Μη-φλασμπακ

Προχτές έγινε μάζωξη παλιών συμμαθητών. Όχι οποιωνδήποτε τυχαίων παλιών συμμαθητών, των δικών μου. Χρόνια, αιώνες, ολόκληρες ζωές μετά, στο σχεδόν τυχαίο, για κάποιους μυστήριους σε μένα λόγους, είχε κανονιστεί για την Κυριακή μια μάζωξη κοινών αγνώστων, γνωρίμων αναμνήσεων. Η συνήθης απόλυτη αρνητικότητά μου σε τέτοια γλέντια κάμφθηκε εν μέρει από μια σταθερή δραστική επιρροή πάνω μου κ από την συγκυρία των αποριών μου πάνω στο χρόνο. Δηλαδή δεν είναι κ γαμώ τις ευκαιρίες να μπεις σε μια εξ’ορισμού μπλεγμένη χρονικά, απομακρυσμένη συναισθηματικά περίοδο, που συνέπεσε με χρόνια έντονα, με ερεθίσματα τόσα πολλά στον αριθμό που σε ζαλίζαν κ τότε κ ακόμα κ τώρα αποτυπωμένα σε μετέπειτα τοπία του ίδιου θέματος;

Ε είναι, μη λέμε μαλακίες, κακό πράγμα αυτό όταν δεν το κάνεις επίτηδες. Ταραγμένος όσο να’ναι από το ενδεχόμενο ξάφνιασμα μπροστά σε πρόσωπα που δεν είχα δει για πάρα πολύ καιρό, πήγα στο σημείο του ραντεβού με το ψοφόκρυο να κάνει αλλαγές στο DNA μου ή έτσι μου φαινόταν. Κάποιες φάτσες, οικείες μα όχι επίκαιρες, ψόφια χαμόγελα κ χειραψίες, «Αχ καλέ, δε σε θυμάμαι, δε μου λες μήπως είσαι ο…», «ΑΑΑΑ δεν το πι-στεύ-ω, δεν έχεις αλλάξει κα-θό-λου ρε συ!» , «Πω-πω, εσύ δεν ήσουν που είχες…»,»Σας είπα πως έχω κάνει μωράκιιιιιι…», «Ρεεεε, έλα δωωωω (πεταχτά ματς μουτς στα μάγουλα, μια τρίχα πριν αγγίξουν δέρμα), που είσαιαιαιαιαι, έλα να σε αγκαλιάσω μωρή» κ λοιπές χαριτωμενιές να ίπτανται στον αέρα, ένας παλιός καθηγητής,  αμήχανες χαιρετούρες, πιεσμένα χαμόγελα, ε ρε γλέντια, ήμουν ήδη στο τρίτο τσιγάρο, κουβεντούλα για την επικαιρότητα, το κρύο, τα μαλλιά, την απουσία μαλλιών, τα πρώτα «θυμάσαι τότε που…», μοιρασιές κόσμου κατά τα παλιά πρότυπα, παβλοφικοί σκύλοι ή απλά συγκινημένοι παλιοί φίλοι, οι (όχι κ τόσο) κρυφές ματιές σε βυζιά, κώλους, καβάλους, κοιλιές, ό,τι γούσταρε να συγκρίνει με την παλιότερη βερζιόν ο καθένας τέλοσπαντων, δυο φιλικές φάτσες. Κάποια τσιγάρα αργότερα φύγαμε από εκεί επαρκώς καταψυγμένοι κ μπουκάραμε τριάντα άτομα σε παρακείμενη καφετεριομπαροκλαμπο δικαιολογία μαγαζιού, καθήσαμε, κοιταχτήκαμε κ άρχισε η βαβούρα. Τα κύρια θέματα κουβέντας ήταν οι γάμοι, τα παιδιά, οι δουλειές, το κρασί ήρθε σε κατάλληλη στιγμή, διακόπτοντας βολικότατα βαρετή κουβέντα κ με αφορμή αυτό κ την επαφή μου με τους γύρω.

Καθόμουν εκεί κ κοιτούσα τις φάτσες ένα γύρω, περίμενα κάποια νοσταλγία, κάποια αντίδραση, κάτι. Ένα κύμα γλυκιάς αναπόλησης του τότε που ήμασταν πιο μικροί, πιο τρελλοί, πιο μάγκες, πιο χαρούμενοι. Μια ζεστασιά που θα τροφοδοτούνταν από αναμνήσεις σκανδαλιών, ηρωικών στιγμών, φιλίας, καψούρας και συντροφικότητας. Μια αναδρομή σε εκδρομές, γέλια, βροχές κ κουβέντες, στην πενταήμερη και τους παλιούς μας καθηγητές. Δεν ήρθε απολύτως τίποτα, εκτός από περισσότερο κρασί. Κάτι βοηθούσε τουλάχιστον στην απόψυξή μας. Βαρετό, ακόμα κ οι παραπομπές στο παρελθόν ήταν τόσο ξεπερασμένες πια που δεν αρκούσαν για να ανάψουν οι όποιες σπίθες. Μα πόσο τυχαίο πια ήταν που χαθήκαμε όλοι εμείς; Ε, δεν ήταν. Άκουσα κ κάτι ατάκες πυροκροτητές για τα νεύρα μου του στυλ «Μωρέ τι ωραία περνάγαμε τότε όλοι μαζί», «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου λείπει το σχολείο.», «Καλά, από’δω κ πέρα θα τα λέμε ό-πωσ-δή-πο-τε», «Το θέμα είναι να βρεις κ να κρατήσεις μια δουλειά σταθερή κ να αφοσιωθείς εκεί.», ε???

Έμεινα ως το τέλος, λέγοντας σε ανθρώπους που είχα να δω αιώνες διάφορα χαριτωμένα, που όμως πάντα καταλήγανε σε παγωμένες φάτσες όταν ακούγαν πως παραιτήθηκα από τη δουλειά μου. Α ναι, το έκανα κ αυτό, ήρθε η ώρα του, στο τέλος του μήνα σταματάω να πηγαίνω κιόλας κ θα «αφοσιωθώ σταθερά» στο επερχόμενο ταξίδι, χα χα! Γέλια σε παγωμένες φάτσες,ακόμα περισσότερο κρασί, παφαπούφες, δεν το μετανιώνω, καλά ήταν, είχα κ κέφι για δούλεμα κ πέρασα ικανοποιητικά. Αν μη τι άλλο επιβεβαίωσα κάποια σημεία της (όχι κ ιδιαίτερα κοινωνικής) άποψης που έχω για τις σχέσεις των ανθρώπων.

Στο δρόμο για το σπίτι ήδη σκεφτόμουνα άλλα πράγματα…

ΥΓ. Άκου το τελευταίο των Calexico, το Carried to Dust, θα χαιδέψει πολύ γνώριμα τ’αυτιά σου κ θα σου βάλει κ ένα χαμόγελο στο στόμα έστω κ για λίγο.

Advertisements

Ετικέτες: ,

2 Σχόλια to “Μη-φλασμπακ”

  1. Eólica Says:

    Πώς είχα την εντύπωση ότι το Crystal Frontier το έχω ξανακούσει; Πολύ γνώριμο όμως….
    Ο γνωστός αντικοινωνικούλης Νινγκάκης…. χεχεχεχε
    τα φιλιά μου στην σταθερή δραστική επιρροή
    και καλά τα-ξίδια!

  2. ninguaqui Says:

    To Crystal Frontier όντως το έχεις ξανακούσει, είναι από παλιότερο δίσκο τους, το Carried to Dust είναι ο τελευταίος τους κ τα σπάει. Τα φιλιά μεταφέρθηκαν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: