους από δίσκους για τους ανθρακωρύχους, άνθρωποι σαν τη  Sade έδωσαν σιωπηλά τα έσοδά τους ακόμα κι από χρυσούς δίσκους και ποτέ κανένας δεν το έμαθε. Νομίζω οτι αυτό πρέπει να το δημοσιεύσεις. Δεν είχε να κάνει καθόλου με επίδειξη. Έπρεπε να είσαι ξεκάθαρος όταν το έκανες. Υποστηρίζουμε τους ανθρακωρύχους γι΄αυτό δίνουμε τα χρήματά μας!

 

Αλλά στη σκηνή δε λέτε τίποτα για το Ε.Σ.Κ. για το γιατί είσαστε μέλη, γιατί υποστηρίζετε το συγκεκριμένο κόμμα;
Chris: Όχι κάτι τόσο συγκεκριμένο. Είναι θέμα του ν΄αποφασίσεις πότε ταιριάζει να πεις κάτι. Όπως ξαναείπα είναι θέμα χειρισμού. Κι αυτή είναι η συνήθης ερώτηση: Γιατί δεν βάζετε ένα σηματάκι στο πίσω μέρος των δίσκων σας που να λέει, «Γραφτείτε στο Σ.Ε.Κ»; Μπορώ να ξεχωρίσω, νομίζω, πότε είναι σωστό να κάνεις κάτι: Αν, για παράδειγμα, είσαι στο μέσον μιας απεργίας και κυκλοφορείς έναν δίσκο. Θα ήμασταν ανεύθυνοι αν δεν το κάναμε γιατί αυτό θα ήταν το καθήκον μας.
Στη συγκεκριμένη περίοδο όμως, όταν είμαστε ένα εντελώς ποπ συγκρότημα –το πράγμα διαφέρει. Όταν έρχεται το Σ.Ε.Κ. και μας λέει «μπορείτε να ανακοινώσετε αυτή ή εκείνη τη συνάντηση». Την ανακοινώνουμε, τα πάντα, πορείες, διαδηλώσεις. Κάποιοι νομίζουν οτι θα μπορούσαμε να προωθήσουμε το κόμμα περισσότερο. Αλλά θα σπάγαμε τα νεύρα των ανθρώπων αν τους λέγαμε συνέχεια, ανάμεσα στα τραγούδια, να γραφτούν στο κόμμα. Παίρνουμε πράγματα από το κόμμα. Έχω πάρει τον Socialist Worker στη σκηνή και έχω διαβάσει πράγματα από εκεί. Όμως η ιδέα της μουσικής διασκευής μιας επαναστατικής εφημερίδας είναι εντελώς εκτός τόπου. Δεν θα υπήρχε τίποτα χειρότερο από το να κάνουμε ιδεολογική κατήχηση από σκηνής, θα ήταν βαρετό και ανούσιο.
Αλλά παρ΄όλα αυτά θεωρώ ότι θα πρέπει να πουλιέται η εφημερίδα στις συναυλίες μας γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ίσως να ενδιαφερθούν για τις ιδέες μας. Βέβαια αυτό διαφέρει από το ν΄αρχίσεις την καθοδήγηση –θα έδιωχνες τον κόσμο έτσι. Είναι στιγμές που η προπαγάνδα μπορεί να γίνει πολύ συγκεκριμένη και στέρεη αλλά δεν αποφασίζουμε εμείς πότε θα έρθουν αυτές οι στιγμές, είναι θέμα του αγώνα της εργατικής τάξης. Αυτό τον καιρό, επειδή η εργατική τάξη δεν αγωνίζεται στην πραγματικότητα, οι Redskins είναι επιφανειακή προπαγάνδα. Μοιάζει σα να πυροβολείς στο σκοτάδι. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάτι που να προσεγγίζει τις εμπειρίες των άλλων ανθρώπων. Το σημαντικό είναι να καταλάβει ο άλλος πόσο είμαστε συνδεδεμένοι με όσα συμβαίνουν στον κόσμο και με τον αγώνα της εργατικής τάξης στην Αγγλία.
Μπορούμε πλέον να πούμε τα πιο ακραία πράγματα στην τηλεόραση, μπορούμε να δώσουμε συνέντευξη σε μια εφημερίδα που πουλάει 250 χιλιάδες αντίτυπα. Μπορούμε να κάνουμε τα πιο ακραία πράγματα αλλά δεν έχει νόημα όσο δεν υπάρχει αυτό το πολύ απλό, που λένε κι οι Μαρξιστές, οτι πρέπει δηλαδή να είσαι σε επαφή με τους ανθρώπους και τον ιδεολογικό τους χώρο. Οι άνθρωποι ξέρουν ποια είναι η θέση μας. Όλοι ξέρουν οτι είμαστε σκίνχεντς του Σ.Ε.Κ., όλοι οι δημοσιογράφοι θέλουν να μάθουν σχετικά με το «ποιοι είναι αυτοί οι τρελαμένοι Μαρξιστές headbangers». Νομίζω οτι έχουμε ξεκαθαρίσει τη θέση μας.

 

Αν είστε τόσο εξαρτημένοι από το κίνημα τι θα κάνετε όταν το κίνημα πάρει την κάτω βόλτα;
Chris: Αυτή την εποχή έχει ήδη πάρει την κάτω βόλτα. Όλα μοιάζουν να εξαντλούνται σε ανούσιες λεπτομέρειες.. Πρέπει να επανεξετάσεις το γεγονός οτι η προπαγάνδα που κάνεις είναι επιφανειακή και πρέπει να σκεφτείς πολύ -πολύ πιο σοβαρά για το πώς θα ανακτήσεις τη σύνδεσή σου με τα πράγματα. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσεις στον εαυτό σου αν πρέπει να δώσεις μια συνέντευξη, ας πούμε στο Smash Hits, το οποίο το διαβάζουν μικρά παιδιά. Αν πρόκειται να πλησιάσεις τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα πρέπει να τους μιλήσεις για θέματα σχετικά με την ηλικία τους, όπως την παιδική εργασία ας πούμε. Να επικεντρωθείς στην ανεργία η οποία αναγκάζει τα παιδιά να μετέχουν σ΄αυτό που το λένε «μαθητεία».
Paul: Το οποίο είναι απλώς φτηνή εργασία. Δουλεύεις σ΄ένα μαγαζί για 20 pounds τη βδομάδα και δεν μαθαίνεις τίποτα.
Chris: Απλά σφουγγαρίζεις τα πατώματα. Σου λένε οτι θα μάθεις για τις πωλήσεις, οτι θα μάθεις για την εμπορική προώθηση των προϊόντων, θα αποκτήσεις εμπειρία και το μόνο που κάνεις είναι να σφουγγαρίζεις τα πατώματα για σκατένιους μισθούς. Πρέπει να τα βρούμε αυτά τα μικρά πράγματα όπου υπάρχουν και έτσι θα επικοινωνήσουμε με τους άλλους ανθρώπους. Το άλλο που συμβαίνει σε τέτοιες περιόδους είναι οτι επικεντρώνεσαι στη μουσική σου πολύ περισσότερο. Κατά τη διάρκεια των απεργιών δεν σταματάγαμε για να σκεφτούμε τι τραγούδια να γράψουμε. Στ΄αρχίδια μας δηλαδή –υπήρχαν τότε πολύ πιο σημαντικά γεγονότα που μας απασχολούσαν από τη δομή των τραγουδιών μας. Ήμασταν συνέχεια απασχολημένοι σε πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο. Τώρα, όπως βλέπεις, περνάμε τον καιρό μας μέσα στη μουσική και στις μελωδίες.
Paul: Νομίζω οτι αυτό είναι το σωστό. Σημαίνει οτι είμαστε ακόμα μέσα στη δουλειά, για να είμαστε σίγουροι οτι οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να αγοράζουν τους δίσκους μας όταν ξεσπάσει η επόμενη εξέγερση.
Chris: Περάσαμε κι εμείς μια κρίση μετά την απεργία των ανθρακωρύχων καθώς βλέπαμε τους θεατές να μειώνονται. Χιλιάδες κατά τη διάρκεια της απεργίας, ενώ τώρα έχουμε 500 με 600. Είχαμε και κάποια ροκ εν ρολ προβλήματα με την εταιρεία που μας έβγαλε το δίσκο, με την προώθηση και τέτοια… Αλλά το μεγαλύτερο θέμα ήταν η λήξη της απεργίας. Όσο διαρκούσε η απεργία ποτέ δεν σκέφτηκα «τι κάνουμε εδώ πέρα». Ήταν προφανές -τώρα όλα είναι αλλιώτικα. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν η κουλτούρα διαχωρίζεται από τον αγώνα, για φυσικούς λόγους ή λόγω ήττας –οι ζωγράφοι, οι συγγραφείς, όπως εκείνος ο γερμανός συγγραφέας ο Bertolt Brecht που διώχθηκε από τον Χίτλερ, όλοι έχουν να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα.
Αυτό ήταν και το πρόβλημα που είχαν οι Clash. Οι Clash ειλικρινά πίστευαν ότι θα κάνουν τόσα πολλά πράγματα από μόνοι τους. Ήταν εντελώς τυφλοί απέναντι στην πραγματικότητα, απέναντι σε όσα συνέβαιναν το 1977. Αν ρωτήσεις τους ανθρώπους τι συνέβη το 1977 κανένας δε θα θυμηθεί τίποτα άλλο πέρα από το πανκ, αυτό είναι το μόνο που θυμάμαι κι εγώ, αυτό είναι το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό. Ενώ το 1979 θυμάμαι τη μεγάλη απεργία των εργατών χαλυβουργίας, πολλές απεργίες των μηχανικών, απεργίες στην αυτοκινητοβιομηχανία. Το 1984 ήταν η απεργία των ανθρακωρύχων, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι, διάφορα είδη πάλης. Το 1977 τίποτα δε γινόταν κι όμως η μουσική που κάνανε οι  Clash σε έκανε να νομίζεις οτι βρισκόμαστε στη μέση μιας γαμημένης επανάστασης! Ήταν καταπληκτική μουσική, τρομερή μουσική, ακουγόταν σαν κανονική επανάσταση, αλλά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα γαμημένο μηδενικό. Στο τέλος οι πανκς απλώς φορούσαν παραμάνες. Πολλοί προσπάθησαν, σαν τον Mark Perry, τους Buzzcocks, τους Gang Of Four. Δεν το κάνανε για πλάκα αλλά στο τέλος κατέληξαν σε μια ακόμα αποτυχία. Δεν είχε καμιά σύνδεση με κανενός είδους αγώνα όλο αυτό και τελικά οι άνθρωποι παρασύρθηκαν. Πολλοί φίλοι μου πίστευαν τότε οτι είχε έρθει το τέλος της μουσικής βιομηχανίας…

Θέλετε να γίνετε ροκ σταρς; Ξέρω οτι είναι χαζή ερώτηση αλλά…
Chris: Όχι δεν είναι. Μοιάζει για απλή ερώτηση αλλά δεν είναι τέτοια. Μπορείς να πεις όχι, καθαρά για την αίσθηση που σου προκαλεί η ιδέα.
Paul: Νομίζω πως ο καθένας θέλει να γίνει σταρ, όπως και να ‘χει. Όλοι θέλουν να είναι αναγνωρίσιμοι και είναι προφανής ο λόγος για τον οποίο το θέλουν και οι Redskins
Chris: Θέλουμε να γίνουμε δημοφιλείς. Δεν έχουμε την επιθυμία να ταξιδεύουμε σε λιμουζίνες, δεν έχουμε την επιθυμία να μας αναγνωρίζουν στο δρόμο, αλλά θέλουμε να είμαστε δημοφιλείς. Είναι το ίδιο πράγμα με την τέχνη η οποία θα πρέπει να είναι δημοφιλής αλλά θα πρέπει κιόλας να σχετίζεται με τους ανθρώπους που είναι επιθετικοί, τολμηροί και σε εγρήγορση για να αλλάξουν τις ζωές τους, με τους ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν την ιστορία.
Πρέπει να βλέπεις την επιθετική διάσταση της λέξης «δημοφιλής». Στο μεγαλύτερο μέρος της ποπ μουσικής διακρίνουμε μια τάση για παθητική δημοφιλία σαν ελάχιστο κοινό παρανομαστή. Μερικές φορές όλο αυτό είναι εύκολα αποδεκτό με την έννοια οτι δεν είναι μεν τίποτα σπουδαίο σαν επιδίωξη αλλά δεν είναι κιόλας απαράδεκτο. Δεν ενοχλεί, απλώς εμφανίζεται. Αλλά το θέμα δεν είναι να εμφανίζεται κάτι, το θέμα είναι «για ποιον λόγο εμφανίζεται» και «πώς εμφανίζεται». Και τελικά πώς εμφανίζεσαι εσύ και τι αποτέλεσμα θα έχει όλο αυτό. Αν παίζεις σε στάδια μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπων και οι άνθρωποι έχουν έρθει εκεί γιατί εκτιμούν τον θόρυβο που κάνεις, είσαι μια μαλακισμένη αποτυχία. Αν παίξουμε μπροστά σε 2.000 ανθρώπους και μετά αυτοί θελήσουν να μιλήσουν για την πολιτική κατάσταση, τότε είναι πολύ καλύτερα. Μπορείς να κάνεις κάποιο κόλπο για να γίνεις περισσότερο δημοφιλής αλλά η σκληρή αλήθεια είναι οτι όλες σου οι ιδέες θα είναι μεν εκεί, όμως ο κόσμος θα έχει έρθει κοροϊδεμένος από το κόλπο που έκανες. Δεν νομίζω οτι θέλουμε να γίνουμε σταρς αλλά θέλουμε να είμαστε επιτυχημένοι. Κι αυτό το προσεγγίζουμε επιθετικά, έτσι πρέπει να το κάνουμε.
Paul: Συνέχισε να κάνεις οτι κάνεις κι αν καταφέρεις να φέρεις περισσότερους ανθρώπους μαζί σου θα στηριχτείς, επειδή γι΄αυτούς τους ανθρώπους είσαι κάτι που αξίζει τον κόπο.Chris: Έρχονται άνθρωποι στις συναυλίες μας και μάς λένε πόσο πολύ τους έχουμε επηρεάσει. Αυτό μάς σπρώχνει να συνεχίσουμε. Αλλά μην έχεις αυταπάτες, ακόμα και σ΄αυτό υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί. Σε ένα καθαρά γενικό επίπεδο μπορείς να επηρεάσεις ανθρώπους ακόμα και προωθώντας προϊόντα.
Paul: Αλλά όταν λες στους ανθρώπους οτι προωθείς ένα συγκεκριμένο επαναστατικό κίνημα είναι κάπως διαφορετικό το θέμα.
Chris: Αυτό είναι ένα πνευματικό άλμα. Χρειάζεται να γίνει πολλή δουλειά για να το καταφέρεις: να πουλάς την εφημερίδα κάθε βδομάδα, να οργανώνεις τον αγώνα. Είναι ένα μεγάλο πνευματικό άλμα κόντρα στο ρεύμα. Έχει να κάνει με το να ξεσηκώνεις τους ανθρώπους κι όχι με το να τους αλλάζεις. Γιατί τελικά, είναι ευκολότερο για κάποιον να πάει σε μια συναυλία των Redskins παρά να αγοράσει τον Socialist Worker.

Αυτά από τους μάγκες, ωραία τα λένε, ψάξε τους να τους ακούσεις, μπορεί να σ’αρέσουν κιόλας!

ΥΓ. Κάποιος μικρός θεούλης που κέρδισε την αγάπη κ το μίσος μου για πάντα, ήρθε στο μπλόγκι τούτο μετά από γκουγκλοαναζήτηση για «perierga k ksanammena prokatarktika»! Μα δηλαδή πόσο γαμάτος? Εκτός από τον πιο τέλειο τίτλο για μπλογκ κ την προφανή φιλομάθεια(!), πόσο υπερτιτανοτεράστια ατομάρα πρέπει να είσαι για να διατυπώσεις έτσι την αναζήτηση? Άγνωστε άνθρωπε, αν σε βοήθησε έστω στο ελάχιστο στην αναζήτησή σου, τότε αυτό το μπλόγκ έχει λόγο ύπαρξης!

Advertisements

Προθέσεις κ αποτελέσματα

Μαΐου 2, 2011

Καθόμουνα το τελευταίο δίμηνο περίπου κ διάβαζα άρθρα για τη φασάρα που διαδραματίζεται στο καζάνι, το καζανάκι του νότου. Μάθαινα χοντράδες κ σώτα στεγνά, μάζευα χολή να τη φτύσω σε ένα κείμενο να μην αρχίσω κ στάζω φαρμάκι.
Σήμερα όμως μου ήρθε το επόμενο βίντεο κ κατάλαβα πως καλύτερα τα λέει η τύπισσα κ βγάζει κ πιο πολύ κέφι από την πάρτη μου.
Απολαύστε λέμε!

Ε?

Της αποκάλυψης το κάγκελο.

Φεβρουαρίου 5, 2011

Μάνα μου τα κοκαλλομάχαιρά σου και τα κομποχτένια σου που τα έβγαλες από τις σκελετοντουλάπες σου, τα έλουσες άπλετο φως κ πάει να σπάσει το απόστημά τους.
Βγάλανε οι ελεεινοι ρεζίληδες λέει το πόρισμα για τις πολιτικές ευθύνες για τη ζίμενς, βαράτε βιολιτζήδες να χορέψω να μου φύγουν τα φαρμάκια με τον ιδρώτα γιατί αλλιώς δεν το κόβω να γίνεται το θέμα.
Είπανε οι γελοίοι πως πρέπει να συσταθεί ξανά μανά προανακριτική επιτροπή, καθως κανείς ποτέ δεν υπέγραψε κανένα χαρτί ως υπουργός, καμία σύμβαση με την τρισκατάρατο.
Μάλιστα κάποια τσογλάνια του κερατά προβάλλουν στα υπουργικά τους ένσημα πως αυτοί μάλιστα ΑΚΥΡΩΣΑΝ(!!!!!) σχετικές συμβάσεις με την τρισκατάρατο.

Για πιο πλήρη ενημέρωση, κοίτα εδώ που τα λέει όλα για το πόσο λάρτζ κ κιμπάρηδες είμαστε.

Στη χώρα που είμαι τώρα όμως είναι κομματάκι διαφορετικά τα διάφορα. Πήγα ας πούμε σε μια συναυλία κ γνώρισα ένα εξαίσιο δείγμα ανθρώπου. Ήταν διαγωνισμός μεταξύ διάφορων συγκροτημάτων, η μουσική ήταν μεταλλικού προσανατολισμού κ εκεί γνώρισα το ντόπιο αντίστοιχο της δικιάς μας κλασικής μάνας ρέιβερ. Μάνα ρέιβερ? Όχι, μάνα μάνατζερ, μάνα headbanger, μάνα γαμάτη, να χτυπιέται με το 12χρονο γιό της που τα έχωνε thrashοειδώς αναντίστοιχα της ηλικίας του κ μετά να του δίνει μήλο για να φάει μετά από την εμφάνισή του και να γυρνάει σε μας να μας τον δείχνει με καμάρι.

Μάνα headbanger!

Εδώ λοιπόν υπάρχουν σαφείς αντιθέσεις. Εδώ η ρίζα που φαίνεται στο μαλλί είναι ξανθιά! Είναι τόσες πολλές οι ξανθιές που τα βάφουν μαύρα ή καστανά τα μαλλιά τους κ όταν έχουν καιρό να τα βάψουν, τσουπ ξεπηδάει η ξανθιά ρίζα. Σχεδόν ξαναζώ την εφηβεία μου σε ένα αισθητικό επίπεδο καθώς εδώ τα κορίτσια κ οι γυναίκες είναι αδύνατες κ συνήθως μαυροντυμένες, φορούνε μάρτινς άρβυλα, έχουν κατά πλειοψηφία μακριά μαλλιά κ άψογα δέρματα. Φρέσκα πρόσωπα σαν πορσελάνες, βοηθούμενα από το βρωμόκρυο στο να μένουν τσίτα, μια ονειρική κατάσταση που παραπέμπει σε άλλες εποχές, περασμένες αλλά όχι ξεχασμένες. Με γυρνάει που λες, χρόνια πίσω, όταν όλα τα κορίτσια φαινόταν όμορφα κ ήταν όμορφα, είχαν μακριά μαλλιά, λεπτά κορμάκια κ μάτια που γυαλίζανε. Τώρα βλέπω τις πιο πολλές να έχουν ξεθωριάσει, πίσω από στρώματα μέικ απ, ισορροπώντας πάνω στα τακούνια τους με τα παραπανίσια κιλά να φωνάζουν εγκατάλειψη. Όχι πια.

Δε μπορώ όμως να μην βλέπω τι γίνεται στο Ελλαδιστάν, δυστυχώς με καίει κ με ταράζει, έστω από μακρυά. Το αστείο είναι πως έφυγα γιατί αισθανόμουν ανήμπορος να συνεισφέρω έστω στο να αλλάξει το παραμικρό, η πουτάνα η ελπίδα, συφιλιδική σάπιζε μέσα μου για χρόνια, ώσπου δεν πήγαινε άλλο.
Το άλλο αστείο είναι πως υπάρχουν αρκετοί που γράφουν κείμενα κ μάλιστα κάποια από αυτά είναι όμορφα κείμενα, για την αριστερά κ τη χαμένη τιμή της Αριστεράς κ για την αδράνειά της κ διάφορα τέτοια ηρωικά κ πένθιμα. Εδώ έχω να παρατηρήσω κάτι που νόμιζα πως ήταν κάπως προφανές. Ποια αριστερά ρε καρντάσια? Αυτή την κοινοβουλευτική, την ξινισμένη, την αγάμητη πρώην αξύριστη, πλέον το ίδιο άρχουσα τάξη όπως κ οι λοιποί? Αυτή την καριόλα που τόσα χρόνια τρώγεται με τις τρίχες της αντί να κάνει το παραμικρό ουσιαστικό πράγμα κ μετά σκίζει τις κυλότες της στα πρωινάδικα κ τα παραθύρια αυτά τα γλίτσικα των βραδινών δελτίων για τα επιτεύγματα κ τους αγώνες της? Ή αυτή που δέχεται εδώ και 30 χρόνια να ισχυρίζεται το ΜΠαΤΣοκ ότι είναι μέρος της? Μάλλον αυτή λένε.
Μιλάω με κόσμο εδώ, διάφορους. Μιλάω για τα χρόνια που περάσανε κ έκπληκτος διαπιστώνω πως ακόμα κ εδώ λένε πως παλιά ήταν καλύτερα. Παλιά με περισσότερα επιδόματα, καλύτερες συντάξεις κ διάφορα άλλα παρόμοια κ πως όλα άλλαξαν όταν ψηφίσανε ένα φασισταριό στη βουλή με αφορμή ένα κύμα μεταναστών. Όταν δε, ρώτησα με απορία πως βγήκε φασίστας στη βουλή, καθώς το μέρος έχει παράδοση σε αριστερές κυβερνήσεις κ τα συναφή, μου απαντήσανε πως ήταν ο τότε μπρόεδρας των ντόπιων σοσιαλιστάδων που τα γάμησε όσα τον αφήσανε να γαμήσει. Ο δικός μας ο αμερικανόψυχος καράφλας είναι μπρόεδρας της διεθνούς σοσιαλιστικής κουράδας. Αυτό λέει πλέον περισσότερα για τον σοσιαλισμό παρά για τον καράφλα. Εδώ θα διαβάσεις περισσότερα για αυτή την αρχοντοπουτανάρα τη διεθνή. Πάντως, μάγκες λεγεών, αν έχετε κάτι, ο εκβιασμός δεν βοήθησε ποτέ κανένα, μην καυλαντίζεστε πως θα γίνει κάτι διαφορετικό με την απειλή σας. Σκάστε το στη μούρη τους να ανοίξουν τα μάτια των πολλών.
Ο Στρος Καν, ο μίστερ ΔΝΤ, προειδοποίησε για βίαιες κοινωνικές αναταραχές. Σώώπα ρε μεγάλε, αλήθεια? Το πήρες κ εσύ χαμπάρι? Κοίταξες κάτω από το θρόνο σου κ είδες τα ζωύφια να αφρίζουν?
Μπορεί κ να υπάρχει ελπίδα κάπου στον πλανήτη όμως, σαστισμένος μεν, ευχάριστα έκπληκτος δε, άκουσα για το στρατό της Αιγύπτου να πρωτοτυπεί κ να βγάζει ανακοίνωση στην οποία υποστηρίζει το δικαίωμα του λαού να διαδηλώνει για τα αιτήματά του κ πως δεν θα στρέφανε τα όπλα προς τα αδέρφια τους, αντιτιθέμενος έτσι με εκείνο το βρωμόσκυλο τον πρόεδρά τους που είναι αγκιστρωμένος στην θεσούλα του για 30 χρόνια τώρα κ πλέον του έχουν γυρίσει την πλάτη κ τις βρωμερές κωλοτρυπίδες τους όλοι οι πρώην σύμμαχοί του εκτός από το Ισραήλ.
Νομίζω πως είναι επιτακτική ανάγκη να φέρουμε καραβάνια από την Αίγυπτο στην Ελλάδα για να εκπαιδεύσουν τους μπάτσους σε θέματα ηθικής κ πολιτικής αντιμετώπισης βδελλών. Δε γίνεται μεγάλε από τη μία να είσαι κομμάτι του λαού (ναι αυτού του μαλάκα) κ από την άλλη να τον λιώνεις στο ξύλο κάθε φορά που οι πολιτικάντηδες το απαιτούν.
Το άσχημο είναι πως τελικά δεν μπορούμε να τα ρίξουμε καν στα τελευταία 30 χρόνια. Ψάχνοντας, αηδιασμένος από τη σκέψη πως έχουμε τον ΓΑΠ τον 2ο, γόνο του Αντρέα του πρώτου, μιας οικογένειας με παράδοση στην ψευτιά κ την απάτη να μας καβαλάει, ανακάλυψα πως δεν είναι καν πρωτότυπη η φάση. Άκου να γουσταρς, σε 189 χρόνια που υφίσταται το σύγχρονο ελληνικό κράτος, οι παραδόσεις τηρούνται ευλαβικά με τη βλακεία που μας δέρνει. Όλα άρχισαν με τον Διομήδη Κυριακό. Δεν τονε ξέρεις? Ούτε εγώ τον ήξερα. αλλά το 1863 έγινε πρωθυπουργός. Ο εγγονός του, Αλέξανδρος-Διομήδης Κυριακός το ίδιο ογδόντα ολόλκληρα χρόνια μετά, το 1949. Η πρώτη φαμέλια που έκανε το κολπέτο. Βέβαια, οι πρώτοι αυθεντικοί διδάξαντες ήταν οι Ράλληδες. Άρχισε το κακό με τον Δημήτριο Ράλλη. Ο τύπος ήταν 5 φορές πρωθυπουργός (1897, 1905, 1909, κ 1920-21), ο γιός του ο Ιωάννης Ράλλης έγινε πρωθυπουργός στην κατοχή (1943-44), ο εγγονός Γεώργιος Ράλλης ομοίως το 1980-81. Ο τελευταίος ήταν εγγονός πρωθυπουργού κ από την πλευρά της μάνας του που ήταν κόρη του Γ.Θεοτόκη. Μετά ήρθε η παπανδρεϊκή πανούκλα με τον Γιώργο να είναι 4 φορές (1944, 1944-45, 1963 και 1964-65), τον Αντρέα 3 φορές (1981-85, 1985-89 και 1993-96) και τώρα τον καράφλα σοσιαληστή. Αυτοί λοιπόν κάνανε κουμάντα για όλη τη φαμέλια. Νομίζεις πως τελειώνει εδώ? ΛΑΘΟΣ ΜΑΓΚΑ! Ο Γεώργιος Κουντουριώτης ήταν πρωθυπουργός το 1848 κ ο εγγονός του Παύλος μπρόεδρας δημοπρασίας (1924-1929). And the beat goes on: Ο Σπυρίδωνας τρικούπης ήταν ο μπρόεδρας του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου το 1833 κ φυσικά ο γιόκας του Χαρίλαος, πρωθυπούργεψε 7 φορές (1875, 1882-85, 1886-90, 1892-93 και 1893-1895). Ο Θρασύβουλος Ζαΐμης 2 φορές (1869-70 και 1871), ο γιος του Αλέξανδρος 8 φορές (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) αλλά και μπρόεδρας δημοπρασίας στην περίοδο 1929-35 με τον πατέρα του κ γιό του Θρασύβουλα να έχει υπάρξει, πριν κ μετά από τον Καποδίστρια , μπρόεδρας επίσης. Η ιστορία τελειώνει με τους Βενιζέλους, όπου ο Ελευθέριος ήταν 9 φορές πρωθυπουργός κ ο γιος του Σοφοκλής 5 αλλά βαριέμαι να γράψω τις ημερομηνίες.*
Έχουμε λοιπόν μεγάλη παράδοση στις βδέλλες, για την ακρίβεια, είναι η μοναδική μας παράδοση, αυτή της οικογενειακής ολιγαρχίας, η οποία έχει διευρυνθεί τώρα κ στον επιχειρηματικό κόσμο που επίσης κυβερνάει. Με δυναστείες έχει λειτουργήσει η ελλάδα σαν κράτος από την αρχή, την υποταγή σε αυθεντίες κ ηχηρά ονόματα την έχουμε να κυλάει στις φλέβες μας κ να μας ορίζει.

Κοίτα τι λέει κ ο Καραγάτσης σε μια επιστολή του προς τον Καββαδία:
«Κλεισμένος σε μια κάμαρα, πλάι στο κύμα, έγραφα την ιστορία των Ελλήνων. Γαμημένη ιστορία ξεκωλιάρας φυλής. Είναι αφάνταστο πως κατέχουμε την τέχνη να κυλιόμαστε στο βούρκο και να περιπλανιόμαστε στ’αστέρια. Σαράντα αιώνες, αυτό το βιολί. Περισσότεροι ναι, λιγότεροι όχι. Πως να τους ξεγράψεις τους αφιλότιμους;»
Αυτά γράφει ο τυπάς που θέλησε να γράψει την ιστορία των ελλήνων απλά κ κατανοητά πέρα από ιστορικούς κ ακαδημαϊκούς αυτισμούς. Το βιβλίο είναι αυτό, σου λέω παρ’το κ διάβασ’το, είναι ένα ταξίδι από μόνο του. Η Ιστορία των Ελλήνων στην οποία αναφέρεται ο Καραγάτσης, εκδόθηκε το 1952, αλλά σταμάτησε στον πρώτο τόμο.
Τι να πεις, έχω κάτι εφιάλτες πως καταλήγουμε με μπρόεδρα δημοπρασίας τον Καρατζαφέρη κ πρωθυπουργό τον Κούγια κ τινάζομαι ιδρωμένος το πρωί, θέλοντας να ξύσω από πάνω μου τη γλώσσα μου κ τ’όνομά μου, να μη με νοιάζει πια.
Διαβάζω αλλού τη μελοδραματική έκκληση «Χάσαμε πολλά, μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας» και πέφτω κάτω κ κυλιέμαι από τα γέλια. Θα ήθελα πραγματικά να μάθω που την είδαν την ανθρωπιά μας σαν έθνος κ φοβούνται μη τη χάσουμε. Κ μιας που ανέφερα το διάβασμα, ρίξε μια ματιά σε κάποιον που τα λέει καλύτερα από μένα κ πάρε οπωσδήποτε το καινούριο βιβλίο του Τζιμάκου. Τιτλοφορείται ¨Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο¨, είναι νομίζω απομαγνητοφώνηση των εκπομπών του στο ραδιόφωνο κ είναι η καλύτερη δουλειά του των τελευταίων χρόνων.
Κ μιας κ τους ανέφερα κ τους δύο, τσάκω κ ένα θεματάκι να γελάσει λίγο το χειλάκι σου:

Που θέλω να καταλήξω?
Θα δούμε στο επόμενο επεισόδιο μάλλον.

*Η πηγή μου για τις φατριές είναι αυτό το βιβλίο!
Το περίμενες?

Εκλογίδες (μπεεε)

Νοέμβριος 20, 2010

Τις τελευταίες βδομάδες βγήκε το ηρωικό κάλεσμα για τα μαντριά με τα κουτιά. Κληθήκαν όλα τα ζωντανά να σπεύσουν να ασκήσουν το δικαίωμά τους καθώς κ υποχρέωση καθώς κ πράξη ακραία μαζοχιστική, να διαλέξουνε μαντρόσκυλα. Ήταν βέβαια γνωστό πως τα μαντρόσκυλα στις πείνες τρώνε κ κανα γίδι κ πως τα συγκεκριμένα μαντρόσκυλα, εδώ κ χρόνια εμπλουτίζουν τακτικά τη δίαιτά τους με ζουμερά γίδια, όπως κ το γεγονός πως κάνουν ντου κ στις γιδοτροφές εδώ κ χρόνια.
Όλα αρχίσανε με μια καταίσχυντη συνέντευξη του καραφλού πλάσματος που έχουμε για μόστρα, πρώτη μούρη κ αρχηγό κ ηγήτορά μας. Εκεί, παίρνοντας τα υπογλώσσια με τις χούφτες, άκουσα τα παράλογα, αλλά επέζησα. Αρχικά πρέπει να πω πως το ζώο το καθιστό (συνέντευξη γαρ), έπαιζε το κλασικό παιχνιδάκι που είμαι σίγουρος πως του το έμαθε ο μπαμπάκας του -από τους πρωτοπώρους του αθλήματος- από τα μικρατά του. Να τα ρίχνει στους προηγούμενους μπινέδες κ να επαίρεται πως αυτός έχει κάνει ότι καλύτερο. Χαριτωμένο αλλά δεν πιάνει πια ρε. Καλούσε τη ΝΔ για το ένα, για το άλλο, ρε, τους πήραμε χαμπάρι οι έχοντες πάνω από μονοψήφιο IQ, τι ξεφτιλισμένοι ήταν, δεν είναι αυτό το γαμημένο θέμα όμως τώρα! Κάπου έπαιξε κ χιούμορ, μαύρο κ άραχλο, όταν είπε πως «πολλοί από τους πλούσιους Έλληνες έχουν δείξει πατριωτική συνείδηση, υπάρχουν και άλλοι που θέλουν να μην πληρώνουν», καταδεικνύοντας πως σίγουρα απέχει από την ελληνική τουλάχιστον πραγματικότητα, έκανε λίγο διαφήμιση στην υποψηφιάρα του για το δήμο της Αθήνας, σόλαρε λέγοντας πως «δεν ποινικοποιούμε τη ζωή, λέγοντας πως όλοι είναι φοροφυγάδες», όταν τον ρώτησε μια μαριονέτα για τα περί περαίωσης, ανέφερε φυσικά αόριστα αυτά τα μπαμπουλίστικα συμφέροντα, τα οποία μάχεται κ κανείς πούστης όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δεν τα έχει ονομάσει κ στο τέλος σήκωσε την μπάνκα, μετά από το προαναφερθέν κράξιμο για τους μπλέμπινέδες, με μια ευθεία κ τρανταχτή αντίφαση, λέγοντας πως «δεν είναι της λογικής ότι φταίνε οι προηγούμενοι»!!!!!!
Όλα αυτά ήταν το λιγότερο αναμενόμενα βέβαια, ήταν πιο αναμενόμενα από την ανατολή του ήλιου, το γκραν γκινιόλ θεματάκι ήταν η απειλή πως αν δεν του κάτσουν οι δήμοι κ οι περιφέρειες, θα μιλήσει ο μαλάκας ο λαός. Ο κυρίαρχος μαλάκας λαός.

Εδώ δε φτάσανε ούτε τα υπογλώσσια ρε γαμώτο.

Ρε άνθρωπα, έχεις ξεκωλιάσει οικονομικά το σύμπαν κ λες πως θα πας για εκλογές???
Το έχεις σχεδιάσει κιόλας το κάζο σαν στις ταινίες που έβλεπες στο Αμέρικα, μικρός, έχεις φροντίσει να το ρίξεις πρώτα στη συνέντευξη σε ιταλικό περιοδικό, σα σε κακό φτηνό μυθιστόρημα τσέπης.
Οι προηγούμενες βουλευτικές εκλογές είχαν κόστος 3 εκατομμύρια ευρώ ρε ντενεκέ, στον προϋπολογισμό του 2009 έχεις βάλει δαπάνες για εκλογές 60 εκατομμύρια ευρώ (κωδικοί 5260 κ 5261, αν θες κατέβασε τον προϋπολογισμό σε pdf από εδώ) κ έχεις το θράσος να απειλείς πως αν σου φάνε το μπιφτέκι σου, θα ξανακάνεις εκλογές?
Λεφτά υπάρχουνε προφανώς…   για εκλογές.
Αηδία πια. Σε παίζουνε μπαλάκι για χαβαλέ στην ΕΕ κ εσύ παλικαρομανάς εδώ που σε παίρνει, μιλώντας ταυτόχρονα για σκοτεινά ρουχλιάρικα συμφέροντα που δεν έχεις το σθένος ή το θάρρος όχι μόνο να ονομάσεις, αλλά ούτε ν’αγγίξεις καν. Αυτό εγώ το λέω προσβολή.
Κατάπια τα περί της φημολογούμενης διαφάνειας, ξερνάω συνεχόμενα όταν ακούω τις λοιπές κοροϊδίες, αλλά για κάποιο λόγο αυτό το ναζάκι με τις εκλογές μ’έθιξε. Γιατί ο τζάμπα μάγκας που διαχειρίζεται το δημόσιο βίο μας κ που μας έριξε χαμογελαστός στον οικονομικό βόθρο του ΔΝΤ, έχει το θράσος να μιλάει για την επόμενη σπατάλη του δημοσίου χρήματος κ δεν τρέχει μία.
Γιατί οι εκλογές εκεί κατάντησαν, μια απλή σπατάλη δημοσίου χρήματος.
Έχει κ εκείνο το παραμορφωμένο πράγμα, τον Πάγκαλο, να πετάει καμιά σποντίτσα για αναδιάρθρωση του χρέους έτσι για να χέζεται ο κοσμάκης πως θα χρεωκοπήσουμε κ πως θα του φάνε όλα τα λεφτά κ όλα καλά.
Ο κόσμος καίγεται κ αυτοί στον ασφαλή μικρόκοσμό τους να παίζουν το θεατράκι τους με τα κολλητάρια τους τους δημοσιογράφους κ τ’άλλα παιδάκια που παίζουν κάθε μέρα παρέα στη βουλή.

Έγινε κ το σόου με τους τρομοκράτες με τα δέματα με τις στρακαστρούκες, έτσι να είναι σε φόρμα κ σε επικοινωνιακό επίπεδο, αν κ κανείς δεν δίνει πολύ σημασία πλέον σε τέτοια σκέρτσα, οπότε δεν ασχοληθήκανε καν να το κάνουνε πιο χόλιγουντ με θύματα κ τέτοια, όσο χρειαζότανε για να δειχθούν ως ο καλός προστατευτικός πατερούλης, ήταν αρκετό, κ μπήκαμε στις εκλογές.

Χώρια που τελευταία όλως περιέργως (κ καλά) διαβάζω όλο κ περισσότερα άρθρα που υποστηρίζουν πως το μνημόνιο είναι από καλό πράγμα ως αναγκαίο κακό, εμφυτεύοντας μια μοιρολατρία πως δε θα μπορούσε να αποφευχθεί.
Το βλάκα το χοντρό τον κράζανε (δικαίως κ λίγα του σούρνανε) γιατί τα σπρεντς ήταν κοντά στο 650, αυτόνα τώρα που έχουμε τσακώσει κ τα δανεικά τα φράγκα κ τα σπρέντς κοντεύουνε στο 900, γιατί όλοι κάνουνε τουμπεκί ψιλοκομμένο?
Όχι ρε, η δικιά σας πολιτική πάνω στις κουράδες που είχαν εναποθέσει οι προηγούμενοι μας οδήγησε εκεί. Τίποτα δεν ήταν αναπόφευκτο ή μοιραίο να γίνει. Μια ανασκόπηση στα μέτρα κ στις κινήσεις της δικιάς σας κυβέρνησης της πράσινης, δείχνει πως σχεδόν βάση σχεδίου οδηγηθήκαμε στο δανεισμό τέτοιας κλίμακας.

Η σχετική παροιμία με τα γένια κ τα χτένια δε, αποκτά άλλο νόημα με αυτή την κάστα των 300. Φροντίσανε πρώτα να είναι καλυμένοι πλήρως κ μετά ξεχυθήκανε βουρ στον πατσά. Η χορογραφία που κάνανε ας πούμε πρόσφατα οι βουλευτές της ΝΔ στην ψηφοφορία για την παραπομπή αυτών που σύμφωνα με τις επιτροπές τους είναι μπλεγμένοι στο Βατοπέδι, ήταν απλά για να τηρούνται σε φόρμα κ για να υπάρχει συνέπεια στην παράσταση που δίνουν τόσα χρόνια. Γιατί ουσιαστικός λόγος δεν υπήρχε πέρα από το χαβαλέ τους κ είμαι σίγουρος πως το προετοιμάζανε σαν πιτσιρικάδες πριν από ημερήσια εκδρομή.
Εξηγούμαι, με το άρθρο 86 του συντάγματος, είναι στανταράκι η σύντομη παραγραφή των αδικημάτων των πολιτικών, ένα το κρατούμενο. Στο άρθρο 19, ο Βενιζέλος μαγείρεψε με φροντίδα κ κάθε ενδεχόμενο ακόμα κ καταγραφής των εγκλημάτων τους, σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, ούτε ο Μπερλουσκόνι τέτοια κόλπα. Ακολούθησε ο νόμος 3126 (ψηφίστηκε 25/2/2003, δημοσιεύτηκε στο φύλλο 66 την 19/3/2003), ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, όπου πολύ στοχευμένα κ επιδέξια, κάνει την δίωξη οποιουδήποτέ τους πρακτικά αδύνατη καθώς προβλέπει την έγκαιρη παραγραφή όλων των πεπραγμένων τους. Ο δρόμος ανοιχτός κ τα σκυλιά δεμένα για πάρτη τους, τέλος παίδες, είναι ο νόμος.
Αυτός ο νόμος που εφαρμόζεται όποτε βολεύει καθώς είμαστε σε επίπεδο τριτοκοσμικής χώρας πλέον, υπάρχει κ η μαρτυρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης Συμπεριφοράς, που στην έκθεσή της για το 2009 δίνει μια εικόνα ακριβή της σύγχρονης επιβολής του νόμου στην ελλάδα. Μιλάνε για τα βασανιστήρια, την κακομεταχείριση, τη διαφθορά, την ατιμωρησία που επικρατεί για τους επίορκους απάνθρωπους που φοράνε τις στολές, πραγματικά είναι μια αναφορά που περιγράφει ακριβώς τι γίνεται σε μια τριτοκοσμική χώρα της ευρώπης ενώ το ημερολόγιο δείχνει 2010. Ακριβώς για αυτό άλλωστε, η Νορβηγία κ η Σουηδία αποφάσισαν να παραβιάσουν τη συνθήκη του Δουβλίνου, που προβλέπει πως οι λαθρομετανάστες πρέπει να επαναπροωθούνται στη χώρα από την οποία μπήκαν στην ΕΕ. Κ δε τους στέλνουν πια πίσω. Γιατί σου λένε οι άνθρωποι, που να τους στέλνουμε στους βάρβαρους, μετανάστες είναι, ξεριζωμένοι, γιατί να υποφέρουν κ άλλο?
γιατί να τους στέλνουν σε μια χώρα που δεν έχει ενεργές διαδικασίες χορήγησης ασύλου, έχει ανεργία πάνω από 12% (η επίσημη, γιατί η πραγματική… άστο) κ έχει κ φιντάνια που προσπαθούν άμεσα ή έμμεσα να τους φονεύσουν?

Κ επειδή δε θέλω να σε αφήσω με αυτή τη μαυρίλα, τσίμπα ένα βιντεάκι από τα παληκάρια που δίπλα αναφέρονται ως «τα ζώα της ζούγκλας» μόνο κ μόνο επειδή ασχολούνται με τα ζώα αυτής της ζούγκλας. Οφείλω σεβασμό στα τυπάκια κ τα πάω πάρα πολύ. Θα γελάσει όμως λίγο το χειλάκι σου.

Επίσης, εγώ ξέφυγα, δε μένω πια εδώ…

Καταζητείται…

Δεκέμβριος 20, 2009

Δεν έχω λόγια ακόμα για τα γεγονότα του φετινού Δεκέμβρη, οπότε απλά θα δεις.

Εκλογική Απεργία

Κάντο!

Φάτε τους, που λέει κ οΤζιμάκος

Προφανώς

Άστα χέστα Κωστή...

άμεσα!

Νύχια κ θάνατος.

Η άδεια Κωλέττη, μόνο ασφαλήτες κ ματ...

Το μόνο ανοιχτό μαγαζί. Μπράβο ρε παιδιά που δε μασήσατε στην τρομοκρατία.

Καταζητείται...

Το μέρος του φονικού

Αλκοχούλιγκανς!

Εξάρχεια

Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, όμως...

Σεπτέμβρης?

Σεπτεμβρίου 1, 2009

Ναι!

Φθινόπωρο.

Κοίτα τι βρήκα μόλις τώρα!

! ! !

Έφαγα χθες την πρώτη βροχή στη μούρη πάνω στη μηχανή κ είχε πλάκα.

Προβλέπονται γέλια!

Καλοκαιριάτικη βόλτα!

Αύγουστος 18, 2009

Ωραίες βραδιές με βόλτες, αυτή είναι από χθες, τα σταφύλια σταθερό καλοκαιρινό φετίχ κ από πίσω να ακούγεται αυτό :

(Δεν είναι δικής μου κατασκευής το βιντεάκιον, αλλά είναι κομματάρα που ανακάλυψα λίαν πρόσφατα)

Μια Σβησμένη Λάμπα Στο Σκοτάδι

Φεβρουαρίου 28, 2009

Μέρα αλητείας σήμερα στο κέντρο. Ετούτη η πόλη, που λέει κ το τραγούδι…

Ο ήλιος να σολάρει μ’ένα τέλειο φως πάνω στα κτίρια, στην άσφαλτο, στους ανθρώπους, να ομορφαίνει τη γκριζάδα, ελαφρύ κρύο που είναι ό,τι πεις για πολύωρο περπάτημα, κάπως σα να τραβήχτηκε αυτό το αόρατο συρματόπλεγμα που σφίγγει αυτή την πόλη συνεχώς. Μουδιασμένη αποκριά, βιαστικός κόσμος κρατώντας σακούλες, καυσαέριο, η πόλη έχει την ταυτότητά της δεν μπορείς να πεις. Τελικά βρέθηκα στην αρχή της Ερμού. Περπάτησα χαλαρά ως το Σύνταγμα καθώς στο κέντρο του πεζόδρομου δεν περπατούσε κανείς.  Βιτρινικά μαγνητικά πεδία κρατούσαν χιλιάδες κόσμου στις δύο πλευρές, στριμωγμένους κ προσηλωμένους κ στο κέντρο επικρατούσε μια θαυμάσια άπλα, ιδανική για περίπατο. Όταν έφτασα στην πλατεία είπα να μπω κ μέσα στο μετρό να περπατήσω λίγο πανω κάτω στις σκάλες να μπω από μια είσοδο κ να βγω από μια άλλη κ να το επαναλάβω, παιδική χαρά το μετρό, μονοπάτι ανώμαλο της πόλης, εχει πλάκα κ σημαντική διαφορά θερμοκρασίας από έξω. Εκεί έπιασε το μάτι μου μια έκθεση, την 5η Μπιενάλε ελλήνων σπουδαστών σχολών καλών τεχνών. Σα παρατημένο γλυκό μέσα σ’ένα λιβάδι, με τράβηξε μέσα στο χώρο.

Η έκθεση είναι μεγαλούτσικη κ πέρασα αρκετή, πολύ όμορφη, ώρα χαζεύοντας τα ωραία τελάρα και κάποιες λίγες κατασκευές στο πάτωμα. Ε λοιπόν, τα παιδιά αυτά έχουν πολλά πράγματα να πούνε, η ποικιλία των έργων κ των τεχνικών ήταν ενδεικτική των πολλών τάσεων κ απόψεων, πραγματικά ανυπομονώ αυτή η φουρνιά να βγει στα πράγματα κ να αρχίσει να παράγει ολοκληρωμένα. Περιττό να πω πως προτείνω στους πάντες μια βόλτα στο Σύνταγμα με μπόλικη ώρα διαθέσιμη για να γουστάρουν με τα έργα. Εντύπωση μου κάνανε διάφοροι πίνακες που είδα, όμως εδώ θα γράψω λόγω, χώρου κ χρόνου που διαθέτω τώρα, μόνο για έναν που απεικόνιζε δύο σβησμένες λάμπες σε σκοτεινό φόντο. Ένα καταπληκτικό έργο από πολλές απόψεις. Μ’αρέσει που ενδιαφέρθηκε κάποιος να δει πρωτίστως κ κατόπιν να ζωγραφίσει μια λάμπα όπως αυτή φαίνεται μέσα στο σκοτάδι. Ανατρεπτική ματιά κ φοβερή εκτέλεση εκ μέρους του δημιουργού. Για κάποιον λόγο αυτό ήταν ένα από τα έργα που μου κάνανε φοβερό κλικ στον εγκέφαλο και σπεύδω αμέσως Σύνταγμα κ πάλι για να δω κ το όνομα του καλλιτέχνη! Θα επανέλθω με περισσότερα σύντομα.

Έκτακτο Ανακοινωθέν!

Ιανουαρίου 4, 2009

Πριν από 10 λεπτά, πέρασε η πορεία για την Παλαιστίνη από την οδό Πανόρμου στους Αμπελοκήπους. Να ήτανε στο σύνολό τους 300-400 άτομα. Παραπλεύρως της πορείας, (στα πεζοδρόμια ντε!) ήταν 5 – 6 τυπάκια που σπάσανε ότι τράπεζα υπήρχε στην Πανόρμου, ένα Σκλαβενίτη, τα ΜακΝτόναλντς στο μετρό Πανόρμου κ το δημοτικό διαμέρισμα του δήμου αθηναίων. Για να δέσει το γλυκό δε, αναποδογυρίστηκαν όλοι οι κάδοι κ μάλιστα μπήκε φωτιά σε έναν (μπλε, της ανακύκλωσης, ΔΕΝ ΚΑΙΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ…αν κάνει τόσο κρύο κ θέλεις να ανάψεις κάτι βρε αδερφέ, άναψε κανονικό κάδο που είναι από μαντέμι κ αντέχει) καθώς κ έγινε φιλότιμη προσπάθεια και για 2-3 ακόμη.

Ακολουθώντας την πορεία ερχόντουσαν γύρω στους 100-150 ματάδες και 3 πυροσβεστικά οχήματα και να μην ξεχάσουμε βεβαίως τα αγαπητά μας παράσιτα, τις κάμερες.

Κατόπιν αυτοψικής βόλτας που έγινε αμέσως μετά από τα ΒΙΑΙΑ επεισόδια (όπως είμαι σίγουρος πως θα τα παρουσιάσουν τα προαναφερθέντα παράσιτα) διαπιστώθηκαν τα εξής.

Οι στυγνοί αυτοί τρομοκράτες, οι βάνδαλοι που δε σέβονται τον κοσμάκη κ την περιουσία του, περάσανε από μια κεντρική οδό των Αμπελοκήπων που είναι γεμάτη μαγαζιά με φωτεινές βιτρίνες, στην αρχή της έχει διάφορα μπαρ κ ζαχαροπλαστεία που ήταν τίγκα στον κόσμο και τολμήσανε να σπάσουνε ΜΟΝΟ τις βιτρίνες από τις τράπεζες, δυο μεγάλες επιχειρήσεις κ το πολλάκις αμαρτωλό κτίριο του δήμου. Η Πανόρμου έχει συνολικά 6 περίπου περίπτερα, άθικτα. Οι περισσότερες τράπεζες είναι ανάμεσα από μαγαζιά με πελώριες βιτρίνες που είμαι σίγουρος πως γαργαλιστικά προκαλούσανε τους ξαναμμένους απάνθρωπους που τα κάνανε όλα αυτά. Κ όμως, από αστοχία υλικού προφανώς, αυτά τα μαγαζιά μείνανε ανέπαφα. Ούτε μια ρωγμή στη βιτρίνα των μαγαζιών ή στις εισόδους των πολυκατοικιών δίπλα από σπασμένες τράπεζες! Μιλάμε για άνθρωπους (α ναι, ξεχάστηκα, είναι τρομοκράτες κ βάνδαλοι) μερακλήδες στη δουλειά τους κατά τα φαινόμενα, με ακριβέστατο χέρι. Θα συμβούλευα τις διωκτικές αρχές να αρχίσουν τις έρευνές τους στο κοντινό τμήμα Ιατρικής και δη στους ειδικευόμενους χειρούργους!

Ο κόσμος, αφού ξεπέρασε το σοκ των έντονων ήχων κ αφού, δίκαια εξοργισμένος για τη διακοπή της παρακολούθησης του αγώνα ΠΑΟ – ΑΕΚ, έριξε τα καντήλια του στους «αλήτες που τα σπάνε», όταν συνειδητοποίησε πως έχουν καταστραφεί μόνο κάποια ΑΤΜ κ άλλαξε η αισθητική κάποιων βιτρίνων τραπεζών, ηρέμησε κ γύρισε στον αγώνα. Βρεθήκαν δε και κάποιοι κακεντρεχείς που επικρότησαν το σπάσιμο των τραπεζών λέγοντας, πολύ αντιδημοκρατικά, πως καλά κάνανε στα καριόλια που πίνουν το αίμα του κόσμου τόσα χρόνια (αυθεντικό ντοκουμέντο από την Πανόρμου απόψε, λέιντις εντ τζέντλεμεν) και κάποιοι άλλοι, προφανώς συνεργοί των τρομοκρατών, που συμφωνούσαν.

Ο τρομοκρατημένος κοσμάκης από τους άνομους χούλιγκανς, συνέχισε τρομοκρατημένα να περπατάει στο δρόμο, τρομοκρατημένα να οδηγάει, τρομοκρατημένα να πίνει το ποτό του και τρομοκρατημένα να διατείνεται πως αν ήταν αυτός στην εξουσία θα τους έδειχνε αυτωνών.

Ο ninguaqui δε θα χάσει τον ύπνο του απόψε πάντως, έστω τρομοκρατημένος. ΧΕΧΕΧΕ!

Δυστυχώς δεν ήμουν στην πορεία λόγω ασθένειας (στα τελευταία στάδια ευτυχώς!), ευχαριστώ τους οικοδεσπότες μου για σήμερα που με φέρανε σε επαφή με την πρώτη γραμμή των γεγονότων και δεν διαθέτω άλλες πληροφορίες πέρα από της βόλτας σε όλη την Πανόρμου.

Αφιερωμένο το τραγούδι του Νικόλα Άσιμου ¨Είμαστε τρομοκράτες¨.

Έχουμε κ λέμε :

Εθνική Τράπεζα (χωρίς φωτό, μια σπασμένη πόρτα μόνο)

Alpha Bank

Τρομοκρατημ�νη τζαμαρία

Τρομοκρατημένη τζαμαρία

Μπόνους!

Μπόνους!

Μ�σα σε 30 δευτερόλεπτα

Μέσα σε 30 δευτερόλεπτα

Citibank

Απ�ναντι από την Alpha Bank

Απέναντι από την Alpha Bank

Καλοκαιρινό στυλάκι

Καλοκαιρινό στυλάκι

Aspis Bank

Μια κακότυχη τράπεζα, �χει καταστραφεί άλλες 2 φορ�ς τουλάχιστον

Μια κακότυχη τράπεζα, έχει καταστραφεί άλλες 2 φορές τουλάχιστον

Ελληνική τράπεζα

Το λάστιχο ως σουρεαλιστική αναφορά

Το λάστιχο ως σουρεαλιστική αναφορά

Αγροτική τράπεζα

Λεπτομ�ρεια

Λεπτομέρεια

Μαχόμενο ΑΤΜ

Μαχόμενο ΑΤΜ

Τράπεζα Πειραιώς

Δίπλα ακριβώς από την Αγροτική

Δίπλα ακριβώς από την Αγροτική

Millenium τράπεζα

Προτείνω απλά να καθαρίσουνε τα τζάμια κ να βάλουν λωρίδες με χάντρες

Προτείνω απλά να καθαρίσουνε τα τζάμια κ να βάλουν λωρίδες με χάντρες

Alpha νούμερο 2

Συντηρητικ�ς καταστάσεις

Συντηρητικές καταστάσεις

Attica τράπεζα

Οι πυροσβ�στες είναι εκεί για τον κάδο

Οι πυροσβέστες είναι εκεί για τον κάδο

Κ το βραβείο πάει στην….

Eurobank! Ηδη κατεστραμμένη από τις 14-12-08 από εξοστρακισμένη μολότοφ, μόλις είχαν περαστεί καινούριες τζαμαρίες.

Ολημερίς την χτίζανε, το βράδυ είχε π�τρες

Ολημερίς την χτίζανε, το βράδυ είχε πέτρες

Σκουπιδοφαγείο ΜακΝτόναλντς

Μια διαφορετική πρόταση εισόδου χωματερής που τη συναντάμε σπάνια

Μια διαφορετική πρόταση εισόδου χωματερής που τη συναντάμε σπάνια

Σουπερμάρκετ Σκλαβενίτης

Κρακ

Κρακ

Μ�σα από την τρύπα, διακρίνεται ο νυχτοφύλακας

Μέσα από την τρύπα, διακρίνεται ο νυχτοφύλακας

Πάει κ η ρόδα...

Πάει κ η ρόδα...

Δημοτικό διαμέρισμα

Μη δουν �στω κ υποψία χριστουγεννιάτικου δ�ντρου...

Μη δουν έστω κ υποψία χριστουγεννιάτικου δέντρου...

Τρομοκρατημένος κάδος

Επίσης της ανακύκλωσης

Επίσης της ανακύκλωσης

Τρομοκρατημένοι πολίτες περιμένοντας τρομοκρατημένα το λεωφορείο τους

Φόβος κ πανικός στην Πανόρμου

Φόβος κ πανικός στην Πανόρμου

Νεαρός τραγουδιστής(?) σπασμένος με τις εξελίξεις

το περίμενε όμως...

το περίμενε όμως...