Ανεργία, αγάπη μου!

Είναι περίεργο γκομενάκι η ανεργία, θα σας το πω αυτό. Έρχεται απότομα, συνήθως σε βρίσκει απροετοίμαστο, δεν αφήνει περιθώριο για αντιρρήσεις, είναι φουλ επιθετική και σε γραπώνει βάρβαρα. Στην αρχή επικρατεί ένα μούδιασμα, κάπως σα γκριμάτσα απορίας. Είναι κάτι καλό, κάτι άσχημο, τι θα γίνει χωρίς τα φράγκα, ξαφνικά η μέρα αποκτά κ πάλι άπειρες ώρες, ο ύπνος γίνεται πολύς κ γυρνάς τριγύρω στο σπίτι χωρίς κάτι ιδιαίτερο να κάνεις. Ο χρόνος παίρνει περίεργα τεντώματα εκεί που ήταν ασφυκτικά περιορισμένος κ ενώ του ζητιάνευες τις ώρες, τώρα αυτές περνούν τόσο μα τόσο αργά.

Για όσους από εμάς απολυθήκανε πριν τους καινούριους γαμωνόμους δε, η ανεργία καλημέρισε με την έννοια αποζημίωση χέρι χέρι, κάτι που τώρα είναι τόσο μακρινό κ νοσταλγικό τώρα όπως το γαμήσι χωρίς καπότα για τα πάλαι πότε καμάκια του συντάγματος. Έτσι λοιπόν ήταν δυνατό να διατηρηθεί μια κάποια ψυχραιμία μέσα στο βουητό κ την αντάρα που προέκυψε από το κενό εργασίας που δημιουργήθηκε.

Η ανακλαστική αντίδραση ήταν το ψάξιμο μιας καινούριας απασχόλησης με την καβάτζα της δεύτερης δουλειάς τότε. Η Ελλάδα της άνοιξης κ των αρχών του καλοκαιριού δεν έδινε όμως ωραία χρώματα στην εικόνα. Όλα τα καριόλια πολύ απλά βρήκαν την ευκαιρία κ ζητούσαν σκλαβάκια για πάρτη τους στο τζαμπιλίκι. Άκουσα αγαπητέ εσύ που διαβάζεις, ανθρώπους να ζητάνε δωδεκάωρα κ σαββατοκύριακα δουλειάς ως απαραίτητη προϋπόθεση πρόσληψης, άκουσα τυπάκια μην μπορώντας να καμουφλάρουν πειστικά τη χαρά τους, να μιλάνε για δύσκολους καιρούς, υψηλές ανεργίες κ θυσίες που έπρεπε απαραιτήτως να γίνουν για να βρει κανείς ένα μισθό για να βιοπορίζεται κ να εκβιάζουν δηλώσεις αιωνίας πίστης κ παρακάλια για μια θέση στη γαλέρα. Κάπου εκεί ήρθε κ το επίδομα ανεργίας να γλυκάνει λίγο το τοπίο κ τελείωσε κ η δεύτερη δουλειά. Ταυτόχρονα αρχίσανε τα πάντα να ακριβαίνουν, ο κόσμος γινόταν όλο κ πιο γκρινιάρης, κλάψας κ επαναλαμβανόμενος, οι διαμαρτυρίες πληθαίνανε κ ο βούρκος σταθερός όσο ποτέ. Τα μεγάλα κεφάλια του κεφαλιού τους, πλέον τελείως ξεδιάντροπα κ χαμογελαστά να ανακοινώνουν τα καινούρια μπουγιουρντιά για το πόπολο που στέναζε από κάτω κ έκανε μόκο που του κόβαν το ψωμί κ το παντεσπάνι, υποχρεωμένο για τη θεσούλα του σε διάφορους ελεεινούς αιματορουφήχτρες.

Εκεί η ανεργία έδειξε λίγο γυμνό μπουτάκι κ ανεβήκανε τα αίματα, κάπως θέριεψε το μάτι κ ταυτόχρονα επήλθε η απλή συνειδητοποίηση: Αν δεν έχεις τίποτα να κάνεις, δεν εξαρτάσαι από κάτι κ δεν ζητάς άδεια από κανένα. Αφού τα νοίκια ήταν πληρωμένα (δεν ευχαριστώ τις κουφάλες του ΟΑΕΔ, δουλεμένα τα’χουμε, δεν μας κάνουν χάρη), ο δρόμος ήταν ανοιχτός κ ήταν εύκολο το μονοπάτι. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, το σάλτο στο καράβι.

Παραλία λοιπόν, αιώρα, βυθός, δέντρα, καινούριοι φίλοι, ύπνος στην άμμο, βιβλία, μουσικοί να παίζουν τα δικά τους ένα γύρω, μαγείρεμα σιγανό στα ξύλα, φρέσκα ψάρια που ψάρεψε ο ένας φίλος, φρούτα που έφερε ο άλλος, ατέλειωτες κουβέντες με ωραίους συνομιλητές, φωτιές δίπλα στο κύμα, τσάι κ κόκκινο κρασί, μουρμουρητά από ζουζούνια, παρατημένα χωριά με ωραίους εναπομείναντες να σε τρατάρουν κ να έρχονται να τσουγκρίσουν κ να τραγουδήσουν μαζί σου, όλο αυτό το γαλάζιο να μπαίνει μέσα σου στα κρυφά κ να βγαίνει με άτακτα γελάκια, το αεράκι το βράδυ να κάνει παρέα στο γεμάτο φεγγάρι κ να μεθάνε την κεφάλα όσο δυο κιλά ρακή. Δε θα πω το που, είμαι παρτάκιας κ καβάτζας κ είναι κ κομμάτι δύσκολο να το χωνέψω, μήπως ήταν όλα στο μυαλό μου; Υπάρχουν νησιά που οι κάτοικοί τους θέλουν τους ελευθεροσκηνίτες; Που τα γλέντια στήνονται χωρίς ιδιαίτερο λόγο κ τραβούν όλους στο ρυθμό τους; Που τα ζώα τρέχουν γύρω σου ανενόχλητα; Υπάρχουν.

Έτσι λοιπόν υπάρχει κ η όμορφη πλευρά της ανεργίας, αυτή που κάτι αφελείς σαν κ την πάρτη μου τηνε μπερδεύουνε λιγάκι με την ελευθερία. Περίεργο γκομενάκι λοιπόν, αλλά ωραίο, με εκπλήξεις κ κρυφά θέλγητρα.

Το καλοκαίρι τελείωσε όμως αγάπη μου ανεργία κ οι καβάτζες λιγοστεύουν. Που θα μας πάει αυτός ο χωματόδρομος; Θα αντέξουνε τα πόδια μας τις κοφτερές του πέτρες; Τα κεφάλια μας θα αντέξουνε την έλλειψη σκιάς, ξανθύνανε πια από τόσο ήλιο, ασπρίσανε σχεδόν. Οι καρδιές μας από την άλλη, δεν ξέρω.

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: