Burn, baby burn!

Δύο θεματάκια κ μια καλημέρα.

Όταν ήμουν πιτσιρικάκι, καμιά 10αριά χρονών βάλε-βγάλε, συχνά πυκνά άκουγα διάφορους τύπους να έχουν κουβέντες για κάτι μαγικό κ μυστηριώδες που ονόμαζαν «εξοχικό». Οικογενειακοί φίλοι, κάναν κουβέντες για κάτι που φάνταζε πάρα πολύ σαγηνευτικό για κάποιον που μεγαλώνει στην Αθήνα. Μιλούσαν πως σ’ένα μισάωρο ήταν σε ωραίες παραλίες ή μέσα σε πυκνά δάση από πεύκα, σκιζόντουσαν να λένε πως είναι αυτή η επαφή με τη φύση «ένα μισάωρο απ’το σπίτι σου» ήταν η καλύτερη απόφαση/επένδυση/απόδραση που είχαν στη ζωή τους. Επίσης μιλούσαν με περισσή περηφάνια πως καταφέρανε στα κλεφτά να κόψουν εκείνα τα ενοχλητικά δέντρα που ήταν στο χώρο του μπάνιου, ή κ μετά την οικοδόμηση του σπιτιού απλά για να κάνουν ένα κηπάκι με όμορφα λουλούδια (έλα μωρέ τώρα τι είναι πέντε δέντρα τώρα, εγώ έχω μπει σε τόσα έξοδα, έχω βάλει την ψυχή μου σε αυτό το σπίτι) να τους ομορφαίνει ακόμα περισσότερο το δασικό τοπίο, πως μπαζώσανε τις ρεματιές (έχανα 50 τετραγωνικά αδερφέ, δε γινόταν), πως βάζανε τσιμέντα (κοίτα, παραθαλάσσιο οικόπεδο έχω θα διαβρωθεί, πρέπει να πέσει μπετόν που κρατάει για πάντα) στις παραλίες. Εκεί όμως που δίνανε ρέστα κ κοκκινίζανε τα μούτρα τους από την περηφάνια κ τον αυτοθαυμασμό, ήταν όταν λέγανε για τις περιπέτειες που είχαν με το κράτος ώσπου να χτίσουν το καταφύγιό τους. Ιστορίες για κόλπα με τις πολεοδομίες, συγκρίσεις για λαδώματα (εσένα τζάμπα σου βγήκε αγαπητέ!), για απανωτές κλήσεις από δασοφύλακες (θα του έλεγα που να τη βάλει την κλήση του, αλλά με ξέρεις εμένα, είμαι υπεράνω, άλλωστε δεν πρόκειται να με ενοχλήσει κανείς για τα κωλόχαρτα), για κομπίνες για να πάρουν ρεύμα κ νερό, για νταλίκες με υλικά που πηγαίναν νύχτα κ ξεφόρτωναν, για τους κάθε λογής γνωστούς, συγγενείς κ φίλους στα κατάλληλα πόστα κ στα χέρια που αλλάζανε χέρι με χέρι τις υπογραφές.Περιττό να αναφέρω πως τα είχα κάνει τούμπανα στο μπαμπά-ninguaqui να πάρουμε κ εμείς ένα τέτοιο διασκεδαστικό κ περιπετειώδες «εξοχικό».

Καμιά δεκαριά χρόνια μετά, οι ίδιοι τύποι, παραπονιόντουσαν πως χτιζόντουσαν πολλά σπίτια κοντά στα δικά τους κ χάλαγε το τοπίο, έκλεινε η παραλία, εξαφανιζόταν το υπέροχο δάσος που είχαν για θέα (τσαντίζομαι να τα βλέπω να τα χαλάνε ρε φίλε, σκέφτομαι να τους κάνω καταγγελία, εγώ έχω την ψυχή μου δέκα χρόνια εδώ, ξέρεις με τι θυσίες έκανα εγώ αυτό το σπίτι?), αλλά τουλάχιστον, σιγά σιγά μπαίναν στο σχέδιο πόλης κ αποκτούσαν γείτονες «με μεράκι για την εξοχή» σαν κ αυτούς κ αναβαθμιζόταν η περιοχή (ξέρεις πόσο πάει το τετραγωνικό στις μέρες μας? απαπαπα!) γενικότερα. Ο μπαμπάς-ninguaqui, στομεταξύ δεν μου είχε κάνει τη χάρη, έτσι δεν έπαιξε ποτέ η «απόδραση σ’ένα μισάωρο από την Αθήνα!».

Από πέρσι, στις πρώτες κάπως πιο βαρβάτες, πιο κατηγορηματικές πυρκαγιές στην Αττική ως κ σήμερα, είναι ίδιες οι φωνές κ οι φάτσες που ακούω, με αυτές από παλιά και λένε πως καήκανε, καταστραφήκανε, μάτωσε η ψυχή τους (ενδιαφέρουσα συναλλαγή, βάζεις την ψυχή σου κ παίρνεις τ’αρχίδια σου), αυτοί που παραπονιούνται πως δεν υπάρχει κράτος, πως δεν υπάρχουν υποδομές (στο βουνό έχτισες φιλαράκι, δεν έχει πυροσβεστήρα σε κάθε όροφο, είναι βουνό), πως έχουν αφεθεί στη μοίρα τους (κ τα σκουπίδια κ τα μπάζα τους που πετούσαν τόσα χρόνια στη ζούλα στο οικόπεδο του διπλανού ή στο ρεματάκι από πίσω από το οικόπεδο, γιατί ήταν μαλάκας κ τους την έσπαγε). Καλά μεράκια λοιπόν κ συγχαρητήρια γιατί μια ήδη αφόρητη πόλη καταφέρατε κ την κάνατε εξωγήινη, θα έχουν πλάκα τα επόμενα χρόνια στην Αθήνα, η τσιμεντοβιομηχανία Τιτάν σκέφτεται να μετονομαστεί σε Αττική, τιμής ένεκεν, τα σχέδια υπάρχουν ήδη για νέα εξοχικά, βιλίτσες, μαζονέτες, μόλις ένα μισάωρο από την Αθήνα, τώρα με την Αττική Οδό τι να σου λέω, απλά μωρέ το μέρος είναι καμμένο, δεν πειράζει, θα φυτέψουμε δέντρα στα πεζοδρόμια που θα φτιάξουμε, αν γλίτωσε κανα δεντράκι κ δεν εμποδίζει μπορεί, στο τσακίρ κέφι, να κάνουμε κ παρκάκι (αυξάνεται κ η αξία της περιοχής με ένα παρκάκι). Τα πρώτα σημάδια ήδη στις εφημερίδες. «Έπεσαν οι τιμές στις περιοχές που καήκαν, κατά 15%» δηλώνει γνωστός μεσίτης της βορειοανατολικής Αττικής, στον υπότιτλο διακρίνεται το περάστε κόσμε, το οικοπεδάκι που ήθελες, τώρα ακόμα πιο φτηνό κ ξεροψημένο, «Οι πωλήσεις πέφτουν μετά από πυρκαγιές, οι πελάτες οσφραίνονται τη μυρωδιά του καμμένου…» λέει με βαθιά του λύπη ο πρόεδρος των κτηματομεσιτών της Αθήνας, άχου τα καημένα τα ευαισθητούλια τους πελάτες, πάρτε αποσμητικά μεγάλε, έτσι κ αλλιώς, πρέπει πρώτα να πέσουν οι βροχές κ να πλυμμηρίσουν τα πάντα για να ξεπλυθούν τα φρέσκα φιλετάκια γης που προέκυψαν, λίγο υπομονή. Ουφ…

Χθες πήγα κ είδα την καινούρια παλαβοταινία του Ταραντίνο. Ο τύπος τα σπάει, αληθινές κ διασκεδαστικές οι ταινίες του κ ας μην είναι όλες «Pulp Fiction» ή «Kill Bill», δημιουργεί συνεπείς προς τη ματιά του ταινίες που μας φτιάχνουν υπέρμετρα. Μπράβο μαν, ωραίος, είναι γαμάτο που κάποιοι άνθρωποι αλλάζουν, παραμένοντας αποδοτικοί κ μάγκες. Εγραψε πάλι το τυπάκι!

Κ η καλημέρα, μισή μεν, αλλά μου άρεσε υπερβολικά το συγκεκριμένο βίντεο, ψάξε την κ βρες την ολόκληρη να την ακούσεις!

Advertisements

Ετικέτες: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: