Όλα γυρίζουν σαν τρελά

Πότε πέρασε τόσος καιρός βρε?

Πολύ τρέξιμο, μια ακόμα δουλειά, επιτέλους έγινα καθηγητής, έστω για λίγες ώρες, έστω κάπου που δε θέλω. Ταυτόχρονα με βλέπω να χάνω την πρώτη μου δουλειά και να μη μου καίγεται καρφί. Η εταιρία λένε κλείνει. Ας την κλείσουν, υπάρχει μια διακριτή αντίφαση στην πλήρη απάθεια που μου προξενεί το νέο κ στο προβληματισμένο κ ταραγμένο προσωπείο που φορώ για 8 ώρες την ημέρα, αλλά δεν με πειράζει.

Αυτονομηθήκαμε κ σε ένα ωραίο σπίτι με παλαβά χρώματα κ πλέον (αφού το φτιάξω κατά τα γούστα μου) θα παίζει ηρεμία.

Τα ελληνικά σχολεία τη γλιτώσανε προς το παρόν από την παρουσία μου καθώς διέπρεψα στα παιδαγωγικά, παίρνοντας πούλο στο αντικείμενο, αλλά venceremos, δε μου γλιτώνουν, θα ξαναέχει διαγωνισμό.

Πιφ, έχω 2 δουλειές αυτή τη στιγμή που μάλλον θα χαιρόμουν αν τις κατάπινε η γη με καμια σεισμάρα. Το πιο πιθανόν θα ήταν να πήγαινα και να ξεκαρδιζόμουνα στα γέλια πάνω από τα συντρίμια. Περίεργο πάντως που κ στις δύο δουλειές μου αρέσει το αντικείμενο αλλά είμαι κατηγορηματικά αντίθετος με τους φορείς του αντικειμένου. Πουτάνα βαρεμάρα, να μη μπορώ να βρω λίγη ενεργητικότητα για να ψάξω μια δουλειά όμοια που να μη μου δημιουργεί προβλήματα στην κεφάλα… Πουτάνα κεφάλα που σε εξορίζει.

Στιγμές από το μέλλον κάνουν τσαφ κ χάνονται.

Ταξίδια που θα γίνουν μου δίνουν φλασιές κ τσιμπήματα.

Χάρτες των επόμενων προορισμών εισβάλλουν λαθραία στα μάτια μου που τρώγονται να αρχίσουν να διακρίνουν διαδρομές κ πόλεις.

Οι πρώτες βροχές με πάνε πίσω στις ζούγκλες κ τα τροπικά δάση. Με πάνε σε μέρες ολόκληρες περπατήματος κάτω από βροχή, σε μαγικά φαράγγια στο Περού, με τα πελώρια φύλλα να σε χτυπούν στη μούρη, το ποτάμι να κυλάει ξέφρενο δίπλα, δυνατό, συμπαγές, αφρισμένο, περίεργα σαυρίδια να πετάγονται από εκεί που δεν το περιμένεις, η βροχή ένα θολό πέπλο να εντείνει την εμπειρία κάνοντας το όμορφο τοπίο παραμυθένιο, εικόνες πέρα από κάθε σύστημα αναφοράς, πέρα από κάθε εμπειρία, στενά χωμάτινα μονοπάτια να χάνονται πάνω σε σκληρές πέτρες, ντόπιοι με μούρες λες από πηλό να σε χαιρετάνε χαμογελώντας ξεδοντιάρικα, μικρά χωριά με κιόσκια που πουλάνε μπανανίτσες, εμφιαλωμένο νερό κ φρούτα που δεν έχεις ξαναδεί μα είναι ωραία, να μασουλάς αλλόκοτα ξηροκάρπια, σιδερένιες γέφυρες που τρεμουλιάζουν κ χορεύουν σε κάθε βήμα, αλλόκοτα πουλιά να σε κοιτούν με περιέργεια, να κρώζουν κ να φεύγουν μακρυά. Κ εδώ χθες, πάνω στη μηχανή, μετά από 16 συνεχόμενες ώρες δουλειάς, να πέφτω σε ύπουλη λακούβα, να γίνομαι μούσκεμα κ να βρίζω για χιλιόμετρα μέσα από το κράνος, να περνάω μέσα από την Κηφισιά όπου μύριζε καμένο ξύλο κ να ξέρω πως κάποιοι είναι αραχτοί μπροστά από το τζάκι τους, πιθανώς με κάποιο ωραίο ποτήρι κρασί για συντροφιά κ να θέλω να τα γκρεμίσω όλα από τη μαύρη μουσκεμένη ζήλεια μου, όσο τραγουδάω δυνατά κ παράφωνα για να μη γλαρώσω. Κομπλεξάρα σκέτη. Αν δείτε κάποιον τύπο στην Κηφισίας πάνω σε μια μηχανή να προχωράει κ να γκαρίζει, είναι ο σαλταρισμένος ninguaqui μετά από μια ακόμη μέρα ανούσιας δουλειάς, μάγκες το νου σας!

 

Take two!

 

Έχασα τόσα βράδια σε μπαρ κ καφενεία…

 

Έτσι πέρασε ακόμα ένας κ μισός μήνας επιπλέοντας στο τίποτα. Στην πρώτη δουλειά πλέον το ηθικό έχει βρεθεί σε σκοτεινά υπόγεια κ κλαψουρίζει μοναχό του, το πλοίο βουλιάζει κ τα ποντίκια τον ήπιανε, δεν έχουν να πάνε πουθενά, έχουν αγκαλιαστεί με τον καπετάνιο που άφησε το τιμόνι στην τύχη του κ κοιτάζει κακόμοιρα τη σπασμένη πυξίδα, έτσι κ εγώ, θέλοντας πάντα να είμαι σε σύμπνοια με το κλίμα που κυριαρχεί, δεν κάνω απολύτως τίποτα. Το παρών κείμενο δε, γράφεται από το εταιρικό (ακατάσχετα γέλια) πληκτρολόγιο, αξιοποιώντας έτσι τουλάχιστον κάπως το φτυσμένο χρήμα που με πληρώνουν για να είμαι εδώ. Στη δεύτερη δουλειά απλά προσπαθώ να αποφύγω τα ψυχοφάρμακα που αργοχαράζουν στον ορίζοντα λόγω του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκομαι κ τρίβομαι σε αυτή την ωραία φάση που λέγεται διδασκαλία σε τάξη. Διδάσκω ενήλικες μεν, αλλά είμαι κ γαμώ τους ψαρωτικούς τύπους, δεν κουνιέται φύλλο στο μάθημα. Περισσότερα για το θέμα, όταν θα περάσει λίγος καιρός κ ξεστραβωθώ λιγάκι, να μπορώ να αρθρώσω λόγο. Έπειτα από όλα αυτά, τελευταίως περνάω ώρες ατελείωτες καθαρίζοντας κ σενιάροντας το σπίτι μου. Μετά από αρκετά μεγάλη αναζήτηση κ πάρα πολλές αγγελίες, είχα καταλήξει σε δύο επιλογές. Ένα ρετιρέ 32 τετραγωνικών με θέα καλή κ ανοιχτή κ ένα ισόγειο 52 τετραγωνικών που βλέπει σε δρόμο κ ντουβάρι κ είναι δίπλα σε πάρκο.

Μετά από σκέψη κ περισυλλογή κατέληξα στο ισόγειο. Το ρετιρέ ήταν στον πέμπτο όροφο, έμοιαζε με σπίτι από ελληνική βλακώδη σειρά, σε μικρογραφία βέβαια, φρεσκοβαμμένο κ είχε κ ένα καταπληκτικό μπαλκόνι. Το ισόγειο όμως είναι σχεδόν διπλάσιο, είναι μέσα στο δρόμο, είναι καθαρά αστικό κακούργημα, έχει δέντρα μπροστά του κ το έβαψα σύμφωνα με την κεφάλα μου. Επίσης δεν ήθελα σπίτι που να με κρατήσει με τα όποια θέλγητρά του, όταν θα φουντώσει μέσα μου το επόμενο μπουρλότο θέλω το αφήσω χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη, απλά να πακετάρω κ να φύγω, ήθελα χώρο κ τώρα που σφίγγουν κ τα κρύα, το ρετιρέ κ η μπαλκονάρα δεν ήταν ιδιαίτερα πειστικά. Εν ολίγοις πλέον απολαμβάνω την αίσθηση της κλειστής πόρτας πίσω μου, της απουσίας ενόχλησης κ την ηρεμία. Κάτω από το παράθυρό μου ακούγονται φωνές κάθε λίγο κ λιγάκι μα δεν καταχωρούνται σα θόρυβος, πιο πολύ σαν ήχοι περιβάλλοντος, δεν ενοχλούν, αν ήθελα ησυχία θα έφευγα από την Αθήνα, τώρα ετούτη η πόλη μου μιλάει σε ένα σωρό γλώσσες, με πολλά στόματα κ διαλέκτους,  μου φωνάζει με τα κορναρίσματά της κ τα αγκομαχητά των φρένων, μου βγάζει τη γλώσσα με τον ήχο του γκαζιού, με γαργαλάει με τα τυχαία γέλια. Έχω κ ένα πυρετούλη μούρλια, βλέπω τον κόσμο κουρασμένα κ απορημένα, πίνω καφέδες κ τσιτώνω κ φάρμακα που μου προξενούν κάτι σαν αδιαφορία για την κίνηση.

Φυσικά ήρθαν κ περάσανε οι εκλογές, κατά τις οποίες βρέθηκα σε μέρη μαγικά, ροβόλησα κάτι όμορφα βουνά, δάση φτιαγμένα από όνειρα κ αναμνήσεις από βιβλία, πηγές με κρύα νερά κ ψεύτικες λίμνες. Πήγα σε μέρη που δεν είχα ξαναβρεθεί, έφαγα τον ποιο γαμάτο γύρο της Μακεδονίας, ξενέρωσα τα σόγια που προσπαθούσαν να με σπρώξουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση ψήφου κ το φχαριστήθηκα ξεμπροστιάζοντας το ιδεολογικό κενό που βρίσκονται σε συνδυασμό με το γεγονός πως δε θέλω να με βολέψει κανείς βολεμένος σε κάτι βολικό. Του πούστη, βγάλαμε δόντια χρόνια τώρα κ μασάμε μόνοι μας την όποια τροφή της γκλάβας μας, ευκαιρία να τα δείξουμε με πάσα έλλειψη μετριοπάθειας κ συστολής. Κρίμα πάντως, σε προηγούμενες εκλογές ήμουν στα εξωτερικά, τώρα το πανηγυράκι ήταν μικρό, ο βασιλιάς όχι μόνο ήταν γυμνός, αλλά αυτό που προεξείχε από τον κώλο του φαινόταν καθαρά κ ήταν μεγάλο. Ήταν απόλαυση να βλέπεις τα άλλοτε ξαναμμένα από κομματικό πυρετό πρόσωπα να περιφέρουν τα κουστούμια τους (γιατί στο χωριό μου ο κόσμος ντύνεται με τα καλά του για να ψηφίσει) αμήχανα, να μην τους βγαίνει η αψιμαχία, να έχουν συναίσθηση πλέον πόσο γελοία είναι τα λόγια υποστήριξης οποιουδήποτε υποψήφιου ληστή. Δεν τους λυπήθηκα καθόλου όταν χαμηλώνανε το βλέμμα στην αθώα ερώτησή μου για το ποιος ακριβώς θα νικήσει, όποιος κ αν πάρει τις εκλογές, στην απλή παρατήρηση πως είναι χαμένοι όπως κ να’χει. Ακόμα κ τα ποιο σκληροπυρηνικά κομματόσκυλα του παρελθόντος είχαν την ουρά τους πεσμένη, κρυμμένη κ ανεξαρτήτως χρώματος κ παράταξης, ακόμα κ στις χοντράδες που αμολούσα γρυλίζανε μέσα από σφιγμένα σαγόνια. Ηθική δικαίωση λοιπόν κατά κάποιο τρόπο. Αφιερωμένο το άσμα λοιπόν. Σε όλους τους.

Κατά τ’άλλα, ολίγη από κρατική αναίσχυντη καταστολή στα Εξάρχεια, το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ με τα ΜΑΤ κ τα πογκρόμ, το ένα λάθος μετά το άλλο, μάλλον το έχουν βάλει σκοπό να καεί τελείως αυτή τη φορά η Αθήνα το Δεκέμβρη, ακρίβυνε πάλι κ το πετρέλαιο, πρέπει να ζεσταθούμε κάπως, βάλτε κ ένα φουκαρά που σκοτώσανε στο ξύλο, σπασμένα κόκκαλα, ακόμα κ μεταξύ τους κοπανιούνται, περίεργη ενορχήστρωση μιας προαναγγελθείσας καταστροφής, αναρωτιέμαι ποιος θα αρχίσει να αγοράζει μαζικά ιδιοκτησίες στα Εξάρχεια μετά κ πόσα χρόνια θα χρειαστούν ώσπου να ξεκαρφωθούν κ να αρχίσουν να γκρεμίζουν τα νεοκλασικά για να χτίσουν εμπορικά κέντρα κ πολυσινεμάδες με περισσή περηφάνεια για την εξυγίανση ακόμα μιας μολυσμένης από ζωή περιοχής του κέντρου…

 

ΣΚΗΝΗ 3η

 

See and don’t see

 

Κ κάποτε μπήκε ο Νοέμβριος, ύπουλα κ αθόρυβα. Ο χρόνος περνάει σαν στήνεις σπίτι, τα μαστοριλίκια πολλά κ χαβαλετζίδικα, οι φίλοι πρόθυμοι. Σα να λέμε όμορφα δηλαδή, σα να αρχίζουν καινούρια πράγματα, σα να έφυγε ένα βάρος!

Ο καιρός περίεργος, τον κοιτάζω μόνο από παράθυρα κ πίσω από τη ζελατίνα του κράνους αυτό τον καιρό ή ακόμα χειρότερα μολυσμένο από την αίσθηση της δουλειάς, κίνηση, γαμωτομένα μούτρα, καλά είναι. Υπάρχει μια αίσθηση αναμονής, λες κ οι μέρες περνάνε μονότονες για όλους, με μια θολή εικόνα κάτι ακαθόριστου, το βλέπεις στις φάτσες στους δρόμους. Το βλέπεις σε μια διάχυτη νευρικότητα πίσω από τις γκριμάτσες σε πρόσωπα που αντανακλάνε χειμωνίλα. Συμπιεσμένες μέρες.

Οι ερωτήσεις έχουν απαντήσεις, μόνο που είναι σε άλλη γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν τα βουλωμένα μας αυτιά.

Advertisements

Ετικέτες: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: