Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,

Ήρθε επιτέλους η μέρα!

Σήμερα το πρωί, μετά από μια πολύ δύσκολη ώρα πλήρους ασυνεννοησίας με ένα μισότρελλο τύπο, με την ανάλογη φυσιογνωμία, που θα του ταίριαζε καλύτερα μια ζωή στις σελίδες του Ντοστογιέφσκι ή και του Κάφκα αντί για μια βαρετή ύπαρξη μέσα σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο, κατάφερα κ κανόνισα κ έκλεισα τα εισιτήρια για το ταξίδι. Το ποιο?

Μεγάλο μου όνειρο εδώ κ χρόνια ήταν να ταξιδέψω προς την Αμερική. Όχι όμως αυτή τη χάρτινη, ξανθιά, γαλανομάτα, αγγλομιλούσα, τερατική, θρησκειορημαγμένη, βίαιη, υλίστρια αμερική της τηλεόρασης, των ταινιών κ των βιβλίων, την άλλη… Την πιο κάτω…

Την Αμερική με την ιστορία της κ τα μπάσταρδα παιδιά των Ίνκας, των Μάγιας, των Κέτσουα, των Ισπανών, των Πορτογάλων, την Αμερική των εξερευνήσεων κ της ζούγκλας, των Άνδεων κ του Ειρηνικού ωκεανού, των χαμογελαστών ανθρώπων, της αίσθησης του σύντομου κ του απόλυτου, του χορού με νόημα κ χάρη, των έντονων παθών, των ναρκωτικών, των διδακτόρων, της μπύρας, της φύσης που δεν υποτάσσεται σε κανένα πούστη! Σε αυτή τη νότια λοιπόν, όσο πιο κάτω από τον ισημερινό τόσο καλύτερα, όσο πιο μακριά, όσο πιο ξένα για μένα. Πάντα αυτή η περιοχή του κόσμου φάνταζε σε μένα σα γλυκό, δροσερό καρπούζι καλοκαιριάτικου απογεύματος. Σαν κάτι εξωτικό κ οικείο ταυτόχρονα. // Κάτι που πάντα βρίσκεται σ’αιώνια εναλλαγή // Ακόμα κ το σχήμα της μοιάζει με το μικρό ξαδερφάκι της Αφρικής κ το μεγάλο ξαδερφάκι της Ινδίας κ η έντονη συγγένεια είναι εμφανής.

Κάνοντας τα σατανικά μου σχέδια κ τις διαβολικές μου δολοπλοκίες, επιτέλους ήρθα μέσα από τα χρόνια στην τωρινή πραγματικότητα, αυτή με τα εισιτήρια σ’ένα φάκελο στην εσωτερική τσέπη του παλιού μου του πανωφοριού. Την ερχόμενη Δευτέρα πανηγυρικά παραιτούμαι από τη δουλειά, ψάχνω τα κόλπα με τις βίζες, στις πρεσβείες που πρέπει κ κλείνω ένα δωμάτιο ή ένα κρεβάτι για τις τέσσερις πρώτες μέρες. Ήρθε η στιγμή ν’ανοίξω παραπάνω, να βουτήξω σε νέα νερά, να αναπνεύσω άλλον αέρα.  // Κάτι που σκίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων // Εκείνη η φωνούλα που ερχόταν πάντα τόσο γλυκιά κ παραπονεμένη απ’το βάθος και μου ζητούσε τα όνειρά μου, που με ρώταγε θλιμμένα πάντα το πότε, τώρα γουργουρίζει σα γατί που τεντώνεται κάτω από μια δυνατή κ στοργική παλάμη. Η κίνηση είναι μια κατάσταση, του νου κυρίως, που με απασχολεί από μικρή ηλικία (είπε ο κωλογερος, μουχαχαχαχαχα!) και με έλκει στις λεπτομέρειες, με μαγνητίζει προς τον ουσιαστικό της ορισμό. Τα ταξίδια είναι για μένα περίοδοι γαλήνης, περίοδοι που ξεγελιέμαι πως είμαι κάποιος άλλος, αλλά ίδιος, σαν εμένα, κάποιος που θα ήθελα να είμαι γενικά. // και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη // Αυτό το ταξίδι συγκεκριμένα, έχει κ μια τιμητική πρωτιά.  Ως τώρα στα ταξίδια μου, θαρρώ πως έφευγα από κάπου, από κάτι, πως πήγαινα σε κάτι καινούριο με την έμφαση να υπάρχει σε αυτό που αφήνω πίσω μου. Διαφορετικοί καιροί, διαφορετικά τοπία, διαφορετικά στιγμιότυπα, η ίδια όμως αίσθηση. Τώρα φεύγω για να πάω εκεί, ο προορισμός έχει λάβει την πρέπουσά του θέση, την κύρια, χάνεται η αντανάκλαση που αποτελούσε στο παρελθόν. Τότε που στη διαδρομή έβλεπα τη διαφυγή και στο μέρος που πήγαινα τυπωμένη ανάλαφρα τη θολή εικόνα αυτών που δήθεν είχαν μείνει πίσω. Μα τίποτα δε μένει πίσω! Είναι γεγονός πως κουβαλάμε μαζί μας παντού κάποιες αόρατες αποσκευές, το θέμα εν τέλει είναι η οπτική γωνία κ πόσο ανοιχτή ή κλειστή είναι αυτή. Η ισορροπία ανάμεσα σε μια ματιά που τα αγκαλιάζει κ τα συγχέει όλα, φύρδην μίγδην το παρόν κ το παρελθόν να κουτρουβαλάνε προς ένα ήδη ζαλισμένο μέλλον και τη ματιά που την έχεις στενέψει τόσο πολύ που καταλήγεις να βλέπεις ένα μόνο φύλλο από το δάσος που υπάρχει μπροστά. Το τι θα μπορούσες να είχες κάνει με το τι μπορείς να κάνεις να μην μπλέκονται στο τώρα, γιατί σε μέρη πρωτοειδωμένα εντείνεται η αίσθηση του χρόνου, της συγκεκριμένης εκείνης στιγμής, εκεί και τότε, που θα φύγει για πάντα αν δεν σταθείς λίγο να τη ζήσεις, να γεμίσεις τα ρουθούνια σου με δαύτη, αν δεν την αγγίξεις να δεις πως είναι αληθινή. Είναι περίεργο κ απλό ταυτόχρονα, μια αίσθηση φυσική κ αδημονούσα, τα μέρη που με καλούνε κοντά τους τα βλέπω με καθαρή εικόνα.

Έχω ακόμα χρόνο μπροστά μου ώσπου να φύγω κ μπορώ να περιμένω ήρεμα, μαθαίνοντας για τους τόπους που θα βρεθώ και για τους ανθρώπους που θα συναντήσω.

Η αναζήτηση του χρόνου στο χρόνο κ στα τερτίπια του συνεχίζεται, δεν είναι μικρό πράγμα, είναι κάτι που θέλει συνοφρυωμένα φρύδια κ εγκέφαλο πλυντήριο να γυρίζει με μανία καθαρίζοντας τις σκέψεις, θέλει συνειρμούς κ ορίζοντα, θέλει όνειρα κ παγίδες, θέλει να αντιληφθείς το κενό που βρίσκεται στην επανεμφάνιση της απουσίας κ των αλλαγών που αναπόφευκτα γίνονται κ τρεμουλιάζουν τα πάντα. Τα παλιά σερβίρονται σα νέα, τα νέα τα έχεις ξαναζήσει, το τίποτα είναι πιο βολικό αλλά δεν υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρξει. Πέρα από την πραγματικότητα που υπαγορεύει η αντίληψη, είναι άλλα τα μονοπάτια που παίρνει για να κόψει δρόμο η διάπυρη εμπειρία. Το ψάχνω ακόμα.

Η ημερομηνία όμως υπάρχει πια κ το αεροπλάνο έχει πια μια θέση με το όνομά μου…


Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,

κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,

δε θα’ναι ποιητικότερο και πι’ όμορφο,

ο διάφεγγος βυθός και τ’ άγριο κύμα;


Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,

λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αιθάλη»,

που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,

γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.


Η μόνη μου παράκληση όμως θα’τανε,

τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.

Κι όπως εγώ για έν’ αδερφό εδεήθηκα,

για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.


ΥΓ. Τα πλαγιασμένα λόγια είναι του Νίκου Καββαδία από το θαυμάσιο «Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ», αλλά μάλλον ήδη το’ξερες αυτό…

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Ένα Σχόλιο to “Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,”

  1. Strange Avenger Says:

    Ενα ταξίδι που μοιάζει με κάτι τελετές ενηλικίωσης με ayahuaska, εκεί κάτω στα μέρη που θα πάς.

    Μην περιμένεις τίποτα από αυτό.
    Μόνο τότε να είσαι σίγουρος ότι θα σου προσφέρει τα πάντα.
    Και αν μετά θελήσεις κι άλλο, δεν θα είναι απληστία.

    Απλά ανακαλύπτεις και ξαναενώνεις τις πέντε ηπείρους που κάποτε ήταν ένα.

    Ποιός είπε ότι οι ιστορίες που διαβάζαμε μικροί για τον Μαγγελάνο και όλους αυτούς τους μάγκες δεν μπορούν να ξαναγραφτούν…
    Το επιβάλλουν οι ιστορικοί νόμοι.

    Το μυαλό μου απλά δεν φτάνει να φανταστεί λόγια για να σε ξεπροβοδίσει…

    Ο άνεμος να είναι μαζί σου μάγκα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: