Το γέλιο είναι υγεία, είναι κ το φάρμακο.

Το 2014 μπήκε ήσυχα, διακριτικά κι όμορφα. Φοβερές αλλαγές συμβαίνουν σε όλα τα μήκη κ τα πλάτη του αλήτη πλανήτη μας, διασφαλίζοντας πως όλα παραμένουν ίδια. Πλέον, οι κυβερνήσεις δε μασάνε και δολοφονούν με χαρακτηριστική άνεση, όπου στον κόσμο κ αν βρίσκονται, κάνοντας όλους τους έλληνες υπερήφανους που ανήκουν ακόμα κ εν μέσω της κρίσης , στην επαναστατική πρωτοπορία. Δίχως άμεσους νεκρούς όμως. Τουλάχιστον όχι από καλάσνικοφ. Σε πορείες. Η διαφορά είναι πως πριν από λίγες μέρες, άξαφνα υπήρξαν καλά νέα!

Αυτά εδώ! 

Στο δια ταύτα του θέματος, βγήκε το τηλεορασοπράγμα Παναγιωτόπουλος, μέσα στο τσαρδί του πολιτισμού των σνομπ κ των λίγων κ έκανε ό, τι μπορούσε να συνδέσει το αιθέριο κ άπιαστο που είναι η τέχνη κ η έκφρασή της, ο πολιτισμός, με το μίζερο λογιστικό κατασκεύασμα της κρίσης τους. Η αντίδραση ήταν δροσιστική κ αναζωογονητική, ταιριαστή όσο καμία. Οι παρευρισκόμενοι που ταλαιπωρούσαν τα αυτιά κ τη νοημοσύνη τους με τα εμετιλίκια του διοπτροφόρου ομιλητή, ξεράθηκαν στο γέλιο, αποτοξινώνοντας την κεφάλα τους κ ιδανικά διαμαρτυρόμενοι.
Μια φοβερή κατάκτηση του κινήματος κατά του επιβαλλόμενου παραλόγου έγινε πραγματικότητα.
Στην ελληνική πραγματικότητα, η λογική, η επιχειρηματολογία, η νηφαλιότητα, η αντιπαράθεση, οι προσβολές, ακόμα κ η βία, έχουν αποδείξει ιστορικά πως σαν εργαλεία διαμαρτυρίας είναι τζούφια. Ο, τι σχετίζεται με νοήμονες συλλογισμούς, επιχειρήματα κ αποδείξεις, έχει εξοριστεί από το δημόσιο λόγο με επιμέλεια κ προσοχή εδώ κ πολλά χρόνια. Μέρος του δημόσιου λόγου, αποτελούν οι φωνές διαμαρτυρίας που έπαψαν να έχουν αντίκτυπο ή πραγματική απήχηση. Οι διαδηλώσεις είτε ειρηνικές, είτε με θύματα, έγιναν μια κλισέ πραγματικότητα για τους κατέχοντες, απαραίτητη για να ξεθυμαίνουν οι μάζες που ξαφνικά δεν έχουν λεφτά για το γήπεδο. Οι μούτζες, οι μουσικές, τα τραγούδια, όλα αντιμετωπίστηκαν με τη θεραπεία του ξύλου και του δακρυγόνου. Ουσιώδεις παρεμβάσεις σε ομιλίες στην ελλάδα, αντιμετωπίστηκαν με μπράβους ή με σκουληκιάρικες σοφιστικές μεθόδους, στο εξωτερικό, μακριά από τη πηγή της αυθεντίας κ δύναμής τους (τα ελληνικά ΜΜΕ), συνήθως κάνανε τις πάπιες. Παρόλαυτά, ουδείς ανησύχησε επί της ουσίας, διακεκριμένοι καταστροφείς, με θράσος που έρχεται με φυσικότητα βάση αξιώματος και της ιδιότητας μέλους της ελληνικής ολιγαρχίας, συνέχιζαν να αγορεύουν περηφανευόμενοι για τα κατορθώματά τους κ αντιμετωπίζαν με παγκάλεια άνεση ή βενιζέλειο θόρυβο τις λιγοστές φωνές.
Συνηθισμένοι στην αυταπόδεικτη βάση τίτλου βαρύτητα και εγκυρότητα του λόγου τους, προπονημένοι κ έμπειροι στους ελιγμούς πολιτικοί καμπινέδες, δεν ιδρώναν καν όσο υποδυόντουσαν τους, αγανακτισμένους με το ηλίθιο πόπολό τους, ηγεμόνες. Με αυτοπεποίθηση από τα χρόνια της δράσης τους κ αδιαπέραστο δέρμα στις αιχμές κ αβάσιμη πλην όμως απόλυτη σιγουριά στις διαλεκτικές τους ικανότητες, χειριζόταν την κάθε κατάσταση με τρόπο που τους επέτρεπε να απολαμβάνουν τον ύπνο στα μεταξωτά σεντόνια τους το βράδυ.
Ως το μέγαρο προχτές.
Εκεί, σε μια πρώτη δημόσια επίδειξη, φάνηκε το πιο δυνατό όπλο εναντίον τους.
Το γέλιο!
Χρειάστηκε μια κίνηση και κάποιοι καλλιτέχνες για να αναδειχθεί το πιο δυνατό όπλο του θύματος έναντι του υπερόπτη θύτη. Το γέλιο χωρίς τέλος όμως, αποτελεί υστερία. Ο τρόπος που γελάσανε κ εν τέλει νικήσανε αυτοί οι άνθρωποι στο μέγαρο προχτές, ήταν νίκη. Ήταν επιτέλους η φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου στις γελοιότητες που του παρουσιαζόταν σαν τεκμήρια κ αυταπόδεικτες αλήθειες. Όταν ο πονηρός, αγελαδογλυμένος υπουργός, προσπάθησε να εφαρμόσει τις γνωστές του τακτικές, αντιμετωπίστηκε όπως του έπρεπε, με επιχειρήματα και ανελέητο γέλιο.
Γιατί, ξέρετε, τα επιχειρήματα κ ο διάλογος έχουν νόημα σε συνθήκες όπου όλα τα συμβαλόμενα μέλη, γνωρίζουν, συναινούν κ τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία, όταν όμως ύπουλα κ διεστραμμένα, χρησιμοποιούνται κακέκτυπά τους, τότε θέλει γέλιο. Όπως οι φιλόσοφοι τσιμπήσανε τους σοφιστές ότι δεν είχαν καμιά πρόθεση να αναζητήσουν την αλήθεια, έτσι για αυτούς τους ανθρώπους, ενίοτε, καταντούν περιττά τα λόγια κ πρέπει να επιστρατεύονται διαφορετικά μέσα, στα οποία δεν έχουν έτοιμες, μελετημένες λύσεις από τα επιτελεία τους ή από την πείρα που έχουν αποκτήσει με το να είναι τζουτζέδες τόσα χρόνια σε ένα τόσο γλίτσικο περιβάλλον. Έτσι ήρθε η μέρα που απλά ο κοσμάκης άρχισε να γελάει στο άκουσμα τόσης μαλακίας μαζεμένης κ το τηλεορασόπραγμα υπουργός Παναγιωτόπουλος βραχυκύκλωσε κ έριξε για λίγο από πάνω του το μανδύα της ευπρέπειας κ του πολιτισμού κ αντέδρασε με προσβολές, χαρακτηρίζοντας φυσικά τους παρευρισκόμενους ως οχλαγωγούς, καταστροφείς, κοματόσκυλα κ τέλος, σταθερά σε όλη την ομιλία, συνδικαλιστές, η βολική ταμπέλα για να έχει το μέσο μη σκεπτόμενο έλληνα μαζί του. Κ όμως απέτυχε. Απέτυχε να επιβληθεί σε ένα εχθρικό ακροατήριο, σε μια εκδήλωση ευρωπαϊκού προσανατολισμού, ρίχνοντας έτσι μια σταλιά φως στα ανύπαρκτα ρούχα του βασιλιά.
Όσοι ήσασταν εκεί, σας ευχαριστώ έναν έναν κ είμαι περήφανος για σας που δεν τσιμπήσατε στα δολώματα, δεν το κάνατε μπαλάφρα, απλά αντιδρούσατε σε ένα γελοίο τύπο που ούρλιαζε θυμωμένα μπροστά σας, μπράβο.

Με κάνατε πολύ χαρούμενο!

Advertisements

Ετικέτες: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: