Archive for the ‘Άκου’ Category

Το γέλιο είναι υγεία, είναι κ το φάρμακο.

Φεβρουαρίου 25, 2014

Το 2014 μπήκε ήσυχα, διακριτικά κι όμορφα. Φοβερές αλλαγές συμβαίνουν σε όλα τα μήκη κ τα πλάτη του αλήτη πλανήτη μας, διασφαλίζοντας πως όλα παραμένουν ίδια. Πλέον, οι κυβερνήσεις δε μασάνε και δολοφονούν με χαρακτηριστική άνεση, όπου στον κόσμο κ αν βρίσκονται, κάνοντας όλους τους έλληνες υπερήφανους που ανήκουν ακόμα κ εν μέσω της κρίσης , στην επαναστατική πρωτοπορία. Δίχως άμεσους νεκρούς όμως. Τουλάχιστον όχι από καλάσνικοφ. Σε πορείες. Η διαφορά είναι πως πριν από λίγες μέρες, άξαφνα υπήρξαν καλά νέα!

Αυτά εδώ! 

Στο δια ταύτα του θέματος, βγήκε το τηλεορασοπράγμα Παναγιωτόπουλος, μέσα στο τσαρδί του πολιτισμού των σνομπ κ των λίγων κ έκανε ό, τι μπορούσε να συνδέσει το αιθέριο κ άπιαστο που είναι η τέχνη κ η έκφρασή της, ο πολιτισμός, με το μίζερο λογιστικό κατασκεύασμα της κρίσης τους. Η αντίδραση ήταν δροσιστική κ αναζωογονητική, ταιριαστή όσο καμία. Οι παρευρισκόμενοι που ταλαιπωρούσαν τα αυτιά κ τη νοημοσύνη τους με τα εμετιλίκια του διοπτροφόρου ομιλητή, ξεράθηκαν στο γέλιο, αποτοξινώνοντας την κεφάλα τους κ ιδανικά διαμαρτυρόμενοι.
Μια φοβερή κατάκτηση του κινήματος κατά του επιβαλλόμενου παραλόγου έγινε πραγματικότητα.
Στην ελληνική πραγματικότητα, η λογική, η επιχειρηματολογία, η νηφαλιότητα, η αντιπαράθεση, οι προσβολές, ακόμα κ η βία, έχουν αποδείξει ιστορικά πως σαν εργαλεία διαμαρτυρίας είναι τζούφια. Ο, τι σχετίζεται με νοήμονες συλλογισμούς, επιχειρήματα κ αποδείξεις, έχει εξοριστεί από το δημόσιο λόγο με επιμέλεια κ προσοχή εδώ κ πολλά χρόνια. Μέρος του δημόσιου λόγου, αποτελούν οι φωνές διαμαρτυρίας που έπαψαν να έχουν αντίκτυπο ή πραγματική απήχηση. Οι διαδηλώσεις είτε ειρηνικές, είτε με θύματα, έγιναν μια κλισέ πραγματικότητα για τους κατέχοντες, απαραίτητη για να ξεθυμαίνουν οι μάζες που ξαφνικά δεν έχουν λεφτά για το γήπεδο. Οι μούτζες, οι μουσικές, τα τραγούδια, όλα αντιμετωπίστηκαν με τη θεραπεία του ξύλου και του δακρυγόνου. Ουσιώδεις παρεμβάσεις σε ομιλίες στην ελλάδα, αντιμετωπίστηκαν με μπράβους ή με σκουληκιάρικες σοφιστικές μεθόδους, στο εξωτερικό, μακριά από τη πηγή της αυθεντίας κ δύναμής τους (τα ελληνικά ΜΜΕ), συνήθως κάνανε τις πάπιες. Παρόλαυτά, ουδείς ανησύχησε επί της ουσίας, διακεκριμένοι καταστροφείς, με θράσος που έρχεται με φυσικότητα βάση αξιώματος και της ιδιότητας μέλους της ελληνικής ολιγαρχίας, συνέχιζαν να αγορεύουν περηφανευόμενοι για τα κατορθώματά τους κ αντιμετωπίζαν με παγκάλεια άνεση ή βενιζέλειο θόρυβο τις λιγοστές φωνές.
Συνηθισμένοι στην αυταπόδεικτη βάση τίτλου βαρύτητα και εγκυρότητα του λόγου τους, προπονημένοι κ έμπειροι στους ελιγμούς πολιτικοί καμπινέδες, δεν ιδρώναν καν όσο υποδυόντουσαν τους, αγανακτισμένους με το ηλίθιο πόπολό τους, ηγεμόνες. Με αυτοπεποίθηση από τα χρόνια της δράσης τους κ αδιαπέραστο δέρμα στις αιχμές κ αβάσιμη πλην όμως απόλυτη σιγουριά στις διαλεκτικές τους ικανότητες, χειριζόταν την κάθε κατάσταση με τρόπο που τους επέτρεπε να απολαμβάνουν τον ύπνο στα μεταξωτά σεντόνια τους το βράδυ.
Ως το μέγαρο προχτές.
Εκεί, σε μια πρώτη δημόσια επίδειξη, φάνηκε το πιο δυνατό όπλο εναντίον τους.
Το γέλιο!
Χρειάστηκε μια κίνηση και κάποιοι καλλιτέχνες για να αναδειχθεί το πιο δυνατό όπλο του θύματος έναντι του υπερόπτη θύτη. Το γέλιο χωρίς τέλος όμως, αποτελεί υστερία. Ο τρόπος που γελάσανε κ εν τέλει νικήσανε αυτοί οι άνθρωποι στο μέγαρο προχτές, ήταν νίκη. Ήταν επιτέλους η φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου στις γελοιότητες που του παρουσιαζόταν σαν τεκμήρια κ αυταπόδεικτες αλήθειες. Όταν ο πονηρός, αγελαδογλυμένος υπουργός, προσπάθησε να εφαρμόσει τις γνωστές του τακτικές, αντιμετωπίστηκε όπως του έπρεπε, με επιχειρήματα και ανελέητο γέλιο.
Γιατί, ξέρετε, τα επιχειρήματα κ ο διάλογος έχουν νόημα σε συνθήκες όπου όλα τα συμβαλόμενα μέλη, γνωρίζουν, συναινούν κ τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία, όταν όμως ύπουλα κ διεστραμμένα, χρησιμοποιούνται κακέκτυπά τους, τότε θέλει γέλιο. Όπως οι φιλόσοφοι τσιμπήσανε τους σοφιστές ότι δεν είχαν καμιά πρόθεση να αναζητήσουν την αλήθεια, έτσι για αυτούς τους ανθρώπους, ενίοτε, καταντούν περιττά τα λόγια κ πρέπει να επιστρατεύονται διαφορετικά μέσα, στα οποία δεν έχουν έτοιμες, μελετημένες λύσεις από τα επιτελεία τους ή από την πείρα που έχουν αποκτήσει με το να είναι τζουτζέδες τόσα χρόνια σε ένα τόσο γλίτσικο περιβάλλον. Έτσι ήρθε η μέρα που απλά ο κοσμάκης άρχισε να γελάει στο άκουσμα τόσης μαλακίας μαζεμένης κ το τηλεορασόπραγμα υπουργός Παναγιωτόπουλος βραχυκύκλωσε κ έριξε για λίγο από πάνω του το μανδύα της ευπρέπειας κ του πολιτισμού κ αντέδρασε με προσβολές, χαρακτηρίζοντας φυσικά τους παρευρισκόμενους ως οχλαγωγούς, καταστροφείς, κοματόσκυλα κ τέλος, σταθερά σε όλη την ομιλία, συνδικαλιστές, η βολική ταμπέλα για να έχει το μέσο μη σκεπτόμενο έλληνα μαζί του. Κ όμως απέτυχε. Απέτυχε να επιβληθεί σε ένα εχθρικό ακροατήριο, σε μια εκδήλωση ευρωπαϊκού προσανατολισμού, ρίχνοντας έτσι μια σταλιά φως στα ανύπαρκτα ρούχα του βασιλιά.
Όσοι ήσασταν εκεί, σας ευχαριστώ έναν έναν κ είμαι περήφανος για σας που δεν τσιμπήσατε στα δολώματα, δεν το κάνατε μπαλάφρα, απλά αντιδρούσατε σε ένα γελοίο τύπο που ούρλιαζε θυμωμένα μπροστά σας, μπράβο.

Με κάνατε πολύ χαρούμενο!

Ποιος πρώτος νεκρός ρε?

Σεπτεμβρίου 23, 2013

Κακό πράγμα η απογοήτευση. Κακό γιατί φέρνει αδράνεια, δεν προκαλεί αντίδραση, φέρνει τη σιωπή. Έτσι κ τον τελευταίο χρόνο, το μπλογκ είχε παραλύσει λόγω μιας απογοητευμένης αηδίας για τα της ελλάδας, μιας τακτοποιημένης ρουτίνας για τα εδώ κ διάφορων άξιων γραφιάδων που με καλύπτουν σε αυτά που ήθελα να πω.

 
Κ μετά άλλος ένας φόνος. Από τους πολλούς. Τα καραφλά αυτή τη φορά πήραν δημοσιότητα.

 

Μέσα στον τελευταίο χρόνο, έβλεπα τα ποσοστά τους να αυξάνονται στην κοινωνία. Οι εγκληματικές δράσεις τους πολλαπλασιαζόταν, οι υποστηρικτές του μεταπολιτευτικού νεοναζιστικού μαντριού γινόταν όλο κ πιο τολμηροί κ φωνακλάδες, το ναζιστικό πρόσημο πιο ξεκάθαρο παρόλη την πρεμούρα συγκάλυψής του. Ταυτόχρονα με γνήσιο τρόμο, παρατηρούσα την απήχηση των βλαμμένων φονιάδων να μεγαλώνει, η ενημέρωση για τις κτηνωδίες τους γινόταν όλο κ πιο ζοφερή κ απαίσια, όλο κ περισσότερος κόσμος συντασσόταν με τους κλινικά ηλίθιους συμπολίτες μας κ εδώ στην γκζενιτιά άρχισαν να αχνοφαίνονται αντιδράσεις. Σιγά σιγά, το να λες πως είσαι έλληνας, σταμάτησε να προκαλεί αυθόρμητες αντιδράσεις για την ακρόπολις, τον τζάιρο, τα νησιά κ το μουζάκα κ άρχισε να παράγει ξινισμένες μούρες κ φαρμακερές ερωτήσεις. Αρχίσαν τα ερωτησο-σχόλια για το αν οντως ισχύει πως εμείς είμαστε οι ξεφτιλισμένοι αμόρφωτοι κ άνιωθοι δειλοί που έβαλαν τους νεοναζί στη βουλή τους με έναν στους δέκα ψήφους. Οι κουβέντες δεν πηγαίναν αυτόματα στο ντιμόκρασι ή στο λιονάιντας αλλά στο γεγονός πως από τις χώρες που περνούν την κρίση, η δικιά μας ήταν αυτή που αντέδρασε σαν κακομαθημένη καριόλα κ το έριξε στο φλερτ με τον νεοναζισμό. Άρχισε να ακούγεται εδώ στα ξένα πως οι έλληνες ανέχονται να φονεύονται μετανάστες κ μάλιστα το κάνουν κ γαργάρα, άρχισε να ακούγεται από τα ΜΜΕ πως κ η ελληνική κυβέρνηση είναι σα το γουρούνι μες τα σκατά με τα λεβέντικα κ πατριωτικά κακέκτυπα των ες ες κ αρχίσαν τα πρώτα άρθρα για κακοποιήσεις κ φόνους στον παγκόσμιο τύπο. Εκεί είναι που ροκανίζει ύπουλα η ντροπή του να αποτελείς μέρος ενός όλου που ιδιοσυγκρασιακά ξηγιέται τέτοιες αντιδράσεις.

 
Στο μεταξύ, στην ελλάδα ομάδες απο καραφλά φανατισμένα άτομα βγαίναν παγανιά για αίμα κ διάφορες καρδούλες (όλες κόκκινες, ασχέτως δερματοπεριτυλίγματος) τρέμανε κ προσευχές σε διάφορες γλώσσες σε διαφορετικούς θεούς ξεστομιζότανε για να βγει ακόμα μια νύχτα. Η πασοκοπανούκλα κ η νουδουχολέρα βέβαια ήταν περιχαρείς από το φοβερό όπλο που τους παραδώσανε στα χέρια οι πρώην ψηφοφόροι τους (πρώην τη ψήφω γιατί στην πράξη πάλι καταφέρανε να εκφράσουν περήφανα την
καταραμένη βλακεία που τους δέρνει), γιατί είχαν στη διάθεσή τους τρελλό πολυεργαλείο, κομμένο κ ραμένο στα μέτρα τους. Σε όλα τα σημαντικά ζητήματα (τα σχετικά με την πλουτοκρατία κ τη διατήρησή της μέσα στην κρίση) είχαν αυτονόητη συναίνεση από τους γελοίους ψευτοεθνικιστές κ ταυτόχρονα είχαν στο πιάτο, απόλυτα συνεργάσιμο κ χειραγωγήσιμο το ένα άκρο από τα δύο που πασχίζανε τόσο πολύ να αποκτήσουνε, ώστε αξιωματικά αυτοί να βρεθούν πάλι στη μέση ως οι ρεαλιστές μετριοπαθείς που είναι η μόνη ελπίδα του λαού. Γιατί για την επιβίωση της πρασινομπλέ εμετικής κάστας των φτιαγμένων κ πλουσίων, χρειάζονται ακρότητες κ χρειάζονται αντιπερισπασμοί. Χρειάζονται πιο ακραία στοιχεία από τους ίδιους, κάτι θεαματικό ώστε ταυτόχρονα να αποσπά την προσοχή από τα ψέμματα που συνεχίζουν να αμολάνε κ την κατάσταση των οικονομικών της χώρας κ να αποδυναμώνουν τις άλλες κοινοβουλευτικές φωνές που έτυχε να έχουν χρώματα αριστερά. Οπότε, επιμελώς κ με την αυθόρμητη κ ειλικρινή βοήθεια της αστυνομίας, έβγαζαν τις αρκούδες τους για χορό κ επίδειξη ισχύος. Πάντα με την όχι-κ-τόσο-διακριτική υπενθύμιση πως η αλυσίδα που κρατάει το θηρίο είναι παλιά κ σκουριασμένη, αλλά οι ίδιοι ως γνήσιοι αρκουδιάρηδες δεν θα αμολούσαν το ζώο στους θεατές που τους τρέφουν. Το γλασάρισμα των στρατόκαυλων αποβρασμάτων ήταν με λάιφ στάιλ, γκομενάκια, τατού, σαματά κ φασαρία κ φουσκωτή ρητορική για εχθρούς κ μάχες, ώστε η αρκούδα να είναι πάντα στο οπτικό πεδίο του φοβισμένου αλλά ηδονισμένου θεατή.

 

Σίγουρα, μια από τις επιλογές που υπήρχαν διαθέσιμες για τους κυβερνώντες, σε κάποιο σημείο, ήταν το ξαμόλημα του θηρίου, μελετημένα, προβλέψιμα, σε δικό τους χρόνο κ με υπολογισμένη άνεση. Σε κάποιο σημείο θα γινόταν η αιματηρή, αποτρόπαια συμπλοκή, λογικά πασπαλισμένη κ με μπόλικα αθώα θύματα, που θα χρωμάτιζε επιτεθέμενους κ αμυνόμενους με τα χειρότερα χρώματα κ θα έδινε την ευκαιρία σε κουστουμαρισμένα, σάπια καθάρματα να βγουν στο γυαλί διαβεβαιώνοντας τον κοσμάκη για την οδύνη, τον αποτροπιασμό τους κ για την κατηγορηματική καταδίκη της βίας. Τα χρυσαύγουλα όμως αυγάτιζαν σε νούμερα κ φανατισμό, συνεχίζοντας όμως στο γνωστό τους μαχαιροβγάλτικο μοτίβο χωρίς να εξελιχθούν στα μέτρα του καινούριου ρόλου τους. Η μουχλόχρωμη πρασινομπλέ παράταξη, με την αλλαζονεία που τους χαρακτηρίζει, παράβλεψε το γεγονός πως όταν έχεις να κάνεις με ανεγκέφαλα, ακαλλιέργητα κτήνη αυτά δεν αντιδρούν πάντοτε κατά το δωκούν κ πως η αλυσίδα ενίοτε σπάει από μόνη της.

 
Έτσι φτάσαμε στη δολοφονία του άνθρωπου Παύλου. Που ως τέτοια δεν ήταν η πρώτη, κ άλλοι άνθρωποι είχαν φονευτεί (επίσημα, ο τελευταίος, από το πακιστάν, άφησε κατασφαγμένος την τελευταία του ανάσα στις 17 Ιανουαρίου του 2013) ή παραμορφωθεί, αλλά τα ονόματά τους ήταν ξενικά κ δυσπρόφερτα, άρα η θύμησή τους σύντομη κ εύθραυστη. Πιστεύω ειλικρινά πως δεν ήταν προμελετημένο. Για τα χρυσαύγουλα ήταν ένα ακόμα ντου. Ο γιος των μεταναστών κ σύντομα φονιάς, που μεγάλωσε στην ελλάδα ώστε να γίνει μια ακόμα βρωμερή κουράδα, ήταν σε ετοιμότητα σπίτι του. Οι μπάτσοι ήταν μπροστά για να συλλάβουν άμεσα τον κακοποιημένο κ να αναλάβουν τα περαιτέρω. Ο μελλοθάνατος δεν φορούσε κουκούλα, δεν ήταν μπαχαλάκιας, δεν κύρρητε την καταστροφή της κοινωνίας όπως την ξέρουμε. Ήταν τραγουδιστής, αντιφασίστας κ έβλεπε μπάλα σε ένα καφενείο στο Κερατσίνι. Έτοιμος λες να γίνει σύμβολο, να γίνει θρύλος. Σίγουρα τα πρασινομπλέ παράσιτα δεν θα τον γουστάρανε για το ρόλο του νεκρού.

 
Έτσι, βρεθήκανε απροετοίμαστοι. Από την μπατσίνα που συνέλαβε το φονιά αφού το θύμα μες τα αίματα της είπε πως τον σκότωσε, μην αφήνοντας έτσι περιθώρια για ακόμα μια επίδειξη μαγειρικής από την αστυνομία, μη δίνοντας άπλα για την κάλυψη ή/κ την διαμόρφωση των γεγονότων στα μέτρα τα δικά τους, ως το Σαμαρά που δεν πρόλαβε να το γυρίσει κατάλληλα ώστε να τον βολέψει.

 
Έτσι βρέθηκε να κάνει δηλώσεις για «αυτή η κυβέρνηση, είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει στους επίγονους των ναζί να δηλητηριάζουν την κοινωνική μας ζωή, να εγκληματούν, να τρομοκρατούν και να υποσκάπτουν τα θεμέλια της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία» αυτός που μέσω φερέφωνων είχε αρχίσει να γλυκαίνει το αυτί του μέσου μαλάκα νεοέλληνα για μελλοντική συνεργασία με τα καραφλά, αναγκάστηκε πολύ δημοσίως να κάψει αυτό το χαρτί του. Επίσης, δεν έχει σατανικούς αναρχικούς να δείξει σαν υπαίτιους ή έστω σαν σχετικούς με το φόνο. Μέσω συμβούλων του προσπάθησε να ρίξει τη μπάλα στο σύριζα αλλά μπροστά στο βάρος της πράξης, όπως ήταν αναμενόμενο, απέτυχε. Έτσι, έβαλε σε κατάσταση πανικού το κουκουβαγιόμορφο πλάσμα που ονομάζουν Δένδια να αναλάβει δράση. Αυτός πήγε στα γρήγορα να περάσει αρθράκι σούπερ στον ποινικό κώδικα για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης κ ένοπλης ομάδας (άσε, ξέρουμε, δέκα άδεια μπουκάλια μπύρας κ δυο κιλά πετρέλαιο θα ήταν οι προϋποθέσεις) μπας κ προλάβει να επωφεληθεί της αναμπουμπούλας. Κατόπιν έκανε κινησάρα επικοινωνιακή κ έστειλε τις έξι (6) αυτεπάγγελτες δικογραφίες για ρατσιστικές επιθέσεις από όλη τη χώρα στον εισαγγελέα, παραβλέποντας τη γελοιότητα της κίνησης κ του αριθμού. Ταυτόχρονα, προσπάθησε να δώσει στους νεοναζί πατήματα για να το παίξουν κατατρεγμένοι κ αδικημένοι με το να διατάξει έρευνες σε όλα τα γραφεία τους, να μιλάει για διακοπή της χρηματοδότησής τους (νόμος που, να μου το θυμηθείτε, δεν θα περαστεί ποτέ για ευνόητους λόγους) κ ταυτόχρονα καθυστερώντας την έρευνα για το φονικό με εντέχνως τοποθετημένες διαρροές. Το καραφλό, δυσκοίλιο πλάσμα που λένε Δένδια προσπάθησε κ προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις, αλλά στο μεταξύ οι καραφλές χρυσόκοτες αποποιήθηκαν κάθε ευθύνης ή σχέσης με το φονιά, παρά τις φωτογραφίες που δείχνουν το αντίθετο κ από το εξωτερικό αρχίσαν να πέφτουν οι σφαλιάρες βροχή.

 
Από τη Διεθνή Αμνηστία, τη σοσιαλιστική ομάδα του ευρωκοινοβουλίου, τους γερμανούς βουλευτές, στη γενική συνέλευση του οηε, όλοι έδωσαν ένα χεράκι στον ένοχο συλλογικό μας σβέρκο. Ένοχο πλέον ξεκάθαρα. Ακούς κυρ μαλάκα που τους ψήφισες δήθεν παραπλανημένος? Ακούς εσύ που συγχώρεσες ένα τριαντάρη να κοπανάει μια γυναίκα στα διπλά του χρόνια? Ακούς εσύ που σφύραγες αδιάφορα στα νέα για σφαγμένους ανθρώπους από το πακιστάν? Δικαιολογίες τέρμα κυρίες κ κύριοι. Αυτά που χρόνια τώρα ήταν προφανή κ οι τυπάκλες από το jungle report τα εξέθεταν με πολύ ωραία ελληνικά, πλέον βγαίνουν στον αέρα σαν πρωτοφανείς ανακαλύψεις κ αποκαλύψεις, είναι κοινή γνώση. Όλα αυτά τα στοιχεία κ τα γεγονότα ανα τα χρόνια συνθέτουν μια συνεπέστατη πορεία στο φανατισμό, το μίσος κ τη βία. Δεν ακούν μόνο αυτοί που θέλουν να έχουν τα αυτιά τους καλυμένα, πια.

 
Η ελληνική είναι τέτοια κοινωνία που για να δει τον εαυτό της στον καθρέφτη, για να ευαισθητοποιηθεί στοιχειωδώς, χρειάστηκε να δολοφονηθεί δημόσια κ χολιγουντιανά ένα μέλος της, που η διαφορά που είχε από τα προηγούμενα μέλη της ίδιας κοινωνίας που φονευτήκανε ήταν πως ήταν γεννημένος από δύο έλληνες γονείς. Δεν διαθέτουμε καν όχι αυτοσεβασμό, αλλά ανακλαστικά επιβίωσης, η νάρκωση είναι βαθιά κ μακάρια. Υπάρχουν όρια όμως.

 
Εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα. Το καλό με τους νεοναζί είναι η μονολιθικότητα της κακίας τους. Τύποι σαν τον Τζέγκις Χαν, το μέγα Αλέξανδρο ή τους βασιλιάδες της Αγγλίας ήταν πολεμοχαρείς, επεκτατικοί, φόνεψαν εκατομύρια κόσμου αλλά έμειναν στην ιστορία κ για άλλα πράγματα. Ο Χίτλερ πέτυχε να είναι το απόλυτο μουνόπανο της ιστορίας. Να είναι τόσο απόλυτα κ  καρτουνίστικα η ενσάρκωση του κακού κ του σάπιου κομματιού της ανθρώπινης φύσης που αποτέλεσε ορόσημο στην πολιτική ιστορία του πλανήτη. Από το Β παγκόσμιο κ έπειτα, ο μοναδικός κανόνας που φαίνεται να επικρατεί κ να τηρείται στην παγκόσμα πολιτική είναι «Κάντε ό,τι, μα ό,τι θέλετε, ΕΚΤΟΣ από αυτό!». Έτσι, είναι πολύ εύκολο κ εύλογο να αντιμετωπίζει κανείς τους ιδεολογικούς απόγονους κ θαυμαστές της πιο κουραδένιας μορφής της σύγχρονης ιστορίας, σαν κατσαρίδες. Η αλήθεια είναι πως με άτομα που έχουν κατακτήσει τέτοια επίπεδα απανθρωπιάς μέσα τους, που έχουν ενσωματώσει στο είναι τους τόσο μίσος για το διαφορετικό κ το άγνωστο, δεν πρέπει κανείς να συνδιαλέγεται. Το επόμενο βήμα είναι να τους φερθείς όπως φέρεται μια πολιτισμένη παντόφλα σε μια εντομο-κατσαρίδα. Να λιώσεις την ανθρωπο-κατσαρίδα με κέφι. Δεν πρέπει όμως. Αυτό είναι το πρόβλημα, ό,τι δεν πρέπει να χυθεί ανθρωπο-κατσαριδο-αίμα για κανένα λόγο. Είναι η κίνηση ματ, αυτή που περιμένουν με άπληστα μάτια, τρέμοντας από την λιγούρα οι σαμαραδοβενιζέλοι κ το κακό συναπάντημα. ΄

 
Ένας ακόμα εμφύλιος είναι απλά λάθος, η απαίτηση ανθρώπινων ζωών σε αντίποινα εξυπηρετεί αρχικά αυτούς που με τρόμο βλέπουν να γλιστράει από τα χέρια τους το πιο πιστό τους εργαλείο κ μετά την ανάγκη για αίμα αυτών που το απαιτούνε.

 

Ο νεκρός δεν θα δικαιωθεί με άλλους νεκρούς.

 

Η θεραπεία στο φασισμό είναι το διάβασμα κ στο ρατσισμό είναι το ταξίδι είπε ο τύπος με το ενδιαφέρον όνομα Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να διαβάσει αν δεν ενδιαφέρεται να επεκτείνει την περιχαρακωμένη αντίληψή του κ δεν μπορείς να τον στείλεις ταξίδια με το ζόρι γιατί αυτό λέγεται εξορία και δεν δουλεύει καλά για κανένα όπως μας διδάσκει η ιστορία. Μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό άλλα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση όμως. Ο καθένας όσο κ όπου μπορεί.

 
Καμία ανοχή στους φασίστες, αυτό είναι ξεκάθαρο, διαρκής πάλη, πάντα και παντού.

 
Απλά διαλέξτε προσεκτικά τα μέσα που θα μεταχειριστείτε κ μην φονέψετε κανέναν πούστη, για κανένα πούστη, δεν το αξίζουν.

 

 

 

 

 

 

Έφτασες ως εδώ κάτω? Ωραίος, τσάκω ένα θαυμάσιο κομματάκι για να γαληνέψεις λίγο, ένα κάποιο αντίο στο καλοκαίρι.

 

 

 

Καλό χειμώνα?

Αύγουστος 24, 2012

5 μήνες. Γραπτόν ουδέν.

Άρχιζα κείμενα, έσβηνα κείμενα, γινόταν κάτι το σημαντικό, κοπάναγα τα πλήκτρα με μανία κ βγαίναν κείμενα που στάζανε τσαντίλα. Κατόπιν από τα νεύρα, τα έσβηνα βρίζοντας. Έγραφα για άλλα θέματα κ το μετάνιωνα, ο κόσμος καίγεται κ το μπλογκ χτενίζεται? Δεν πάει και δεν κολλάει. Πριν από τις εκλογές είχε καταφέρει μια αναιμικιά υποψία ελπίδας να χωρέσει στο κρανίο μου για κάποιο λόγο (βλακάκο, πως μπόρεσες?) κ είπα να μη γράψω τίποτα για να μην το γκαντεμιάσω. Αμ δε. Ήρθαν οι εκλογές, πέρασαν, ξαναήρθαν κ το ένδοξο ελληνικό πόπολο απεφάνθη. Καλοχώνευτα αλλά τη σόδα δεν την κερνάμε. Ε, μετά από αυτό απλά έπεσε τρελλή μούτζα κ καβάλησα με τη σειρά μου το άλογο που λέγεται μωρέ-δε-γαμιουνται-μόνοι-τους-τα-φερνουν-στην-κεφάλα-τους.

Έτσι μπήκαμε στην τελευταία νεοελληνική σουρεαλιστική φάση. Νεοναζί στη βουλή, γερά υποστηρίγματα της νουδουπασοκοδημαρίστικης χολέρας, δείχνουν στον καρατζαφέρη τι έκανε λάθος τόσα χρόνια. Άνευ κωλοτούμπας, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες ικανότητες άλλωστε, η προσήλωσή τους στο να αναγάγουν όλα τα προβλήματα της χώρας ως προερχόμενα από μετανάστες, κομμουνιστικές δομές, υπακοή κ υποταγή στον αρχηγό-μαυριδερό-λουκουμά. Από απέναντι ο θλιβερός θύριζα να ακκίζεται σα γεροντοκόρη που επιτέλους νιώθει τον προβολέα πάνω της να της ζεσταίνει τα αραχνιασμένα.

Και μετά φυσικά το ένδοξο κ υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι.

Με τα ουζάκια μας, τη θαλασσίτσα μας, κάτι ρήτρες από μνημόνια να τρέχουν, τον ήλιο μας, τις παραλίες, τις συνομιλίες (δόκιμος όρος για να περιγράψει γονατιστούς ικέτες στην περίπτωσή μας) με τους γκζένους, το σαμαρά να ζητάει κι άλλο χρόνο ώστε να συνεχίσει χαλαρός, δίχως άγχος την κατρακύλα, τις ξαπλώστρες κ τα αραλίκια μας, παγωμένους φραπέδες κ ξένιους Δίες-παρωδίες, με τους πρώτους φόνους σκούρων τύπων ανοιχτά, ααααχ το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι μας!

Με φρέσκα στρατόπεδα συγκέντρωσης ψυχών, με διαλυμένα νοσοκομεία και σχολεία, με τις αυτοκτονίες ως ρουτίνα, η Ελλαδάρα προελαύνει θριαμβευτικά μέσα στο 2012. Η πινελιά που έλειπε για να ολοκληρωθεί η φρικτή εικόνα, ήταν τα νέα ένδοξα τάγματα ασφαλείας που συγκροτήθηκαν στην ένδοξη και ιστορική μεσσηνία.

Δεν είναι λύση τελικά η σιωπή, δεν είναι λύση το να στρέφεις το βλέμμα σου αλλού.

Μια λύση προσφέρει το επόμενο γαμάτο άσμα!

Κοκκινομούρηδες.

Μαρτίου 4, 2012

Αλλιώς, Redskins. Μια μπάντα για την οποία δεν ήξερα τίποτα μέχρι προχτές, η μουσική τους είναι στην καλύτερη συμπαθητική, αλλά τα λόγια τους είναι φωτιά και αποτελούν μια φωτογραφία μιας αντίστοιχης κατάστασης με αυτή που τρεμοπαίζει γύρω μας τελευταία.
Τη συνέντευξη την μετάφρασε αυτός που την πήρε από εδώ κ εγώ έριξα λίγο, ελάχστο ψαλίδι.
Δώσε βάση:

Η Eva Kowalski πήρε αυτή τη συνέντευξη στο Λονδίνο το ’86 για το περιοδικό Bloodred αλλά ποτέ δεν δημοσιεύτηκε. Η συνέντευξη ασχολείται κυρίως με τον ρόλο και τους περιορισμούς της πολιτικοποιημένης μουσικής –κάτι που ισχύει μέχρι τις μέρες μας.

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχουν γραφτεί τόσο πολλά για ένα συγκρότημα με τόσο λίγα μαλλιά. Οι Redskins ήταν ένα συγκρότημα τριών νεαρών ατόμων που συνέδεσαν το πανκ με την Tamla Motown παραμένοντας στρατευμένοι πολιτικά… ήταν σκληροί και γρήγοροι –το κοντινότερο πράγμα στον Παράδεισο από την εποχή που ο Έλβις κατατάχθηκε στο στρατό. Φιλοδοξούσαν να τραγουδήσουν σαν τις Supremes και να πορευτούν σαν τους Clash. Αυτό που τους διαχώριζε από τις υπόλοιπες ποπ μπάντες της σόουλ ήταν η αφοσίωσή τους στον επαναστατικό σοσιαλισμό. Δεν έγραφαν τραγούδια για έρωτες. Όταν ρωτήθηκαν αν είχαν γράψει ποτέ κανένα, ο Chris Dean είπε: «Όχι! Δεν θέλω να κάνω τους ανθρώπους να βαριούνται με τις προσωπικές μου σχέσεις». Γι΄αυτούς, εκείνο που όριζε την ευθύνη τους στον τομέα της μουσικής και την πολιτική τους ευαισθητοποίηση ήταν ότι συνέβαινε στην κοινωνία: «Αυτό που καθοδηγεί τους Redskins είναι η πολιτική κατάσταση…. Προσπαθούμε να τραγουδήσουμε για ότι αφορά τις κοινωνικές εξελίξεις κι αυτή τη στιγμή, το σημαντικότερο πράγμα είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την εργατική τάξη. Δεν είμαστε ένα μικρό συγκρότημα που μιλάει για τον μικρό του κόσμο».
Μπορείς να κριτικάρεις τους Redskins για πολλά πράγματα αλλά το ιστορικό τους επίτευγμα παραμένει οτι συνέθεσαν ένα εμπνευσμένο σάουντρακ για μια φάση κοινωνικής διαμάχης –την Απεργία των Ανθρακωρύχων του 1984-1985. Η συγκεκριμένη απεργία παραμένει μέχρι και σήμερα η μακροβιότερη στην Βρεττανική ιστορία. Επηρέασε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρακωρύχων και τις οικογένειές τους.  Αν και ήταν μια «αμυντική» απεργία ενάντια στο κλείσιμο ορυχείων, τις μειώσεις μισθών και τις περικοπές, είχε μεγάλη επίδραση σε πολλούς μουσικούς οι οποίοι στήριξαν τις κινητοποιήσεις. Ακόμα και συγκροτήματα σαν τους Wham!, τους Bronski Beat, τους Style Council και τον κύριο Bruce Springsteen δώρισαν χρήματα και έκαναν συναυλίες συμπαράστασης στον αγώνα των ανθρακωρύχων εναντίον της δεξιάς κυβέρνησης της Μάργκαρετ Θάτσερ. Τελικά η απεργία απέτυχε επειδή τα υπόλοιπα σωματεία της χώρας δεν σστάθηκαν αλληλέγγυα –οι Ειδικές Δυνάμεις Καταστολής έπνιξαν τις κινητοποιήσεις στα δακρυγόνα. Τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Κάποιες μικρότερες απεργίες και δυο τεράστιες πορείες ανθρακωρύχων και άλλων εργαζομένων στο Λονδίνο το 1992 έπεισαν την κυβέρνηση να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για κλείσιμο των ορυχείων. «Η επιστροφή της εργατικής τάξης» το ΄92, οδήγησε την κυβέρνηση των Τόρρυς σε εκλογική ήττα.

 

Πότε ξεκίνησαν οι Redskins;
Chris:  Ξεκίνησαν το 1981. Υπήρχε ένα συγκρότημα πριν, με μένα, τον Martin και τον Nick, που ήταν ο ντράμερ μας πριν έρθει ο Paul. Το συγκρότημα λεγόταν No Swastikas.
Το όνομά σας υποδηλώνει οτι ανήκετε στο ρεύμα των σκίνχεντ;
Chris: Όχι ακριβώς. Αν δεις το κοινό μας δεν θα βρεις πολλούς σκίνχεντς. Την εποχή της 2 Tone στα τέλη του ’70 υπήρχαν πολλοί σκίνχεντς. Αλλά τώρα λιγόστευσαν. Θα δεις λοιπόν κάποιους σκινχέντς, κάποιους πανκς, κάποιους οπαδούς της σόουλ –ξέρεις, άτομα που τους αρέσει η χορευτική μουσική. Έχουμε ανακατεμένο κοινό –και ηλικιακά. Όσο πιο διάσημος γίνεσαι τόσο κατεβαίνει ο ηλικιακός μέσος όρος του κοινού σου –δεν έχουμε πλέον μόνο νεαρά αγόρια που τους αρέσουν οι Clash, έχουμε και κάμποσα κορίτσια.

 

Και τι γίνεται με τους δεξιούς σκινς, μπορείτε να τους αλλάξετε τις ιδέες;
Chris: Υπάρχει μια παρεξήγηση, οτι οι σκινς ήταν από πάντα δεξιοί –πράγμα που δεν ισχύει. Αν δεις το κοινό των Specials και των υπόλοιπων συγκροτημάτων της 2 Tone, των Madness ας πούμε, υπήρχαν εκεί μέσα πολλοί σκίνχεντς, αντιρατσιστές σκίνχεντς, αριστεροί, σοσιαλιστές σκίνχεντς. Το όνομα Redskins προέρχεται από μια ομάδα σκινς που ζούσαν στο Sheffield και ήταν γραμμένοι στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Οι πιο νεαροί αριστεροί εντάσσονται κυρίως σε Τροτσκιστικές οργανώσεις ή στο Εργατικό Κόμμα, γιατί οι Σταλινικές οργανώσεις είναι γεμάτες γέρους. Ήταν λοιπόν πολύ περίεργο που αυτοί οι σκινς στο Sheffield πήγαν στο Κ.Κ. Και βέβαια υπήρχαν όλον αυτόν τον καιρό αριστεροί σκινς. Οι περισσότεροι της εργατικής τάξης δεν έχουν ισχυρές ρατσιστικές ιδέες. Εννοώ –προφανώς σε ταϊζουν με τη δεξιά ιδεολογία συνεχώς και προφανώς αυτό το πράγμα επηρεάζει τα μυαλά των νέων… Μέσα σ΄αυτά τα χρόνια έχουμε συναντήσει διαφόρων ειδών σκίνχεντς και κάποιους τους επηρεάσαμε. Αλλά ήταν τόσο λίγοι –είναι πιο σημαντικό να έρχεσαι σε επαφή με παιδιά που τους αρέσει η σόουλ ή το ροκ εν ρολ και να προσπαθείς να τους επηρεάσεις –επειδή οι σκινς είναι πολύ λίγοι. Απ΄αυτούς τους λίγους, ναι, ξέρω κόσμο που μετακινήθηκε προς τα αριστερά. Αλλά δεν είχαμε καμιά επιρροή στα μέλη του Εθνικού Μετώπου ή στους φασίστες σκίνχεντς. Προφανώς οι ιδέες μας έρχονται σε μεγάλη σύγκρουση με τις δικές τους.
Paul: Το σημαντικό είναι οτι κλέψαμε τα σύμβολά τους, χρησιμοποιήσαμε τα σύμβολά τους, τα δυνατότερα σύμβολά τους –τον συμβολισμό οτι οι κοντοκουρεμένοι με τις αρβύλες είναι βίαιοι. Με το να είσαι σκίνχεντ συγκρότημα και να είσαι αριστερός δημιουργείς κάποια σύγχυση –τους χαλάς την εικόνα. Ακόμα κι αν δεν δημιουργήσαμε κάποιο σοβαρό ρήγμα στους σκίνχεντς του Εθνικού Μετώπου τουλάχιστον τους κλέψαμε τη δυναμική των συμβόλων τους. Το Εθνικό Μέτωπο προσπαθεί να στρατολογήσει φτωχά και αμόρφωτα νεαρά παιδιά. Αν μπορώ να χρησιμοποιήσω ένα ιστορικό γεγονός εδώ: Διάβασα το βιβλίο που λεγόταν The Classic Slum του Robert Roberts και είχε να κάνει με τις αναμνήσεις ενός ανθρώπου από την κακόφημη γειτονιά του Warrington στη Βόρεια Αγγλία, ανάμεσα στο 1895 και το 1910. Εκείνες ήταν πολύ δύσκολες εποχές για τους εργάτες. Δούλευες για δυο χρόνια και μετά σε διώχνανε από τη δουλειά για άλλα δυο χρόνια. Στο βιβλίο περιγράφονται οι ομάδες των νέων, οι άνεργοι, να κάνουν βόλτες στους δρόμους της γειτονιάς φορώντας τις αρβύλες της δουλειάς, τα παντελόνια της δουλειάς και να είναι όλοι κοντοκουρεμένοι, άντρες και γυναίκες και μιλάμε για το 1905! Ήταν σκίνχεντς το 1905. Γιατί στ΄ αλήθεια όλο αυτό συμβόλιζε τους απεγνωσμένους,  τους οργισμένους, στερημένους νέους και αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει αποκλειστικό προνόμιο των δεξιών! Οι σκίνχεντς ήταν ένα φαινόμενο, αλλά δεν ήταν καινούργιο φαινόμενο.
Chris: Πάντως κρατήθηκε κάποιος κόσμος μακριά τους.

 

Αλλά σας επιτέθηκαν σε συναυλίες;
Chris: Ναι, το έκαναν παλιότερα.Υπήρχαν πολλές απειλές. Ακουγόντουσαν κουβέντες του τύπου «αυτό θα πάθετε, το άλλο θα πάθετε» και τελικά έγινε 2 ή 3 φορές. Όταν παίζαμε σ΄ένα υπαίθριο φεστιβάλ με τους Smiths –το φεστιβάλ είχε οργανωθεί από το Μεγάλο Συμβούλιο του Λονδίνου –το Εθνικό Μέτωπο μπήκε μέσα και διέλυσε τη συναυλία και σε κάτι άλλες μικρότερες συναυλίες έρχονταν κάποιοι σκίνχεντς κι άρχιζαν τα «ζιγκ χάιλ» και τέτοια. Τους κανονίζαμε εμείς ή τους κανόνιζε το κοινό.
Martin: Όταν παίζαμε την τελευταία φορά στην Ολλανδία, στην Ουτρέχτη με τον Billy Bragg ήρθαν κάτι φασίστες Ολλανδοί σκίνχεντς κι έγινε φασαρία. Αλλά όσο πάει και μειώνονται τέτοιου είδους προκλήσεις.
Chris: Όμως πέρσι, που μας επιτέθηκαν στο φεστιβάλ του Μεγάλου Συμβουλίου του Λονδίνου η κατάσταση ήταν επικίνδυνη. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουν ήταν να διαλύσουν 3-4 συναυλίες μας στη σειρά. Ακόμα κι αν δεν το κατάφεραν, ακόμα κι εφόσον κατορθώσαμε να αντισταθούμε κι ας μας επιτέθηκαν σε 5 συναυλίες, οι διοργανωτές άρχισαν να μη μας κλείνουν για συναυλίες. Μετά από εκείνο το φεστιβάλ οι διοργανωτές άρχισαν να λένε «οι Redskins είναι μπελάς, είναι μέσα στη βία, όπου παίζουν γίνονται φασαρίες». Θέλανε να μας τελειώσουν. Θα μπορούσαν να το είχαν καταφέρει πέρσι αλλά όχι τώρα πια. Γιατί δεν μας βλέπουν πλέον σαν ανταγωνιστές. Μας βλέπουν σαν ποπ συγκρότημα. Είμαστε πλέον ποπ συγκρότημα κι αυτό έχει τους περιορισμούς του, είναι τρομερά δύσκολο να είσαι επαναστάτης και μουσικός γιατί, με πολλούς τρόπους, τα δυο αυτά πράγματα είναι αλληλοσυγκρουόμενα. Κάτι που είχαμε πει σε μια συνέντευξή μας στον Socialist Worker (σ.μ. : η εφημερίδα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος) παλιότερα είναι πως υπάρχουν τόσο ασφυκτικοί περιορισμοί, οι ρόλοι είναι τόσο αλληλοσυγκρουόμενοι που στο τέλος θα πρέπει να το παρατήσεις το θέμα.

 

Αμφιβάλλετε λοιπόν για το οτι η μουσική μπορεί να αλλάξει το κόσμο;
Chris: Πολλοί άνθρωποι είχαν μεγάλες προσδοκίες από το πανκ. Οι άνθρωποι είχαν αυτή τη ρομαντική ιδέα οτι η μουσική μπορεί ν΄αλλάξει τον κόσμο και άλλες τέτοιου είδους γελοίες και απλοϊκές ιδέες, όπως το οτι η μουσική από μόνη της είναι παντοδύναμη –αλλά δεν ισχύει αυτό. Είναι γαμημένα αδύναμη. Μόνο όταν συνδέεται με κάποιο είδος κοινωνικής πάλης όπως έγινε κατά τη διάρκεια της απεργίας των ανθρακωρύχων, μόνο τότε το όλο πράγμα αρχίζει να σημαίνει κάτι. Εννοώ οτι τα συγκροτήματα, τα πολιτικοποιημένα συγκροτήματα, που έπαιξαν για την απεργία πέρσι ήταν πολύ λιγότερα από τα συγκροτήματα που τραγουδούσαν πολιτικοποιημένα τραγούδια το 1976-1977 κι όμως, το αποτέλεσμα ήταν σαφώς σημαντικότερο σε όρους κοινωνικής αλλαγής. Επειδή, στο τέλος το πανκ απλώς πουλούσε δίσκους και έφερνε χρήματα. Παρέπαιε γιατί δεν ήταν συνδεδεμένο με τίποτα. Δες ολόκληρη την περίοδο, εκτός από το 1976 με 1978, στη Βρετανία και θα δεις οτι το επίπεδο της πολιτικής πάλης ήταν μηδαμινό, το επίπεδο του αγώνα στα εργοστάσια ήταν μηδαμινό. Έτσι, είχες μόνο τη μουσική να δουλεύει σε ένα απόλυτο κενό.
Paul: Είχαμε μια δεξιά Εργατική κυβέρνηση. Πιστεύω οτι τίποτα δεν γινόταν επειδή νομίζαμε πως είχαμε τη σωστή κυβέρνηση για να ασχοληθεί με τα συμφέροντά μας σαν εργαζομένων. Όχι όλοι, αλλά οι άνθρωποι που έφεραν τους Εργατικούς στην κυβέρνηση το πίστευαν αυτό.

 

Πώς λοιπόν προσπαθείτε να συνδυάσετε την πολιτική με το συγκρότημα;
Chris: Στις συναυλίες μας αυτό εξαρτάται από τους ανθρώπους του κόμματος. Ας πούμε, όταν παίζαμε στο Μάντσεστερ το τοπικό παράρτημα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος πουλούσε εφημερίδες απέξω. Εφόσον εμείς παίζαμε στη συναυλία δεν μπορούσαμε να στηθούμε απέξω και να πουλάμε εφημερίδες. Θα μπλοκαριζόταν το όλο πράγμα.  Οι άνθρωποι δεν θα αγόραζαν την εφημερίδα, απλά θα έπιαναν κουβέντα μαζί μας. Εγώ κι ο Martin, αν είμαστε στην πόλη και δεν ηχογραφούμε (πράγμα το οποίο κάναμε τους τελευταίους δυο μήνες) –για την ακρίβεια δεν ασχοληθήκαμε καθόλου με το κόμμα τους τελευταίους δυο μήνες – πουλάμε την εφημερίδα έξω από ένα εργοστάσιο στο Wilsdon κάθε Παρασκευή πρωί ή κάθε Σάββατο απόγευμα, και πηγαίνουμε στις συναντήσεις του παραρτήματος, τα κάνουμε όλα αυτά. Στις συναυλίες μας εξαρτάται από τους ανθρώπους του τοπικού παραρτήματος το αν θα οργανωθούν σε σχέση με μας.
Η περίοδος που συνέβαιναν τα περισσότερα πράγματα στις συναυλίες μας ήταν όταν γινόταν η απεργία των ανθρακωρύχων…. Όλη η ατμόσφαιρα ήταν τέτοια και η πολιτική παρέμβαση δεν φαινόταν σαν κάτι αταίριαστο. Αν πας να το κάνεις τώρα φαίνεται παράταιρο. Αν είχαμε ανθρώπους στις συναυλίες να προσπαθούν να στρατολογήσουν μέλη για το Σ.Ε.Κ. θα έμοιαζε απαίσιο, ο κόσμος θα έφευγε. Στην απεργία των ανθρακωρύχων μπορούσες να έχεις τόνους προπαγανδιστικού υλικού στις εισόδους, ήταν απολύτως σωστό και ταιριαστό.
Ήταν όλα κομμάτια της διαμάχης που υπήρχε, οι συζητήσεις που γίνονταν, οι ανθρακωρύχοι που ανέβαιναν στη σκηνή και μιλούσαν. Υπάρχει πολύ μεγάλη προβολή όταν κάνεις ροκ εν ρολ. Οι άνθρωποι σε προσέχουν συνέχεια, έτσι κι εμείς είχαμε ανθρακωρύχους πάνω στη σκηνή επειδή όσα έλεγαν ήταν σημαντικότερα από τα τραγούδια μας. Είναι πιο σημαντικό να το ακούσεις από κάποιον που βγήκε από τα ορυχεία, παρά από μένα, οτι για παράδειγμα «αύριο πρέπει να βγείτε όλοι στους δρόμους κι έτσι πρέπει να το οργανώσετε». Αν το λέγαμε εμείς θα μας ρωτούσαν «ποιοι στον πούτσο νομίζετε οτι είσαστε», αλλά ήταν διαφορετικό όταν προερχόταν από έναν ανθρακωρύχο ή έναν βιομηχανικό εργάτη –κάποιον δηλαδή που απεργούσε και βρισκόταν ήδη στο δρόμο και θα ήταν εκεί και την επόμενη μέρα στη πορεία. Κάναμε συνέχεια εράνους, είχαμε απεργούς που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στον κόσμο με κουτιά για να μαζέψουν χρήματα. Η όλη ιδέα, το να δίνεις χρήματα για αλληλεγγύη δεν είχε να κάνει με ηθικούς λόγους, δεν ήταν δηλαδή οτι έδινες χρήματα σε κάποιον που υπέφερε. Οι άνθρωποι πάντα υποφέρουν. Το όλο θέμα ήταν αυτοί που μάζευαν τα χρήματα να μιλήσουν με τον κόσμο. Αν κυκλοφορείς με ένα κουτί θα πρέπει να εξηγήσεις γιατί θέλεις να σε στηρίξει ο κόσμος. Κι έτσι δεν ήταν τα χρήματα το σημαντικό κομμάτι. Ήταν το κίνημα στα εργοστάσια που ωθούσε το χέρι να δώσει χρήματα κι έτσι ο άλλος μπορούσε να επιστρέψει την επόμενη βδομάδα και να πει –κοίτα, εγώ σε στήριξα στην απεργία σου και στην πορεία σου, μπορείς να έρθεις και να με στηρίξεις κι εσύ τώρα;
Υπήρχαν κιόλας πολλά συγκροτήματα που δίνανε τα έσοδά τους από δίσκους για τους ανθρακωρύχους, άνθρωποι σαν τη  Sade έδωσαν σιωπηλά τα έσοδά τους ακόμα κι από χρυσούς δίσκους και ποτέ κανένας δεν το έμαθε. Νομίζω οτι αυτό πρέπει να το δημοσιεύσεις. Δεν είχε να κάνει καθόλου με επίδειξη. Έπρεπε να είσαι ξεκάθαρος όταν το έκανες. Υποστηρίζουμε τους ανθρακωρύχους γι΄αυτό δίνουμε τα χρήματά μας!

 

Αλλά στη σκηνή δε λέτε τίποτα για το Ε.Σ.Κ. για το γιατί είσαστε μέλη, γιατί υποστηρίζετε το συγκεκριμένο κόμμα;
Chris: Όχι κάτι τόσο συγκεκριμένο. Είναι θέμα του ν΄αποφασίσεις πότε ταιριάζει να πεις κάτι. Όπως ξαναείπα είναι θέμα χειρισμού. Κι αυτή είναι η συνήθης ερώτηση: Γιατί δεν βάζετε ένα σηματάκι στο πίσω μέρος των δίσκων σας που να λέει, «Γραφτείτε στο Σ.Ε.Κ»; Μπορώ να ξεχωρίσω, νομίζω, πότε είναι σωστό να κάνεις κάτι: Αν, για παράδειγμα, είσαι στο μέσον μιας απεργίας και κυκλοφορείς έναν δίσκο. Θα ήμασταν ανεύθυνοι αν δεν το κάναμε γιατί αυτό θα ήταν το καθήκον μας.
Στη συγκεκριμένη περίοδο όμως, όταν είμαστε ένα εντελώς ποπ συγκρότημα –το πράγμα διαφέρει. Όταν έρχεται το Σ.Ε.Κ. και μας λέει «μπορείτε να ανακοινώσετε αυτή ή εκείνη τη συνάντηση». Την ανακοινώνουμε, τα πάντα, πορείες, διαδηλώσεις. Κάποιοι νομίζουν οτι θα μπορούσαμε να προωθήσουμε το κόμμα περισσότερο. Αλλά θα σπάγαμε τα νεύρα των ανθρώπων αν τους λέγαμε συνέχεια, ανάμεσα στα τραγούδια, να γραφτούν στο κόμμα. Παίρνουμε πράγματα από το κόμμα. Έχω πάρει τον Socialist Worker στη σκηνή και έχω διαβάσει πράγματα από εκεί. Όμως η ιδέα της μουσικής διασκευής μιας επαναστατικής εφημερίδας είναι εντελώς εκτός τόπου. Δεν θα υπήρχε τίποτα χειρότερο από το να κάνουμε ιδεολογική κατήχηση από σκηνής, θα ήταν βαρετό και ανούσιο.
Αλλά παρ΄όλα αυτά θεωρώ ότι θα πρέπει να πουλιέται η εφημερίδα στις συναυλίες μας γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ίσως να ενδιαφερθούν για τις ιδέες μας. Βέβαια αυτό διαφέρει από το ν΄αρχίσεις την καθοδήγηση –θα έδιωχνες τον κόσμο έτσι. Είναι στιγμές που η προπαγάνδα μπορεί να γίνει πολύ συγκεκριμένη και στέρεη αλλά δεν αποφασίζουμε εμείς πότε θα έρθουν αυτές οι στιγμές, είναι θέμα του αγώνα της εργατικής τάξης. Αυτό τον καιρό, επειδή η εργατική τάξη δεν αγωνίζεται στην πραγματικότητα, οι Redskins είναι επιφανειακή προπαγάνδα. Μοιάζει σα να πυροβολείς στο σκοτάδι. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάτι που να προσεγγίζει τις εμπειρίες των άλλων ανθρώπων. Το σημαντικό είναι να καταλάβει ο άλλος πόσο είμαστε συνδεδεμένοι με όσα συμβαίνουν στον κόσμο και με τον αγώνα της εργατικής τάξης στην Αγγλία.
Μπορούμε πλέον να πούμε τα πιο ακραία πράγματα στην τηλεόραση, μπορούμε να δώσουμε συνέντευξη σε μια εφημερίδα που πουλάει 250 χιλιάδες αντίτυπα. Μπορούμε να κάνουμε τα πιο ακραία πράγματα αλλά δεν έχει νόημα όσο δεν υπάρχει αυτό το πολύ απλό, που λένε κι οι Μαρξιστές, οτι πρέπει δηλαδή να είσαι σε επαφή με τους ανθρώπους και τον ιδεολογικό τους χώρο. Οι άνθρωποι ξέρουν ποια είναι η θέση μας. Όλοι ξέρουν οτι είμαστε σκίνχεντς του Σ.Ε.Κ., όλοι οι δημοσιογράφοι θέλουν να μάθουν σχετικά με το «ποιοι είναι αυτοί οι τρελαμένοι Μαρξιστές headbangers». Νομίζω οτι έχουμε ξεκαθαρίσει τη θέση μας.

 

Αν είστε τόσο εξαρτημένοι από το κίνημα τι θα κάνετε όταν το κίνημα πάρει την κάτω βόλτα;
Chris: Αυτή την εποχή έχει ήδη πάρει την κάτω βόλτα. Όλα μοιάζουν να εξαντλούνται σε ανούσιες λεπτομέρειες.. Πρέπει να επανεξετάσεις το γεγονός οτι η προπαγάνδα που κάνεις είναι επιφανειακή και πρέπει να σκεφτείς πολύ -πολύ πιο σοβαρά για το πώς θα ανακτήσεις τη σύνδεσή σου με τα πράγματα. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσεις στον εαυτό σου αν πρέπει να δώσεις μια συνέντευξη, ας πούμε στο Smash Hits, το οποίο το διαβάζουν μικρά παιδιά. Αν πρόκειται να πλησιάσεις τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα πρέπει να τους μιλήσεις για θέματα σχετικά με την ηλικία τους, όπως την παιδική εργασία ας πούμε. Να επικεντρωθείς στην ανεργία η οποία αναγκάζει τα παιδιά να μετέχουν σ΄αυτό που το λένε «μαθητεία».
Paul: Το οποίο είναι απλώς φτηνή εργασία. Δουλεύεις σ΄ένα μαγαζί για 20 pounds τη βδομάδα και δεν μαθαίνεις τίποτα.
Chris: Απλά σφουγγαρίζεις τα πατώματα. Σου λένε οτι θα μάθεις για τις πωλήσεις, οτι θα μάθεις για την εμπορική προώθηση των προϊόντων, θα αποκτήσεις εμπειρία και το μόνο που κάνεις είναι να σφουγγαρίζεις τα πατώματα για σκατένιους μισθούς. Πρέπει να τα βρούμε αυτά τα μικρά πράγματα όπου υπάρχουν και έτσι θα επικοινωνήσουμε με τους άλλους ανθρώπους. Το άλλο που συμβαίνει σε τέτοιες περιόδους είναι οτι επικεντρώνεσαι στη μουσική σου πολύ περισσότερο. Κατά τη διάρκεια των απεργιών δεν σταματάγαμε για να σκεφτούμε τι τραγούδια να γράψουμε. Στ΄αρχίδια μας δηλαδή –υπήρχαν τότε πολύ πιο σημαντικά γεγονότα που μας απασχολούσαν από τη δομή των τραγουδιών μας. Ήμασταν συνέχεια απασχολημένοι σε πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο. Τώρα, όπως βλέπεις, περνάμε τον καιρό μας μέσα στη μουσική και στις μελωδίες.
Paul: Νομίζω οτι αυτό είναι το σωστό. Σημαίνει οτι είμαστε ακόμα μέσα στη δουλειά, για να είμαστε σίγουροι οτι οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να αγοράζουν τους δίσκους μας όταν ξεσπάσει η επόμενη εξέγερση.
Chris: Περάσαμε κι εμείς μια κρίση μετά την απεργία των ανθρακωρύχων καθώς βλέπαμε τους θεατές να μειώνονται. Χιλιάδες κατά τη διάρκεια της απεργίας, ενώ τώρα έχουμε 500 με 600. Είχαμε και κάποια ροκ εν ρολ προβλήματα με την εταιρεία που μας έβγαλε το δίσκο, με την προώθηση και τέτοια… Αλλά το μεγαλύτερο θέμα ήταν η λήξη της απεργίας. Όσο διαρκούσε η απεργία ποτέ δεν σκέφτηκα «τι κάνουμε εδώ πέρα». Ήταν προφανές -τώρα όλα είναι αλλιώτικα. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν η κουλτούρα διαχωρίζεται από τον αγώνα, για φυσικούς λόγους ή λόγω ήττας –οι ζωγράφοι, οι συγγραφείς, όπως εκείνος ο γερμανός συγγραφέας ο Bertolt Brecht που διώχθηκε από τον Χίτλερ, όλοι έχουν να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα.
Αυτό ήταν και το πρόβλημα που είχαν οι Clash. Οι Clash ειλικρινά πίστευαν ότι θα κάνουν τόσα πολλά πράγματα από μόνοι τους. Ήταν εντελώς τυφλοί απέναντι στην πραγματικότητα, απέναντι σε όσα συνέβαιναν το 1977. Αν ρωτήσεις τους ανθρώπους τι συνέβη το 1977 κανένας δε θα θυμηθεί τίποτα άλλο πέρα από το πανκ, αυτό είναι το μόνο που θυμάμαι κι εγώ, αυτό είναι το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό. Ενώ το 1979 θυμάμαι τη μεγάλη απεργία των εργατών χαλυβουργίας, πολλές απεργίες των μηχανικών, απεργίες στην αυτοκινητοβιομηχανία. Το 1984 ήταν η απεργία των ανθρακωρύχων, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι, διάφορα είδη πάλης. Το 1977 τίποτα δε γινόταν κι όμως η μουσική που κάνανε οι  Clash σε έκανε να νομίζεις οτι βρισκόμαστε στη μέση μιας γαμημένης επανάστασης! Ήταν καταπληκτική μουσική, τρομερή μουσική, ακουγόταν σαν κανονική επανάσταση, αλλά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα γαμημένο μηδενικό. Στο τέλος οι πανκς απλώς φορούσαν παραμάνες. Πολλοί προσπάθησαν, σαν τον Mark Perry, τους Buzzcocks, τους Gang Of Four. Δεν το κάνανε για πλάκα αλλά στο τέλος κατέληξαν σε μια ακόμα αποτυχία. Δεν είχε καμιά σύνδεση με κανενός είδους αγώνα όλο αυτό και τελικά οι άνθρωποι παρασύρθηκαν. Πολλοί φίλοι μου πίστευαν τότε οτι είχε έρθει το τέλος της μουσικής βιομηχανίας…

Θέλετε να γίνετε ροκ σταρς; Ξέρω οτι είναι χαζή ερώτηση αλλά…
Chris: Όχι δεν είναι. Μοιάζει για απλή ερώτηση αλλά δεν είναι τέτοια. Μπορείς να πεις όχι, καθαρά για την αίσθηση που σου προκαλεί η ιδέα.
Paul: Νομίζω πως ο καθένας θέλει να γίνει σταρ, όπως και να ‘χει. Όλοι θέλουν να είναι αναγνωρίσιμοι και είναι προφανής ο λόγος για τον οποίο το θέλουν και οι Redskins
Chris: Θέλουμε να γίνουμε δημοφιλείς. Δεν έχουμε την επιθυμία να ταξιδεύουμε σε λιμουζίνες, δεν έχουμε την επιθυμία να μας αναγνωρίζουν στο δρόμο, αλλά θέλουμε να είμαστε δημοφιλείς. Είναι το ίδιο πράγμα με την τέχνη η οποία θα πρέπει να είναι δημοφιλής αλλά θα πρέπει κιόλας να σχετίζεται με τους ανθρώπους που είναι επιθετικοί, τολμηροί και σε εγρήγορση για να αλλάξουν τις ζωές τους, με τους ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν την ιστορία.
Πρέπει να βλέπεις την επιθετική διάσταση της λέξης «δημοφιλής». Στο μεγαλύτερο μέρος της ποπ μουσικής διακρίνουμε μια τάση για παθητική δημοφιλία σαν ελάχιστο κοινό παρανομαστή. Μερικές φορές όλο αυτό είναι εύκολα αποδεκτό με την έννοια οτι δεν είναι μεν τίποτα σπουδαίο σαν επιδίωξη αλλά δεν είναι κιόλας απαράδεκτο. Δεν ενοχλεί, απλώς εμφανίζεται. Αλλά το θέμα δεν είναι να εμφανίζεται κάτι, το θέμα είναι «για ποιον λόγο εμφανίζεται» και «πώς εμφανίζεται». Και τελικά πώς εμφανίζεσαι εσύ και τι αποτέλεσμα θα έχει όλο αυτό. Αν παίζεις σε στάδια μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπων και οι άνθρωποι έχουν έρθει εκεί γιατί εκτιμούν τον θόρυβο που κάνεις, είσαι μια μαλακισμένη αποτυχία. Αν παίξουμε μπροστά σε 2.000 ανθρώπους και μετά αυτοί θελήσουν να μιλήσουν για την πολιτική κατάσταση, τότε είναι πολύ καλύτερα. Μπορείς να κάνεις κάποιο κόλπο για να γίνεις περισσότερο δημοφιλής αλλά η σκληρή αλήθεια είναι οτι όλες σου οι ιδέες θα είναι μεν εκεί, όμως ο κόσμος θα έχει έρθει κοροϊδεμένος από το κόλπο που έκανες. Δεν νομίζω οτι θέλουμε να γίνουμε σταρς αλλά θέλουμε να είμαστε επιτυχημένοι. Κι αυτό το προσεγγίζουμε επιθετικά, έτσι πρέπει να το κάνουμε.
Paul: Συνέχισε να κάνεις οτι κάνεις κι αν καταφέρεις να φέρεις περισσότερους ανθρώπους μαζί σου θα στηριχτείς, επειδή γι΄αυτούς τους ανθρώπους είσαι κάτι που αξίζει τον κόπο.Chris: Έρχονται άνθρωποι στις συναυλίες μας και μάς λένε πόσο πολύ τους έχουμε επηρεάσει. Αυτό μάς σπρώχνει να συνεχίσουμε. Αλλά μην έχεις αυταπάτες, ακόμα και σ΄αυτό υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί. Σε ένα καθαρά γενικό επίπεδο μπορείς να επηρεάσεις ανθρώπους ακόμα και προωθώντας προϊόντα.
Paul: Αλλά όταν λες στους ανθρώπους οτι προωθείς ένα συγκεκριμένο επαναστατικό κίνημα είναι κάπως διαφορετικό το θέμα.
Chris: Αυτό είναι ένα πνευματικό άλμα. Χρειάζεται να γίνει πολλή δουλειά για να το καταφέρεις: να πουλάς την εφημερίδα κάθε βδομάδα, να οργανώνεις τον αγώνα. Είναι ένα μεγάλο πνευματικό άλμα κόντρα στο ρεύμα. Έχει να κάνει με το να ξεσηκώνεις τους ανθρώπους κι όχι με το να τους αλλάζεις. Γιατί τελικά, είναι ευκολότερο για κάποιον να πάει σε μια συναυλία των Redskins παρά να αγοράσει τον Socialist Worker.

Αυτά από τους μάγκες, ωραία τα λένε, ψάξε τους να τους ακούσεις, μπορεί να σ’αρέσουν κιόλας!

ΥΓ. Κάποιος μικρός θεούλης που κέρδισε την αγάπη κ το μίσος μου για πάντα, ήρθε στο μπλόγκι τούτο μετά από γκουγκλοαναζήτηση για «perierga k ksanammena prokatarktika»! Μα δηλαδή πόσο γαμάτος? Εκτός από τον πιο τέλειο τίτλο για μπλογκ κ την προφανή φιλομάθεια(!), πόσο υπερτιτανοτεράστια ατομάρα πρέπει να είσαι για να διατυπώσεις έτσι την αναζήτηση? Άγνωστε άνθρωπε, αν σε βοήθησε έστω στο ελάχιστο στην αναζήτησή σου, τότε αυτό το μπλόγκ έχει λόγο ύπαρξης!

Κλύσμα, αφαίμαξη κ ένα καλό καθαρτικό!

Νοέμβριος 18, 2011

Φοβεροί ήταν κ φέτος οι εορτασμοί για το μασκάρεμα της πρώτης χούντας στο ξόανο που οδήγησε στη δεύτερη. Η νέα βερζιόν της παλιάς συνταγής είναι έτοιμη να ορμήσει βουρ στον πατσά, με πρωθυπουργόπραμα βέρο ορίτζιναλ τραπεζίτη, με ολίγη από τη μαγιά της πρώτης να μην ξεχνιόμαστε, ο ένας επανέφερε για πάρτη του το πολυτονικό, ο έτερος είναι από τα σένια παλουκάρια, φανερά, ανοιχτά, συγκινητικά δωσμένος στα ιδεώδη του φοίνικος της επαναστάσεως, σιγά που θα αντέχανε κ δε θα κομπάζανε!
‘Εχταχτα σε λέω, περίφημα, τώρα αναμονή για την ταφόπλακα, τώρα τη λουστράρουνε εις τας βρυξέλλας να δείχνει βαριά κ απειλητική να χεστεί ο κοσμάκης απανταχού των δημοπρασικών κυβερνήσεων αυτής της μπαμπέσας της ευρώπης.
Πρώτες μούρες δικέ μου, άιντε να καούν τα κάρβουνα, αρκεί να είναι στη σχάρα τα παχουλά γουρουνάκια της γενναίας, ηρωικής κ αδηφάγας ένδοξης-γενιάς-του-πολυτεχνείου, να μποχήσει από τα ξύγκια τους να ανασάνει το σύμπαν.

Κοιμηθείτε!

Πετυχημένο.

Ραν Ταν Πλαν

Νοέμβριος 5, 2011

Ran Tan Plan

Ο συμπαθής πανίβλακας σκυλάκος με την ακόρεστη όρεξη πρέπει να μπει στο ελληνικό ευρώ, στη δραχμή αν καταλήξουμε εκεί, να γίνει ένα μεγαλοπρεπές πορτραίτο του και να αναρτηθεί στην είσοδο της βουλής ως μέγα κ αντιπροσωπευτικό σύμβολο του αθάνατου ελληνικού πνεύματος, της ελληνικής λεβεντιάς κ κυρίως της ελληνικής πολιτικής.
Στην αναζήτηση των ντεσπεράντο και των καταζητούμενων, η μύτη του σκυλάκου αποδεικνύεται αλάνθαστος οδηγός. Το ζώο πάει σταθερά κ αποφασιστικά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάτι σαν τα ζωντανά στο μαντρί στο σύνταγμα, ναι βρε, προς τα εκεί που μουτζώνουν όλοι πλέον.
Παραδοσιακά λοιπόν το να αφουγκράζεται κανείς την ειλικρίνεια στα λεγόμενα των πολιτικάντηδών μας ήταν εντυπωσιακά εύκολο. Αρκούσε να ακούσει πολύ προσεκτικά τα λεγόμενά τους κ κατόπιν να υποθέσει πως ισχύαν ακριβώς τ’αντίθετα, απλό. Μου θες παραδείγματα?

Τσάκω τα πολύ σουξεδιάρικα:

Θες κ άλλα?

φυσικά

Από κκεσυριζες δεν θα βάλω κάτι γιατί το θεωρώ πλεονασμό, η αντιφατικότητάτους έχει πάρει lsd τελευταίως και τριπάρει αγρίως.

Ωραία ως εδώ.
Η συνταγή στιβαρή κ ανθεκτική στο χρόνο κ στις διαφορετικές κυβερνήσεις, είχε μέσα της μια ζεστασιά, μια σιγουρια ρε παιδί μου πως ότι κ να γίνει, αν είσαι απέναντι από αυτά που λένε τα έρποντα, είσαι σωστός κ είσαι καλά.
Όλα αυτά μέχρι το μαγικό κουφέτο του δημοψηφίσματος!
Κλονίστηκε το σύμπαν μου, καθώς το καραφλό γαπ ξαφνικά ανταποκρίθηκε στα αιτήματα του λαού του, να πέσει η κυβέρνηση κ να σταματήσει αυτή η πολιτική που βουλιάζει τη χώρα στο βόθρο με την αρωγή κ την καθοδήγηση από τα ευρωπαϊκά όργανα που τρελλά από τη χαρά τους βρήκαν άβουλα πλάσματα να παίξουν κ να εφαρμόσουν συνθήκες που δεν θα ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν οπουδήποτε όπου οι άνθρωποι διατηρούν την αξιοπρέπεια κ τη σκέψη τους. Είπε πως θα γίνει δημοψήφισμα. Με το που το διάβασα στου ίντερνέτ, σκέφτηκα πως θα γίνουν πανηγύρια παντού, πως ο κόσμος θα γιόρταζε για την πρωτοφανή κ μοναδική ευκαιρία να πάρει τις καταστάσεις στα χέρια του κ επιτέλους να εκφραστεί.
Ταυτόχρονα, ήταν φανερό πως πρόκειται για φοβερά εγωϊστική αλλά έξυπνη κίνηση του μουστακογαπ γιατί ο γιώργος είναι πονηρός κ ήθελε (τόσο μα τόσο μάταια) ίσως να σώσει το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας κ υστεροφημίας που του είχε απομείνει. Αποτυχημένη εξ ορισμού κ δυστυχώς ήταν το γεγονός που ακύρωσε την όποια χαρά, ήταν το αξίωμα του Ραν Ταν Πλαν. Αφού το είπε, απλά δεν θα γίνει.
Φυσικά μετά ακολούθησαν όλοι αυτοί οι χώροι και τα «κινήματα» που σκιζόντουσαν για άμεση δημοκρατία και ανατροπή της κυβέρνησης αλλά τους ξύνισε το 2 σε 1 μπουκάλι κ το σπάσσαν στο κεφάλι τους, εντείνοντας την μπόχα της υποκρισίας τους και μιλούσαν για διχασμούς κ εκβιασμούς κ εξαπάτηση, ακόμα κ αποχή από το δημοψήφισμα! Κατόπιν πλακώσαν οι σφαλιάρες βροχή από ολόγυρα τον κόσμο, το βρωμόσκυλο έβαλε την ψωριάρικη ουρά του ανάμεσα στα σκέλια κ μάθαμε πως ο λαός εκφράζεται άμεσα μέσω των εκλογών, ουχί κ για κανένα λόγο με την άμεση λήψη των αποφάσεω που τον αφορούν. Το κόλπο προχώρησε παραπέρα κ τελίκιασε όταν μάθαμε επίσης πως ουδείς αυθάδης λαουτζίκος έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει το μεγαλειώδες ευρωπαϊκό κεκτημένο, αυτοί ξέρουν καλύτερα, αυτοί εντός κ εκτός ελλάδας.

Ε, μετά περίμενα απλά να γίνει της πουτάνας.

Τα τελευταία 2 χρόνια όμως είχαμε το σπάνιο προνόμιο να ζήσουμε την αποθέωση του σαστισμένου τσιμεντώματος μιας κοινωνίας όταν το, ενδημικό στην ελλάδα, είδος betovlacus pasokus ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας κ κατόπιν της γάμησε το κέρατο στο μαστίγωμα. Ούτε όταν ακούστηκαν σενάρια για μη εκλεγμένη κυβέρνηση δεν κουνήθηκε φρύδι.
Οπότε γιοκ αντίδραση, πήραν κ την ψήφο εμπιστοσύνης κ ζήσαν αυτοί καλά κ εμείς…

Προθέσεις κ αποτελέσματα

Μαΐου 2, 2011

Καθόμουνα το τελευταίο δίμηνο περίπου κ διάβαζα άρθρα για τη φασάρα που διαδραματίζεται στο καζάνι, το καζανάκι του νότου. Μάθαινα χοντράδες κ σώτα στεγνά, μάζευα χολή να τη φτύσω σε ένα κείμενο να μην αρχίσω κ στάζω φαρμάκι.
Σήμερα όμως μου ήρθε το επόμενο βίντεο κ κατάλαβα πως καλύτερα τα λέει η τύπισσα κ βγάζει κ πιο πολύ κέφι από την πάρτη μου.
Απολαύστε λέμε!

Ε?

Της αποκάλυψης το κάγκελο.

Φεβρουαρίου 5, 2011

Μάνα μου τα κοκαλλομάχαιρά σου και τα κομποχτένια σου που τα έβγαλες από τις σκελετοντουλάπες σου, τα έλουσες άπλετο φως κ πάει να σπάσει το απόστημά τους.
Βγάλανε οι ελεεινοι ρεζίληδες λέει το πόρισμα για τις πολιτικές ευθύνες για τη ζίμενς, βαράτε βιολιτζήδες να χορέψω να μου φύγουν τα φαρμάκια με τον ιδρώτα γιατί αλλιώς δεν το κόβω να γίνεται το θέμα.
Είπανε οι γελοίοι πως πρέπει να συσταθεί ξανά μανά προανακριτική επιτροπή, καθως κανείς ποτέ δεν υπέγραψε κανένα χαρτί ως υπουργός, καμία σύμβαση με την τρισκατάρατο.
Μάλιστα κάποια τσογλάνια του κερατά προβάλλουν στα υπουργικά τους ένσημα πως αυτοί μάλιστα ΑΚΥΡΩΣΑΝ(!!!!!) σχετικές συμβάσεις με την τρισκατάρατο.

Για πιο πλήρη ενημέρωση, κοίτα εδώ που τα λέει όλα για το πόσο λάρτζ κ κιμπάρηδες είμαστε.

Στη χώρα που είμαι τώρα όμως είναι κομματάκι διαφορετικά τα διάφορα. Πήγα ας πούμε σε μια συναυλία κ γνώρισα ένα εξαίσιο δείγμα ανθρώπου. Ήταν διαγωνισμός μεταξύ διάφορων συγκροτημάτων, η μουσική ήταν μεταλλικού προσανατολισμού κ εκεί γνώρισα το ντόπιο αντίστοιχο της δικιάς μας κλασικής μάνας ρέιβερ. Μάνα ρέιβερ? Όχι, μάνα μάνατζερ, μάνα headbanger, μάνα γαμάτη, να χτυπιέται με το 12χρονο γιό της που τα έχωνε thrashοειδώς αναντίστοιχα της ηλικίας του κ μετά να του δίνει μήλο για να φάει μετά από την εμφάνισή του και να γυρνάει σε μας να μας τον δείχνει με καμάρι.

Μάνα headbanger!

Εδώ λοιπόν υπάρχουν σαφείς αντιθέσεις. Εδώ η ρίζα που φαίνεται στο μαλλί είναι ξανθιά! Είναι τόσες πολλές οι ξανθιές που τα βάφουν μαύρα ή καστανά τα μαλλιά τους κ όταν έχουν καιρό να τα βάψουν, τσουπ ξεπηδάει η ξανθιά ρίζα. Σχεδόν ξαναζώ την εφηβεία μου σε ένα αισθητικό επίπεδο καθώς εδώ τα κορίτσια κ οι γυναίκες είναι αδύνατες κ συνήθως μαυροντυμένες, φορούνε μάρτινς άρβυλα, έχουν κατά πλειοψηφία μακριά μαλλιά κ άψογα δέρματα. Φρέσκα πρόσωπα σαν πορσελάνες, βοηθούμενα από το βρωμόκρυο στο να μένουν τσίτα, μια ονειρική κατάσταση που παραπέμπει σε άλλες εποχές, περασμένες αλλά όχι ξεχασμένες. Με γυρνάει που λες, χρόνια πίσω, όταν όλα τα κορίτσια φαινόταν όμορφα κ ήταν όμορφα, είχαν μακριά μαλλιά, λεπτά κορμάκια κ μάτια που γυαλίζανε. Τώρα βλέπω τις πιο πολλές να έχουν ξεθωριάσει, πίσω από στρώματα μέικ απ, ισορροπώντας πάνω στα τακούνια τους με τα παραπανίσια κιλά να φωνάζουν εγκατάλειψη. Όχι πια.

Δε μπορώ όμως να μην βλέπω τι γίνεται στο Ελλαδιστάν, δυστυχώς με καίει κ με ταράζει, έστω από μακρυά. Το αστείο είναι πως έφυγα γιατί αισθανόμουν ανήμπορος να συνεισφέρω έστω στο να αλλάξει το παραμικρό, η πουτάνα η ελπίδα, συφιλιδική σάπιζε μέσα μου για χρόνια, ώσπου δεν πήγαινε άλλο.
Το άλλο αστείο είναι πως υπάρχουν αρκετοί που γράφουν κείμενα κ μάλιστα κάποια από αυτά είναι όμορφα κείμενα, για την αριστερά κ τη χαμένη τιμή της Αριστεράς κ για την αδράνειά της κ διάφορα τέτοια ηρωικά κ πένθιμα. Εδώ έχω να παρατηρήσω κάτι που νόμιζα πως ήταν κάπως προφανές. Ποια αριστερά ρε καρντάσια? Αυτή την κοινοβουλευτική, την ξινισμένη, την αγάμητη πρώην αξύριστη, πλέον το ίδιο άρχουσα τάξη όπως κ οι λοιποί? Αυτή την καριόλα που τόσα χρόνια τρώγεται με τις τρίχες της αντί να κάνει το παραμικρό ουσιαστικό πράγμα κ μετά σκίζει τις κυλότες της στα πρωινάδικα κ τα παραθύρια αυτά τα γλίτσικα των βραδινών δελτίων για τα επιτεύγματα κ τους αγώνες της? Ή αυτή που δέχεται εδώ και 30 χρόνια να ισχυρίζεται το ΜΠαΤΣοκ ότι είναι μέρος της? Μάλλον αυτή λένε.
Μιλάω με κόσμο εδώ, διάφορους. Μιλάω για τα χρόνια που περάσανε κ έκπληκτος διαπιστώνω πως ακόμα κ εδώ λένε πως παλιά ήταν καλύτερα. Παλιά με περισσότερα επιδόματα, καλύτερες συντάξεις κ διάφορα άλλα παρόμοια κ πως όλα άλλαξαν όταν ψηφίσανε ένα φασισταριό στη βουλή με αφορμή ένα κύμα μεταναστών. Όταν δε, ρώτησα με απορία πως βγήκε φασίστας στη βουλή, καθώς το μέρος έχει παράδοση σε αριστερές κυβερνήσεις κ τα συναφή, μου απαντήσανε πως ήταν ο τότε μπρόεδρας των ντόπιων σοσιαλιστάδων που τα γάμησε όσα τον αφήσανε να γαμήσει. Ο δικός μας ο αμερικανόψυχος καράφλας είναι μπρόεδρας της διεθνούς σοσιαλιστικής κουράδας. Αυτό λέει πλέον περισσότερα για τον σοσιαλισμό παρά για τον καράφλα. Εδώ θα διαβάσεις περισσότερα για αυτή την αρχοντοπουτανάρα τη διεθνή. Πάντως, μάγκες λεγεών, αν έχετε κάτι, ο εκβιασμός δεν βοήθησε ποτέ κανένα, μην καυλαντίζεστε πως θα γίνει κάτι διαφορετικό με την απειλή σας. Σκάστε το στη μούρη τους να ανοίξουν τα μάτια των πολλών.
Ο Στρος Καν, ο μίστερ ΔΝΤ, προειδοποίησε για βίαιες κοινωνικές αναταραχές. Σώώπα ρε μεγάλε, αλήθεια? Το πήρες κ εσύ χαμπάρι? Κοίταξες κάτω από το θρόνο σου κ είδες τα ζωύφια να αφρίζουν?
Μπορεί κ να υπάρχει ελπίδα κάπου στον πλανήτη όμως, σαστισμένος μεν, ευχάριστα έκπληκτος δε, άκουσα για το στρατό της Αιγύπτου να πρωτοτυπεί κ να βγάζει ανακοίνωση στην οποία υποστηρίζει το δικαίωμα του λαού να διαδηλώνει για τα αιτήματά του κ πως δεν θα στρέφανε τα όπλα προς τα αδέρφια τους, αντιτιθέμενος έτσι με εκείνο το βρωμόσκυλο τον πρόεδρά τους που είναι αγκιστρωμένος στην θεσούλα του για 30 χρόνια τώρα κ πλέον του έχουν γυρίσει την πλάτη κ τις βρωμερές κωλοτρυπίδες τους όλοι οι πρώην σύμμαχοί του εκτός από το Ισραήλ.
Νομίζω πως είναι επιτακτική ανάγκη να φέρουμε καραβάνια από την Αίγυπτο στην Ελλάδα για να εκπαιδεύσουν τους μπάτσους σε θέματα ηθικής κ πολιτικής αντιμετώπισης βδελλών. Δε γίνεται μεγάλε από τη μία να είσαι κομμάτι του λαού (ναι αυτού του μαλάκα) κ από την άλλη να τον λιώνεις στο ξύλο κάθε φορά που οι πολιτικάντηδες το απαιτούν.
Το άσχημο είναι πως τελικά δεν μπορούμε να τα ρίξουμε καν στα τελευταία 30 χρόνια. Ψάχνοντας, αηδιασμένος από τη σκέψη πως έχουμε τον ΓΑΠ τον 2ο, γόνο του Αντρέα του πρώτου, μιας οικογένειας με παράδοση στην ψευτιά κ την απάτη να μας καβαλάει, ανακάλυψα πως δεν είναι καν πρωτότυπη η φάση. Άκου να γουσταρς, σε 189 χρόνια που υφίσταται το σύγχρονο ελληνικό κράτος, οι παραδόσεις τηρούνται ευλαβικά με τη βλακεία που μας δέρνει. Όλα άρχισαν με τον Διομήδη Κυριακό. Δεν τονε ξέρεις? Ούτε εγώ τον ήξερα. αλλά το 1863 έγινε πρωθυπουργός. Ο εγγονός του, Αλέξανδρος-Διομήδης Κυριακός το ίδιο ογδόντα ολόλκληρα χρόνια μετά, το 1949. Η πρώτη φαμέλια που έκανε το κολπέτο. Βέβαια, οι πρώτοι αυθεντικοί διδάξαντες ήταν οι Ράλληδες. Άρχισε το κακό με τον Δημήτριο Ράλλη. Ο τύπος ήταν 5 φορές πρωθυπουργός (1897, 1905, 1909, κ 1920-21), ο γιός του ο Ιωάννης Ράλλης έγινε πρωθυπουργός στην κατοχή (1943-44), ο εγγονός Γεώργιος Ράλλης ομοίως το 1980-81. Ο τελευταίος ήταν εγγονός πρωθυπουργού κ από την πλευρά της μάνας του που ήταν κόρη του Γ.Θεοτόκη. Μετά ήρθε η παπανδρεϊκή πανούκλα με τον Γιώργο να είναι 4 φορές (1944, 1944-45, 1963 και 1964-65), τον Αντρέα 3 φορές (1981-85, 1985-89 και 1993-96) και τώρα τον καράφλα σοσιαληστή. Αυτοί λοιπόν κάνανε κουμάντα για όλη τη φαμέλια. Νομίζεις πως τελειώνει εδώ? ΛΑΘΟΣ ΜΑΓΚΑ! Ο Γεώργιος Κουντουριώτης ήταν πρωθυπουργός το 1848 κ ο εγγονός του Παύλος μπρόεδρας δημοπρασίας (1924-1929). And the beat goes on: Ο Σπυρίδωνας τρικούπης ήταν ο μπρόεδρας του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου το 1833 κ φυσικά ο γιόκας του Χαρίλαος, πρωθυπούργεψε 7 φορές (1875, 1882-85, 1886-90, 1892-93 και 1893-1895). Ο Θρασύβουλος Ζαΐμης 2 φορές (1869-70 και 1871), ο γιος του Αλέξανδρος 8 φορές (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) αλλά και μπρόεδρας δημοπρασίας στην περίοδο 1929-35 με τον πατέρα του κ γιό του Θρασύβουλα να έχει υπάρξει, πριν κ μετά από τον Καποδίστρια , μπρόεδρας επίσης. Η ιστορία τελειώνει με τους Βενιζέλους, όπου ο Ελευθέριος ήταν 9 φορές πρωθυπουργός κ ο γιος του Σοφοκλής 5 αλλά βαριέμαι να γράψω τις ημερομηνίες.*
Έχουμε λοιπόν μεγάλη παράδοση στις βδέλλες, για την ακρίβεια, είναι η μοναδική μας παράδοση, αυτή της οικογενειακής ολιγαρχίας, η οποία έχει διευρυνθεί τώρα κ στον επιχειρηματικό κόσμο που επίσης κυβερνάει. Με δυναστείες έχει λειτουργήσει η ελλάδα σαν κράτος από την αρχή, την υποταγή σε αυθεντίες κ ηχηρά ονόματα την έχουμε να κυλάει στις φλέβες μας κ να μας ορίζει.

Κοίτα τι λέει κ ο Καραγάτσης σε μια επιστολή του προς τον Καββαδία:
«Κλεισμένος σε μια κάμαρα, πλάι στο κύμα, έγραφα την ιστορία των Ελλήνων. Γαμημένη ιστορία ξεκωλιάρας φυλής. Είναι αφάνταστο πως κατέχουμε την τέχνη να κυλιόμαστε στο βούρκο και να περιπλανιόμαστε στ’αστέρια. Σαράντα αιώνες, αυτό το βιολί. Περισσότεροι ναι, λιγότεροι όχι. Πως να τους ξεγράψεις τους αφιλότιμους;»
Αυτά γράφει ο τυπάς που θέλησε να γράψει την ιστορία των ελλήνων απλά κ κατανοητά πέρα από ιστορικούς κ ακαδημαϊκούς αυτισμούς. Το βιβλίο είναι αυτό, σου λέω παρ’το κ διάβασ’το, είναι ένα ταξίδι από μόνο του. Η Ιστορία των Ελλήνων στην οποία αναφέρεται ο Καραγάτσης, εκδόθηκε το 1952, αλλά σταμάτησε στον πρώτο τόμο.
Τι να πεις, έχω κάτι εφιάλτες πως καταλήγουμε με μπρόεδρα δημοπρασίας τον Καρατζαφέρη κ πρωθυπουργό τον Κούγια κ τινάζομαι ιδρωμένος το πρωί, θέλοντας να ξύσω από πάνω μου τη γλώσσα μου κ τ’όνομά μου, να μη με νοιάζει πια.
Διαβάζω αλλού τη μελοδραματική έκκληση «Χάσαμε πολλά, μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας» και πέφτω κάτω κ κυλιέμαι από τα γέλια. Θα ήθελα πραγματικά να μάθω που την είδαν την ανθρωπιά μας σαν έθνος κ φοβούνται μη τη χάσουμε. Κ μιας που ανέφερα το διάβασμα, ρίξε μια ματιά σε κάποιον που τα λέει καλύτερα από μένα κ πάρε οπωσδήποτε το καινούριο βιβλίο του Τζιμάκου. Τιτλοφορείται ¨Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο¨, είναι νομίζω απομαγνητοφώνηση των εκπομπών του στο ραδιόφωνο κ είναι η καλύτερη δουλειά του των τελευταίων χρόνων.
Κ μιας κ τους ανέφερα κ τους δύο, τσάκω κ ένα θεματάκι να γελάσει λίγο το χειλάκι σου:

Που θέλω να καταλήξω?
Θα δούμε στο επόμενο επεισόδιο μάλλον.

*Η πηγή μου για τις φατριές είναι αυτό το βιβλίο!
Το περίμενες?

Ανεργία, αγάπη μου!

Σεπτεμβρίου 20, 2010

Είναι περίεργο γκομενάκι η ανεργία, θα σας το πω αυτό. Έρχεται απότομα, συνήθως σε βρίσκει απροετοίμαστο, δεν αφήνει περιθώριο για αντιρρήσεις, είναι φουλ επιθετική και σε γραπώνει βάρβαρα. Στην αρχή επικρατεί ένα μούδιασμα, κάπως σα γκριμάτσα απορίας. Είναι κάτι καλό, κάτι άσχημο, τι θα γίνει χωρίς τα φράγκα, ξαφνικά η μέρα αποκτά κ πάλι άπειρες ώρες, ο ύπνος γίνεται πολύς κ γυρνάς τριγύρω στο σπίτι χωρίς κάτι ιδιαίτερο να κάνεις. Ο χρόνος παίρνει περίεργα τεντώματα εκεί που ήταν ασφυκτικά περιορισμένος κ ενώ του ζητιάνευες τις ώρες, τώρα αυτές περνούν τόσο μα τόσο αργά.

Για όσους από εμάς απολυθήκανε πριν τους καινούριους γαμωνόμους δε, η ανεργία καλημέρισε με την έννοια αποζημίωση χέρι χέρι, κάτι που τώρα είναι τόσο μακρινό κ νοσταλγικό τώρα όπως το γαμήσι χωρίς καπότα για τα πάλαι πότε καμάκια του συντάγματος. Έτσι λοιπόν ήταν δυνατό να διατηρηθεί μια κάποια ψυχραιμία μέσα στο βουητό κ την αντάρα που προέκυψε από το κενό εργασίας που δημιουργήθηκε.

Η ανακλαστική αντίδραση ήταν το ψάξιμο μιας καινούριας απασχόλησης με την καβάτζα της δεύτερης δουλειάς τότε. Η Ελλάδα της άνοιξης κ των αρχών του καλοκαιριού δεν έδινε όμως ωραία χρώματα στην εικόνα. Όλα τα καριόλια πολύ απλά βρήκαν την ευκαιρία κ ζητούσαν σκλαβάκια για πάρτη τους στο τζαμπιλίκι. Άκουσα αγαπητέ εσύ που διαβάζεις, ανθρώπους να ζητάνε δωδεκάωρα κ σαββατοκύριακα δουλειάς ως απαραίτητη προϋπόθεση πρόσληψης, άκουσα τυπάκια μην μπορώντας να καμουφλάρουν πειστικά τη χαρά τους, να μιλάνε για δύσκολους καιρούς, υψηλές ανεργίες κ θυσίες που έπρεπε απαραιτήτως να γίνουν για να βρει κανείς ένα μισθό για να βιοπορίζεται κ να εκβιάζουν δηλώσεις αιωνίας πίστης κ παρακάλια για μια θέση στη γαλέρα. Κάπου εκεί ήρθε κ το επίδομα ανεργίας να γλυκάνει λίγο το τοπίο κ τελείωσε κ η δεύτερη δουλειά. Ταυτόχρονα αρχίσανε τα πάντα να ακριβαίνουν, ο κόσμος γινόταν όλο κ πιο γκρινιάρης, κλάψας κ επαναλαμβανόμενος, οι διαμαρτυρίες πληθαίνανε κ ο βούρκος σταθερός όσο ποτέ. Τα μεγάλα κεφάλια του κεφαλιού τους, πλέον τελείως ξεδιάντροπα κ χαμογελαστά να ανακοινώνουν τα καινούρια μπουγιουρντιά για το πόπολο που στέναζε από κάτω κ έκανε μόκο που του κόβαν το ψωμί κ το παντεσπάνι, υποχρεωμένο για τη θεσούλα του σε διάφορους ελεεινούς αιματορουφήχτρες.

Εκεί η ανεργία έδειξε λίγο γυμνό μπουτάκι κ ανεβήκανε τα αίματα, κάπως θέριεψε το μάτι κ ταυτόχρονα επήλθε η απλή συνειδητοποίηση: Αν δεν έχεις τίποτα να κάνεις, δεν εξαρτάσαι από κάτι κ δεν ζητάς άδεια από κανένα. Αφού τα νοίκια ήταν πληρωμένα (δεν ευχαριστώ τις κουφάλες του ΟΑΕΔ, δουλεμένα τα’χουμε, δεν μας κάνουν χάρη), ο δρόμος ήταν ανοιχτός κ ήταν εύκολο το μονοπάτι. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, το σάλτο στο καράβι.

Παραλία λοιπόν, αιώρα, βυθός, δέντρα, καινούριοι φίλοι, ύπνος στην άμμο, βιβλία, μουσικοί να παίζουν τα δικά τους ένα γύρω, μαγείρεμα σιγανό στα ξύλα, φρέσκα ψάρια που ψάρεψε ο ένας φίλος, φρούτα που έφερε ο άλλος, ατέλειωτες κουβέντες με ωραίους συνομιλητές, φωτιές δίπλα στο κύμα, τσάι κ κόκκινο κρασί, μουρμουρητά από ζουζούνια, παρατημένα χωριά με ωραίους εναπομείναντες να σε τρατάρουν κ να έρχονται να τσουγκρίσουν κ να τραγουδήσουν μαζί σου, όλο αυτό το γαλάζιο να μπαίνει μέσα σου στα κρυφά κ να βγαίνει με άτακτα γελάκια, το αεράκι το βράδυ να κάνει παρέα στο γεμάτο φεγγάρι κ να μεθάνε την κεφάλα όσο δυο κιλά ρακή. Δε θα πω το που, είμαι παρτάκιας κ καβάτζας κ είναι κ κομμάτι δύσκολο να το χωνέψω, μήπως ήταν όλα στο μυαλό μου; Υπάρχουν νησιά που οι κάτοικοί τους θέλουν τους ελευθεροσκηνίτες; Που τα γλέντια στήνονται χωρίς ιδιαίτερο λόγο κ τραβούν όλους στο ρυθμό τους; Που τα ζώα τρέχουν γύρω σου ανενόχλητα; Υπάρχουν.

Έτσι λοιπόν υπάρχει κ η όμορφη πλευρά της ανεργίας, αυτή που κάτι αφελείς σαν κ την πάρτη μου τηνε μπερδεύουνε λιγάκι με την ελευθερία. Περίεργο γκομενάκι λοιπόν, αλλά ωραίο, με εκπλήξεις κ κρυφά θέλγητρα.

Το καλοκαίρι τελείωσε όμως αγάπη μου ανεργία κ οι καβάτζες λιγοστεύουν. Που θα μας πάει αυτός ο χωματόδρομος; Θα αντέξουνε τα πόδια μας τις κοφτερές του πέτρες; Τα κεφάλια μας θα αντέξουνε την έλλειψη σκιάς, ξανθύνανε πια από τόσο ήλιο, ασπρίσανε σχεδόν. Οι καρδιές μας από την άλλη, δεν ξέρω.

Πολύ γέλιο.

Μαρτίου 13, 2010

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί κ οπλοφορεί μια ίωση μούρλια. Χτυπάει αδιακρίτως, σιωπηλή, αόρατη, αποτελεσματική. Κοτόσουπες κ λεμονάδες παντού μπας κ γλιτώσει κανείς από τα νύχια της. Στα πέριξ όμως κυκλοφορούν κ άλλα βλαβερά, ορατά κ καμαρωτά. Όπως ο Πάγκαλος λέμε, που την Τετάρτη ανακάλυψε πως υπάρχουν ακροδεξιοί στην Αθήνα κ έκανε σα θιγμένη παρθένα, δίνοντας τρελλή πάσα στον Λάοςμαν να σπάσει χαβαλέ πετώντας φοβερή ατάκα περί εμπλοκής μυστικών υπηρεσιών. Ντροπής, την πατήσατε όντως σαν πρωτόβγαλτη. Στα Χανιά από την άλλη, αρχίσανε να τους μαντρώνουνε, εύγε. Τα φυντάνια στην Πανόρμου που ενώ περίμεναν υποστήριξη από τους ματάδες, φάγανε το ξύλο της αρκούδας κ τώρα ασκεί ο εισαγγελέας διώξεις σε όλους, δώσανε αφορμή στον κάθε πικραμένο να μιλάει για την κατάσταση που επικρατεί, λέγοντας ένα σωρό μαλακίες. Κάτι είναι κ αυτό πάντως. Εδώ ψεκάζουνε γεροντάκια στη μούρη, στα ανοιχτά, χωρίς πρόβλημα κ δεν κουνιέται φύλλο. Νο πρόμπλεμ, αράξτε στους καναπέδες σας κ περιμένετε τα κωλοβυθόμετρα να σας αποσταλλούν σπίτι, που να τρέχουμε τώρα, να προκαλούμε, ε? Κ κάτι χοντρούς περίεργους να δηλώνουν πως αρνούνται να πληρώσουν το τίμημα της κρίσης που δεν προκαλέσανε αυτοί. Στάκα ρε άνθρωπε, εσύ που ήσουν δηλαδή όταν φαινόταν στον ορίζοντα το τσουνάμι με τις κουράδες κ δε φταις? Ήσουν κάπου σε απομόνωση κ προσγειώθηκες εδώ, αθώος κ άσπιλος, εν μέσω της κρισάρας? Τόσα χρόνια ώσπου να γίνεις μπρόεδρας τι έκανες, που έβοσκε το μάτι σου κ δε φταις? Σε ποιον οργανισμό ήσουν τόσο καιρό, μήπως σε αυτόν που τρεις προκάτοχοί σου είναι μέσα στη βουλή πλέον? Έτσι λοιπόν αναγκάζονται οι κακομοίρηδες οι τεχνικοί να προσπαθούν να χαμηλώνουν το αλήτες-λέρες-εργατοπατέρες που είναι σε όλα τα στόματα όταν αρχίζουν να μιλάνε διάφοροι χοντροί περίεργοι. Έτσι κ τα γιαούρτια, οι καφέδες, τα νερά να σκάνε πάνω τους κ αυτοί αντί να κάνουν την αυτοκριτική με το να βγάλουν από την τσάντα ένα δίκιλο πρόβειο κ να το τρίψουν στη μούρη τους, κάνουν κ τους τσάμπα μάγκες κ ορμάνε. Που πας ρε χοντρέ που θα τρέξεις πέντε μέτρα κ θα σου κοπεί η ανάσα από τα ξίγκια?Που θα ρίξεις δυο μπουνιές κ θα λαχανιάσεις? Κ ο μπρόεδρας της βουλής να έχει το χιούμορ (?) κ να δηλώνει για «απάνθρωπη κ άγρια επίθεση». Απάνθρωπα κ άγρια γιαούρτια. Δηλαδή να θες να γράψεις καμια εξυπνάδα για να τους ειρωνευτείς λιγάκι κ να σου παίρνουν κ αυτή ακόμα τη μικρή χαρά για πάρτη τους. Το πρόβλημα που με κάνει κ ανεβάζω θερμοκρασίες είναι πως ολόγυρα στο ιντερνέτι υπάρχουν κριτικές επί κριτικών κ αποδόσεις ευθυνών κ ποιητικές μεταφορές κ παράπονα εναντίον Γερμανών κ όλοι κράζουν. Κάποιοι στοχευμένα, κάποιοι έξυπνα, κάποιοι αποτελεσματικά, κάποιοι όχι. Όλοι όμως κράζουν κάποιον άλλο ή κάποιους άλλους ορατούς ή αόρατους κ κανείς δεν κράζει την πάρτη του. Οι πιο μεγαλόψυχοι χρησιμοποιούν πρώτο πληθυντικό κάπου κάπου κ τέλος. Ε όχι ρε.
Εγώ φταίω. Ναι ρε, εγώ φταίω κ για την κωλοκρίση κ για τους μαλάκες γύρω μας κ για το μπάτσο που σε κοπάνησε προχτές κ για την αδιαφορία τη γενικότερη κ για τα ζόρια που τραβάς. Είστε όλοι μαλάκες, κάτι έχετε κάνει κ εσείς, αλλά κυρίως το φταίξιμο είναι δικό μου. Από τη στιγμή που ζω εδώ κάτι δεκαετίες, είναι δικιά μου η ευθύνη. Κ γαμώ τα ντισκλέιμερ λέμε.
Όλοι υπεράνω κ όλοι γνώστες, εδώ βρίσκετε ομολογία ρητή. Κ είμαι κ στην πλευρά των απολυμένων πλέον, περικοπές κ τα συναφή, μπου χου χου, έχασα μια δουλειά, έχασα τον πολύτιμο μισθούλη μου, γκαρσόν το λογαριασμό. Κ ΟΜΩΣ δε σταμάτησε η ζωή μου, ούτε η ζωή στον πλανήτη, ούτε τρυπήσανε απότομα όλα τα ρούχα στο συρτάρι. Ρε Ουστ.

Ανοίγει το Μάτσου Πίτσου πάλι στις 29 Μαρτίου, μετά από περίοδο που ηταν κλειστό από πλημμύρες κ κατολισθήσεις, βγάλτε εισιτήρια κ δρόμο, είναι από τα πιο ωραία μέρη στη γη. Θα τα πούμε για το μέρος άλλη φορά, απλά ήθελα να το κλείσω με μια ωραία νότα το κολπέτο!