Δεκαεξαύγουστος

Πέρασε κ ο μισός Αύγουστος. Πέρασε στην Αθήνα, δουλειά κ ο υπόλοιπος μισός θα τραβήξει το ίδιο μονοπάτι. Νωχελική, πυρωμένη πόλη, ανεπαίσθητα αδιάφορη για μας τώρα το καλοκαίρι. Ακούς τα πεζοδρόμια να τεντώνονται, τα δέντρα να αναπνέουν ξεροβήχοντας, την άσφαλτο να ευχαριστιέται το μικρό διάλειμμα από τα υπερβολικά πολλά αυτοκίνητα αυτής της πόλης. Οι κάτοικοί της διακοπεύουν μακρυά της κ αυτή απολαμβάνει την έλλειψή τους, ξαλαφρώνει ένα πράμα…

Οι μετανάστες ανθίζουν στους δρόμους κ τα μαγαζιά, ο κόσμος στο δρόμο είναι κομμάτι πιο έτοιμος να χαμογελάσει κ οι λίγοι που μείναμε εδώ, τριγυρνάμε θολωμένοι από τη ζέστη, σαστισμένοι από τις ανθρώπινες συνθήκες στην πόλη. Όχι κίνηση, όχι στριμωξίδι, όχι πανικός, καμιά δυνατή εξάτμιση μηχανής που κ που, μπαλκόνια σφραγισμένα, μπαλκόνια πολεμίστρες, αεράκι δειλό, ζαλισμένοι τουρίστες γελάνε δυνατά, αυτή θα είναι η εικόνα της Αθήνας τους, καυτή, πρόθυμη κ άνετη.

Στην πανσέληνο ανέβηκα στην ακρόπολη που το’θελα χρόνια. Περίμενα μυσταγωγίες κ μεταφυσικές αποχρώσεις κ βρήκα μιλιούνια κόσμο κ φουλ φωτισμό από τα φλας. Κ πάλι ήταν όμορφα… Ακούω κουβέντες για διακοπές σε νησιά, ωραίες παραλίες, δεντράκια, γραφικά νη-ρουμςτουλετμπιτςμπαρκλαμπμεθεα-σιά, αγωνία για τα δωμάτια ή το καμπιγκ ή να βρεθεί καλή καβάντζα με ίσκιο για τη σκηνή, τζόγος ανελέητος τα εισιτήρια, σκονισμένα στιγμιότυπα με ολίγη από σαγιονάρα, μυρωδιά αντιηλιακού κ γυαλιά ηλίου. Εδώ κύκλοι, δουλειά, αραλίκι, μαγείρεμα, ντους κ για ύπνο. Τσουρέκι από τον Απόλυτο Άρχοντα του Τσουρεκιού κ παγωτό Dulce de Leche, μια μικρή έκπληξη του σουπερμάρκετ με άρωμα από Αργεντινή. Φεύγοντας από την Αργεντινή, ακριβέ μου ματάκια, είχα μαζί μου μια φανέλα από την ομάδα ενός χωριού, δυο καινούριους φίλους, ανθρώπους φιλόξενους, μάγκες κ ωραίους, ένα μπουκάλι κρασί από τη Mendoza (η πρωτεύουσα κρασιού της χώρας, αντικείμενο μελλοντικού ποστ κ τόπος διαμονής μου σε φιλαράκια κ ποδηλασίας σε αμπέλια) κ ένα μεγάλο βάζο Dulce de leche, το εθνικό τους γλύκισμα. Προϊόν ατελείωτου σιγοβρασίματος σε καζάνια γάλατος κ ζάχαρης, αυτό το καραμελοειδές κατασκεύασμα, συνόδευε οτιδήποτε γλυκό υπήρχε στην χώρα, είχαν ακόμα κ Oreo με τέτοια γέμιση. Φρυγανισμένες φετούλες ψωμί αλειμμένες με αγελαδινό βούτυρο κ dulce de leche, mate yerba (ένα αφέψημα δυναμωτικό κ τελετουργικό) κ τα πρωινά αρχίζανε μέσα σε μια ακατάσχετη ευφορία!

Έξω από το παράθυρο, η κίνηση αποδυναμωμένη, εμμένει πεισματικά να χαλάει κάτι μικρές πολύτιμες σιωπές που προκύπτουν κατά διαστήματα. Πάω να φάω λίγο παγωτάκι.

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: