Κοιμηθείτε!

Πετυχημένο.

Ο συμπαθής πανίβλακας σκυλάκος με την ακόρεστη όρεξη πρέπει να μπει στο ελληνικό ευρώ, στη δραχμή αν καταλήξουμε εκεί, να γίνει ένα μεγαλοπρεπές πορτραίτο του και να αναρτηθεί στην είσοδο της βουλής ως μέγα κ αντιπροσωπευτικό σύμβολο του αθάνατου ελληνικού πνεύματος, της ελληνικής λεβεντιάς κ κυρίως της ελληνικής πολιτικής.
Στην αναζήτηση των ντεσπεράντο και των καταζητούμενων, η μύτη του σκυλάκου αποδεικνύεται αλάνθαστος οδηγός. Το ζώο πάει σταθερά κ αποφασιστικά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάτι σαν τα ζωντανά στο μαντρί στο σύνταγμα, ναι βρε, προς τα εκεί που μουτζώνουν όλοι πλέον.
Παραδοσιακά λοιπόν το να αφουγκράζεται κανείς την ειλικρίνεια στα λεγόμενα των πολιτικάντηδών μας ήταν εντυπωσιακά εύκολο. Αρκούσε να ακούσει πολύ προσεκτικά τα λεγόμενά τους κ κατόπιν να υποθέσει πως ισχύαν ακριβώς τ’αντίθετα, απλό. Μου θες παραδείγματα?

Τσάκω τα πολύ σουξεδιάρικα:

Θες κ άλλα?

φυσικά

Από κκεσυριζες δεν θα βάλω κάτι γιατί το θεωρώ πλεονασμό, η αντιφατικότητάτους έχει πάρει lsd τελευταίως και τριπάρει αγρίως.

Ωραία ως εδώ.
Η συνταγή στιβαρή κ ανθεκτική στο χρόνο κ στις διαφορετικές κυβερνήσεις, είχε μέσα της μια ζεστασιά, μια σιγουρια ρε παιδί μου πως ότι κ να γίνει, αν είσαι απέναντι από αυτά που λένε τα έρποντα, είσαι σωστός κ είσαι καλά.
Όλα αυτά μέχρι το μαγικό κουφέτο του δημοψηφίσματος!
Κλονίστηκε το σύμπαν μου, καθώς το καραφλό γαπ ξαφνικά ανταποκρίθηκε στα αιτήματα του λαού του, να πέσει η κυβέρνηση κ να σταματήσει αυτή η πολιτική που βουλιάζει τη χώρα στο βόθρο με την αρωγή κ την καθοδήγηση από τα ευρωπαϊκά όργανα που τρελλά από τη χαρά τους βρήκαν άβουλα πλάσματα να παίξουν κ να εφαρμόσουν συνθήκες που δεν θα ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν οπουδήποτε όπου οι άνθρωποι διατηρούν την αξιοπρέπεια κ τη σκέψη τους. Είπε πως θα γίνει δημοψήφισμα. Με το που το διάβασα στου ίντερνέτ, σκέφτηκα πως θα γίνουν πανηγύρια παντού, πως ο κόσμος θα γιόρταζε για την πρωτοφανή κ μοναδική ευκαιρία να πάρει τις καταστάσεις στα χέρια του κ επιτέλους να εκφραστεί.
Ταυτόχρονα, ήταν φανερό πως πρόκειται για φοβερά εγωϊστική αλλά έξυπνη κίνηση του μουστακογαπ γιατί ο γιώργος είναι πονηρός κ ήθελε (τόσο μα τόσο μάταια) ίσως να σώσει το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας κ υστεροφημίας που του είχε απομείνει. Αποτυχημένη εξ ορισμού κ δυστυχώς ήταν το γεγονός που ακύρωσε την όποια χαρά, ήταν το αξίωμα του Ραν Ταν Πλαν. Αφού το είπε, απλά δεν θα γίνει.
Φυσικά μετά ακολούθησαν όλοι αυτοί οι χώροι και τα “κινήματα” που σκιζόντουσαν για άμεση δημοκρατία και ανατροπή της κυβέρνησης αλλά τους ξύνισε το 2 σε 1 μπουκάλι κ το σπάσσαν στο κεφάλι τους, εντείνοντας την μπόχα της υποκρισίας τους και μιλούσαν για διχασμούς κ εκβιασμούς κ εξαπάτηση, ακόμα κ αποχή από το δημοψήφισμα! Κατόπιν πλακώσαν οι σφαλιάρες βροχή από ολόγυρα τον κόσμο, το βρωμόσκυλο έβαλε την ψωριάρικη ουρά του ανάμεσα στα σκέλια κ μάθαμε πως ο λαός εκφράζεται άμεσα μέσω των εκλογών, ουχί κ για κανένα λόγο με την άμεση λήψη των αποφάσεω που τον αφορούν. Το κόλπο προχώρησε παραπέρα κ τελίκιασε όταν μάθαμε επίσης πως ουδείς αυθάδης λαουτζίκος έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει το μεγαλειώδες ευρωπαϊκό κεκτημένο, αυτοί ξέρουν καλύτερα, αυτοί εντός κ εκτός ελλάδας.

Ε, μετά περίμενα απλά να γίνει της πουτάνας.

Τα τελευταία 2 χρόνια όμως είχαμε το σπάνιο προνόμιο να ζήσουμε την αποθέωση του σαστισμένου τσιμεντώματος μιας κοινωνίας όταν το, ενδημικό στην ελλάδα, είδος betovlacus pasokus ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας κ κατόπιν της γάμησε το κέρατο στο μαστίγωμα. Ούτε όταν ακούστηκαν σενάρια για μη εκλεγμένη κυβέρνηση δεν κουνήθηκε φρύδι.
Οπότε γιοκ αντίδραση, πήραν κ την ψήφο εμπιστοσύνης κ ζήσαν αυτοί καλά κ εμείς…

Ε?

Για πιο πλήρη ενημέρωση, κοίτα εδώ που τα λέει όλα για το πόσο λάρτζ κ κιμπάρηδες είμαστε.

Στη χώρα που είμαι τώρα όμως είναι κομματάκι διαφορετικά τα διάφορα. Πήγα ας πούμε σε μια συναυλία κ γνώρισα ένα εξαίσιο δείγμα ανθρώπου. Ήταν διαγωνισμός μεταξύ διάφορων συγκροτημάτων, η μουσική ήταν μεταλλικού προσανατολισμού κ εκεί γνώρισα το ντόπιο αντίστοιχο της δικιάς μας κλασικής μάνας ρέιβερ. Μάνα ρέιβερ? Όχι, μάνα μάνατζερ, μάνα headbanger, μάνα γαμάτη, να χτυπιέται με το 12χρονο γιό της που τα έχωνε thrashοειδώς αναντίστοιχα της ηλικίας του κ μετά να του δίνει μήλο για να φάει μετά από την εμφάνισή του και να γυρνάει σε μας να μας τον δείχνει με καμάρι.

Μάνα headbanger!

Εδώ λοιπόν υπάρχουν σαφείς αντιθέσεις. Εδώ η ρίζα που φαίνεται στο μαλλί είναι ξανθιά! Είναι τόσες πολλές οι ξανθιές που τα βάφουν μαύρα ή καστανά τα μαλλιά τους κ όταν έχουν καιρό να τα βάψουν, τσουπ ξεπηδάει η ξανθιά ρίζα. Σχεδόν ξαναζώ την εφηβεία μου σε ένα αισθητικό επίπεδο καθώς εδώ τα κορίτσια κ οι γυναίκες είναι αδύνατες κ συνήθως μαυροντυμένες, φορούνε μάρτινς άρβυλα, έχουν κατά πλειοψηφία μακριά μαλλιά κ άψογα δέρματα. Φρέσκα πρόσωπα σαν πορσελάνες, βοηθούμενα από το βρωμόκρυο στο να μένουν τσίτα, μια ονειρική κατάσταση που παραπέμπει σε άλλες εποχές, περασμένες αλλά όχι ξεχασμένες. Με γυρνάει που λες, χρόνια πίσω, όταν όλα τα κορίτσια φαινόταν όμορφα κ ήταν όμορφα, είχαν μακριά μαλλιά, λεπτά κορμάκια κ μάτια που γυαλίζανε. Τώρα βλέπω τις πιο πολλές να έχουν ξεθωριάσει, πίσω από στρώματα μέικ απ, ισορροπώντας πάνω στα τακούνια τους με τα παραπανίσια κιλά να φωνάζουν εγκατάλειψη. Όχι πια.

Δε μπορώ όμως να μην βλέπω τι γίνεται στο Ελλαδιστάν, δυστυχώς με καίει κ με ταράζει, έστω από μακρυά. Το αστείο είναι πως έφυγα γιατί αισθανόμουν ανήμπορος να συνεισφέρω έστω στο να αλλάξει το παραμικρό, η πουτάνα η ελπίδα, συφιλιδική σάπιζε μέσα μου για χρόνια, ώσπου δεν πήγαινε άλλο.
Το άλλο αστείο είναι πως υπάρχουν αρκετοί που γράφουν κείμενα κ μάλιστα κάποια από αυτά είναι όμορφα κείμενα, για την αριστερά κ τη χαμένη τιμή της Αριστεράς κ για την αδράνειά της κ διάφορα τέτοια ηρωικά κ πένθιμα. Εδώ έχω να παρατηρήσω κάτι που νόμιζα πως ήταν κάπως προφανές. Ποια αριστερά ρε καρντάσια? Αυτή την κοινοβουλευτική, την ξινισμένη, την αγάμητη πρώην αξύριστη, πλέον το ίδιο άρχουσα τάξη όπως κ οι λοιποί? Αυτή την καριόλα που τόσα χρόνια τρώγεται με τις τρίχες της αντί να κάνει το παραμικρό ουσιαστικό πράγμα κ μετά σκίζει τις κυλότες της στα πρωινάδικα κ τα παραθύρια αυτά τα γλίτσικα των βραδινών δελτίων για τα επιτεύγματα κ τους αγώνες της? Ή αυτή που δέχεται εδώ και 30 χρόνια να ισχυρίζεται το ΜΠαΤΣοκ ότι είναι μέρος της? Μάλλον αυτή λένε.
Μιλάω με κόσμο εδώ, διάφορους. Μιλάω για τα χρόνια που περάσανε κ έκπληκτος διαπιστώνω πως ακόμα κ εδώ λένε πως παλιά ήταν καλύτερα. Παλιά με περισσότερα επιδόματα, καλύτερες συντάξεις κ διάφορα άλλα παρόμοια κ πως όλα άλλαξαν όταν ψηφίσανε ένα φασισταριό στη βουλή με αφορμή ένα κύμα μεταναστών. Όταν δε, ρώτησα με απορία πως βγήκε φασίστας στη βουλή, καθώς το μέρος έχει παράδοση σε αριστερές κυβερνήσεις κ τα συναφή, μου απαντήσανε πως ήταν ο τότε μπρόεδρας των ντόπιων σοσιαλιστάδων που τα γάμησε όσα τον αφήσανε να γαμήσει. Ο δικός μας ο αμερικανόψυχος καράφλας είναι μπρόεδρας της διεθνούς σοσιαλιστικής κουράδας. Αυτό λέει πλέον περισσότερα για τον σοσιαλισμό παρά για τον καράφλα. Εδώ θα διαβάσεις περισσότερα για αυτή την αρχοντοπουτανάρα τη διεθνή. Πάντως, μάγκες λεγεών, αν έχετε κάτι, ο εκβιασμός δεν βοήθησε ποτέ κανένα, μην καυλαντίζεστε πως θα γίνει κάτι διαφορετικό με την απειλή σας. Σκάστε το στη μούρη τους να ανοίξουν τα μάτια των πολλών.
Ο Στρος Καν, ο μίστερ ΔΝΤ, προειδοποίησε για βίαιες κοινωνικές αναταραχές. Σώώπα ρε μεγάλε, αλήθεια? Το πήρες κ εσύ χαμπάρι? Κοίταξες κάτω από το θρόνο σου κ είδες τα ζωύφια να αφρίζουν?
Μπορεί κ να υπάρχει ελπίδα κάπου στον πλανήτη όμως, σαστισμένος μεν, ευχάριστα έκπληκτος δε, άκουσα για το στρατό της Αιγύπτου να πρωτοτυπεί κ να βγάζει ανακοίνωση στην οποία υποστηρίζει το δικαίωμα του λαού να διαδηλώνει για τα αιτήματά του κ πως δεν θα στρέφανε τα όπλα προς τα αδέρφια τους, αντιτιθέμενος έτσι με εκείνο το βρωμόσκυλο τον πρόεδρά τους που είναι αγκιστρωμένος στην θεσούλα του για 30 χρόνια τώρα κ πλέον του έχουν γυρίσει την πλάτη κ τις βρωμερές κωλοτρυπίδες τους όλοι οι πρώην σύμμαχοί του εκτός από το Ισραήλ.
Νομίζω πως είναι επιτακτική ανάγκη να φέρουμε καραβάνια από την Αίγυπτο στην Ελλάδα για να εκπαιδεύσουν τους μπάτσους σε θέματα ηθικής κ πολιτικής αντιμετώπισης βδελλών. Δε γίνεται μεγάλε από τη μία να είσαι κομμάτι του λαού (ναι αυτού του μαλάκα) κ από την άλλη να τον λιώνεις στο ξύλο κάθε φορά που οι πολιτικάντηδες το απαιτούν.
Το άσχημο είναι πως τελικά δεν μπορούμε να τα ρίξουμε καν στα τελευταία 30 χρόνια. Ψάχνοντας, αηδιασμένος από τη σκέψη πως έχουμε τον ΓΑΠ τον 2ο, γόνο του Αντρέα του πρώτου, μιας οικογένειας με παράδοση στην ψευτιά κ την απάτη να μας καβαλάει, ανακάλυψα πως δεν είναι καν πρωτότυπη η φάση. Άκου να γουσταρς, σε 189 χρόνια που υφίσταται το σύγχρονο ελληνικό κράτος, οι παραδόσεις τηρούνται ευλαβικά με τη βλακεία που μας δέρνει. Όλα άρχισαν με τον Διομήδη Κυριακό. Δεν τονε ξέρεις? Ούτε εγώ τον ήξερα. αλλά το 1863 έγινε πρωθυπουργός. Ο εγγονός του, Αλέξανδρος-Διομήδης Κυριακός το ίδιο ογδόντα ολόλκληρα χρόνια μετά, το 1949. Η πρώτη φαμέλια που έκανε το κολπέτο. Βέβαια, οι πρώτοι αυθεντικοί διδάξαντες ήταν οι Ράλληδες. Άρχισε το κακό με τον Δημήτριο Ράλλη. Ο τύπος ήταν 5 φορές πρωθυπουργός (1897, 1905, 1909, κ 1920-21), ο γιός του ο Ιωάννης Ράλλης έγινε πρωθυπουργός στην κατοχή (1943-44), ο εγγονός Γεώργιος Ράλλης ομοίως το 1980-81. Ο τελευταίος ήταν εγγονός πρωθυπουργού κ από την πλευρά της μάνας του που ήταν κόρη του Γ.Θεοτόκη. Μετά ήρθε η παπανδρεϊκή πανούκλα με τον Γιώργο να είναι 4 φορές (1944, 1944-45, 1963 και 1964-65), τον Αντρέα 3 φορές (1981-85, 1985-89 και 1993-96) και τώρα τον καράφλα σοσιαληστή. Αυτοί λοιπόν κάνανε κουμάντα για όλη τη φαμέλια. Νομίζεις πως τελειώνει εδώ? ΛΑΘΟΣ ΜΑΓΚΑ! Ο Γεώργιος Κουντουριώτης ήταν πρωθυπουργός το 1848 κ ο εγγονός του Παύλος μπρόεδρας δημοπρασίας (1924-1929). And the beat goes on: Ο Σπυρίδωνας τρικούπης ήταν ο μπρόεδρας του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου το 1833 κ φυσικά ο γιόκας του Χαρίλαος, πρωθυπούργεψε 7 φορές (1875, 1882-85, 1886-90, 1892-93 και 1893-1895). Ο Θρασύβουλος Ζαΐμης 2 φορές (1869-70 και 1871), ο γιος του Αλέξανδρος 8 φορές (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) αλλά και μπρόεδρας δημοπρασίας στην περίοδο 1929-35 με τον πατέρα του κ γιό του Θρασύβουλα να έχει υπάρξει, πριν κ μετά από τον Καποδίστρια , μπρόεδρας επίσης. Η ιστορία τελειώνει με τους Βενιζέλους, όπου ο Ελευθέριος ήταν 9 φορές πρωθυπουργός κ ο γιος του Σοφοκλής 5 αλλά βαριέμαι να γράψω τις ημερομηνίες.*
Έχουμε λοιπόν μεγάλη παράδοση στις βδέλλες, για την ακρίβεια, είναι η μοναδική μας παράδοση, αυτή της οικογενειακής ολιγαρχίας, η οποία έχει διευρυνθεί τώρα κ στον επιχειρηματικό κόσμο που επίσης κυβερνάει. Με δυναστείες έχει λειτουργήσει η ελλάδα σαν κράτος από την αρχή, την υποταγή σε αυθεντίες κ ηχηρά ονόματα την έχουμε να κυλάει στις φλέβες μας κ να μας ορίζει.

Κοίτα τι λέει κ ο Καραγάτσης σε μια επιστολή του προς τον Καββαδία:
“Κλεισμένος σε μια κάμαρα, πλάι στο κύμα, έγραφα την ιστορία των Ελλήνων. Γαμημένη ιστορία ξεκωλιάρας φυλής. Είναι αφάνταστο πως κατέχουμε την τέχνη να κυλιόμαστε στο βούρκο και να περιπλανιόμαστε στ’αστέρια. Σαράντα αιώνες, αυτό το βιολί. Περισσότεροι ναι, λιγότεροι όχι. Πως να τους ξεγράψεις τους αφιλότιμους;”
Αυτά γράφει ο τυπάς που θέλησε να γράψει την ιστορία των ελλήνων απλά κ κατανοητά πέρα από ιστορικούς κ ακαδημαϊκούς αυτισμούς. Το βιβλίο είναι αυτό, σου λέω παρ’το κ διάβασ’το, είναι ένα ταξίδι από μόνο του. Η Ιστορία των Ελλήνων στην οποία αναφέρεται ο Καραγάτσης, εκδόθηκε το 1952, αλλά σταμάτησε στον πρώτο τόμο.
Τι να πεις, έχω κάτι εφιάλτες πως καταλήγουμε με μπρόεδρα δημοπρασίας τον Καρατζαφέρη κ πρωθυπουργό τον Κούγια κ τινάζομαι ιδρωμένος το πρωί, θέλοντας να ξύσω από πάνω μου τη γλώσσα μου κ τ’όνομά μου, να μη με νοιάζει πια.
Διαβάζω αλλού τη μελοδραματική έκκληση “Χάσαμε πολλά, μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας” και πέφτω κάτω κ κυλιέμαι από τα γέλια. Θα ήθελα πραγματικά να μάθω που την είδαν την ανθρωπιά μας σαν έθνος κ φοβούνται μη τη χάσουμε. Κ μιας που ανέφερα το διάβασμα, ρίξε μια ματιά σε κάποιον που τα λέει καλύτερα από μένα κ πάρε οπωσδήποτε το καινούριο βιβλίο του Τζιμάκου. Τιτλοφορείται ¨Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο¨, είναι νομίζω απομαγνητοφώνηση των εκπομπών του στο ραδιόφωνο κ είναι η καλύτερη δουλειά του των τελευταίων χρόνων.
Κ μιας κ τους ανέφερα κ τους δύο, τσάκω κ ένα θεματάκι να γελάσει λίγο το χειλάκι σου:

Που θέλω να καταλήξω?
Θα δούμε στο επόμενο επεισόδιο μάλλον.

*Η πηγή μου για τις φατριές είναι αυτό το βιβλίο!
Το περίμενες?

Εδώ δε φτάσανε ούτε τα υπογλώσσια ρε γαμώτο.

Ρε άνθρωπα, έχεις ξεκωλιάσει οικονομικά το σύμπαν κ λες πως θα πας για εκλογές???
Το έχεις σχεδιάσει κιόλας το κάζο σαν στις ταινίες που έβλεπες στο Αμέρικα, μικρός, έχεις φροντίσει να το ρίξεις πρώτα στη συνέντευξη σε ιταλικό περιοδικό, σα σε κακό φτηνό μυθιστόρημα τσέπης.
Οι προηγούμενες βουλευτικές εκλογές είχαν κόστος 3 εκατομμύρια ευρώ ρε ντενεκέ, στον προϋπολογισμό του 2009 έχεις βάλει δαπάνες για εκλογές 60 εκατομμύρια ευρώ (κωδικοί 5260 κ 5261, αν θες κατέβασε τον προϋπολογισμό σε pdf από εδώ) κ έχεις το θράσος να απειλείς πως αν σου φάνε το μπιφτέκι σου, θα ξανακάνεις εκλογές?
Λεφτά υπάρχουνε προφανώς…   για εκλογές.
Αηδία πια. Σε παίζουνε μπαλάκι για χαβαλέ στην ΕΕ κ εσύ παλικαρομανάς εδώ που σε παίρνει, μιλώντας ταυτόχρονα για σκοτεινά ρουχλιάρικα συμφέροντα που δεν έχεις το σθένος ή το θάρρος όχι μόνο να ονομάσεις, αλλά ούτε ν’αγγίξεις καν. Αυτό εγώ το λέω προσβολή.
Κατάπια τα περί της φημολογούμενης διαφάνειας, ξερνάω συνεχόμενα όταν ακούω τις λοιπές κοροϊδίες, αλλά για κάποιο λόγο αυτό το ναζάκι με τις εκλογές μ’έθιξε. Γιατί ο τζάμπα μάγκας που διαχειρίζεται το δημόσιο βίο μας κ που μας έριξε χαμογελαστός στον οικονομικό βόθρο του ΔΝΤ, έχει το θράσος να μιλάει για την επόμενη σπατάλη του δημοσίου χρήματος κ δεν τρέχει μία.
Γιατί οι εκλογές εκεί κατάντησαν, μια απλή σπατάλη δημοσίου χρήματος.
Έχει κ εκείνο το παραμορφωμένο πράγμα, τον Πάγκαλο, να πετάει καμιά σποντίτσα για αναδιάρθρωση του χρέους έτσι για να χέζεται ο κοσμάκης πως θα χρεωκοπήσουμε κ πως θα του φάνε όλα τα λεφτά κ όλα καλά.
Ο κόσμος καίγεται κ αυτοί στον ασφαλή μικρόκοσμό τους να παίζουν το θεατράκι τους με τα κολλητάρια τους τους δημοσιογράφους κ τ’άλλα παιδάκια που παίζουν κάθε μέρα παρέα στη βουλή.

Έγινε κ το σόου με τους τρομοκράτες με τα δέματα με τις στρακαστρούκες, έτσι να είναι σε φόρμα κ σε επικοινωνιακό επίπεδο, αν κ κανείς δεν δίνει πολύ σημασία πλέον σε τέτοια σκέρτσα, οπότε δεν ασχοληθήκανε καν να το κάνουνε πιο χόλιγουντ με θύματα κ τέτοια, όσο χρειαζότανε για να δειχθούν ως ο καλός προστατευτικός πατερούλης, ήταν αρκετό, κ μπήκαμε στις εκλογές.

Χώρια που τελευταία όλως περιέργως (κ καλά) διαβάζω όλο κ περισσότερα άρθρα που υποστηρίζουν πως το μνημόνιο είναι από καλό πράγμα ως αναγκαίο κακό, εμφυτεύοντας μια μοιρολατρία πως δε θα μπορούσε να αποφευχθεί.
Το βλάκα το χοντρό τον κράζανε (δικαίως κ λίγα του σούρνανε) γιατί τα σπρεντς ήταν κοντά στο 650, αυτόνα τώρα που έχουμε τσακώσει κ τα δανεικά τα φράγκα κ τα σπρέντς κοντεύουνε στο 900, γιατί όλοι κάνουνε τουμπεκί ψιλοκομμένο?
Όχι ρε, η δικιά σας πολιτική πάνω στις κουράδες που είχαν εναποθέσει οι προηγούμενοι μας οδήγησε εκεί. Τίποτα δεν ήταν αναπόφευκτο ή μοιραίο να γίνει. Μια ανασκόπηση στα μέτρα κ στις κινήσεις της δικιάς σας κυβέρνησης της πράσινης, δείχνει πως σχεδόν βάση σχεδίου οδηγηθήκαμε στο δανεισμό τέτοιας κλίμακας.

Η σχετική παροιμία με τα γένια κ τα χτένια δε, αποκτά άλλο νόημα με αυτή την κάστα των 300. Φροντίσανε πρώτα να είναι καλυμένοι πλήρως κ μετά ξεχυθήκανε βουρ στον πατσά. Η χορογραφία που κάνανε ας πούμε πρόσφατα οι βουλευτές της ΝΔ στην ψηφοφορία για την παραπομπή αυτών που σύμφωνα με τις επιτροπές τους είναι μπλεγμένοι στο Βατοπέδι, ήταν απλά για να τηρούνται σε φόρμα κ για να υπάρχει συνέπεια στην παράσταση που δίνουν τόσα χρόνια. Γιατί ουσιαστικός λόγος δεν υπήρχε πέρα από το χαβαλέ τους κ είμαι σίγουρος πως το προετοιμάζανε σαν πιτσιρικάδες πριν από ημερήσια εκδρομή.
Εξηγούμαι, με το άρθρο 86 του συντάγματος, είναι στανταράκι η σύντομη παραγραφή των αδικημάτων των πολιτικών, ένα το κρατούμενο. Στο άρθρο 19, ο Βενιζέλος μαγείρεψε με φροντίδα κ κάθε ενδεχόμενο ακόμα κ καταγραφής των εγκλημάτων τους, σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, ούτε ο Μπερλουσκόνι τέτοια κόλπα. Ακολούθησε ο νόμος 3126 (ψηφίστηκε 25/2/2003, δημοσιεύτηκε στο φύλλο 66 την 19/3/2003), ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, όπου πολύ στοχευμένα κ επιδέξια, κάνει την δίωξη οποιουδήποτέ τους πρακτικά αδύνατη καθώς προβλέπει την έγκαιρη παραγραφή όλων των πεπραγμένων τους. Ο δρόμος ανοιχτός κ τα σκυλιά δεμένα για πάρτη τους, τέλος παίδες, είναι ο νόμος.
Αυτός ο νόμος που εφαρμόζεται όποτε βολεύει καθώς είμαστε σε επίπεδο τριτοκοσμικής χώρας πλέον, υπάρχει κ η μαρτυρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης Συμπεριφοράς, που στην έκθεσή της για το 2009 δίνει μια εικόνα ακριβή της σύγχρονης επιβολής του νόμου στην ελλάδα. Μιλάνε για τα βασανιστήρια, την κακομεταχείριση, τη διαφθορά, την ατιμωρησία που επικρατεί για τους επίορκους απάνθρωπους που φοράνε τις στολές, πραγματικά είναι μια αναφορά που περιγράφει ακριβώς τι γίνεται σε μια τριτοκοσμική χώρα της ευρώπης ενώ το ημερολόγιο δείχνει 2010. Ακριβώς για αυτό άλλωστε, η Νορβηγία κ η Σουηδία αποφάσισαν να παραβιάσουν τη συνθήκη του Δουβλίνου, που προβλέπει πως οι λαθρομετανάστες πρέπει να επαναπροωθούνται στη χώρα από την οποία μπήκαν στην ΕΕ. Κ δε τους στέλνουν πια πίσω. Γιατί σου λένε οι άνθρωποι, που να τους στέλνουμε στους βάρβαρους, μετανάστες είναι, ξεριζωμένοι, γιατί να υποφέρουν κ άλλο?
γιατί να τους στέλνουν σε μια χώρα που δεν έχει ενεργές διαδικασίες χορήγησης ασύλου, έχει ανεργία πάνω από 12% (η επίσημη, γιατί η πραγματική… άστο) κ έχει κ φιντάνια που προσπαθούν άμεσα ή έμμεσα να τους φονεύσουν?

Κ επειδή δε θέλω να σε αφήσω με αυτή τη μαυρίλα, τσίμπα ένα βιντεάκι από τα παληκάρια που δίπλα αναφέρονται ως “τα ζώα της ζούγκλας” μόνο κ μόνο επειδή ασχολούνται με τα ζώα αυτής της ζούγκλας. Οφείλω σεβασμό στα τυπάκια κ τα πάω πάρα πολύ. Θα γελάσει όμως λίγο το χειλάκι σου.

Επίσης, εγώ ξέφυγα, δε μένω πια εδώ…

Για όσους από εμάς απολυθήκανε πριν τους καινούριους γαμωνόμους δε, η ανεργία καλημέρισε με την έννοια αποζημίωση χέρι χέρι, κάτι που τώρα είναι τόσο μακρινό κ νοσταλγικό τώρα όπως το γαμήσι χωρίς καπότα για τα πάλαι πότε καμάκια του συντάγματος. Έτσι λοιπόν ήταν δυνατό να διατηρηθεί μια κάποια ψυχραιμία μέσα στο βουητό κ την αντάρα που προέκυψε από το κενό εργασίας που δημιουργήθηκε.

Η ανακλαστική αντίδραση ήταν το ψάξιμο μιας καινούριας απασχόλησης με την καβάτζα της δεύτερης δουλειάς τότε. Η Ελλάδα της άνοιξης κ των αρχών του καλοκαιριού δεν έδινε όμως ωραία χρώματα στην εικόνα. Όλα τα καριόλια πολύ απλά βρήκαν την ευκαιρία κ ζητούσαν σκλαβάκια για πάρτη τους στο τζαμπιλίκι. Άκουσα αγαπητέ εσύ που διαβάζεις, ανθρώπους να ζητάνε δωδεκάωρα κ σαββατοκύριακα δουλειάς ως απαραίτητη προϋπόθεση πρόσληψης, άκουσα τυπάκια μην μπορώντας να καμουφλάρουν πειστικά τη χαρά τους, να μιλάνε για δύσκολους καιρούς, υψηλές ανεργίες κ θυσίες που έπρεπε απαραιτήτως να γίνουν για να βρει κανείς ένα μισθό για να βιοπορίζεται κ να εκβιάζουν δηλώσεις αιωνίας πίστης κ παρακάλια για μια θέση στη γαλέρα. Κάπου εκεί ήρθε κ το επίδομα ανεργίας να γλυκάνει λίγο το τοπίο κ τελείωσε κ η δεύτερη δουλειά. Ταυτόχρονα αρχίσανε τα πάντα να ακριβαίνουν, ο κόσμος γινόταν όλο κ πιο γκρινιάρης, κλάψας κ επαναλαμβανόμενος, οι διαμαρτυρίες πληθαίνανε κ ο βούρκος σταθερός όσο ποτέ. Τα μεγάλα κεφάλια του κεφαλιού τους, πλέον τελείως ξεδιάντροπα κ χαμογελαστά να ανακοινώνουν τα καινούρια μπουγιουρντιά για το πόπολο που στέναζε από κάτω κ έκανε μόκο που του κόβαν το ψωμί κ το παντεσπάνι, υποχρεωμένο για τη θεσούλα του σε διάφορους ελεεινούς αιματορουφήχτρες.

Εκεί η ανεργία έδειξε λίγο γυμνό μπουτάκι κ ανεβήκανε τα αίματα, κάπως θέριεψε το μάτι κ ταυτόχρονα επήλθε η απλή συνειδητοποίηση: Αν δεν έχεις τίποτα να κάνεις, δεν εξαρτάσαι από κάτι κ δεν ζητάς άδεια από κανένα. Αφού τα νοίκια ήταν πληρωμένα (δεν ευχαριστώ τις κουφάλες του ΟΑΕΔ, δουλεμένα τα’χουμε, δεν μας κάνουν χάρη), ο δρόμος ήταν ανοιχτός κ ήταν εύκολο το μονοπάτι. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, το σάλτο στο καράβι.

Παραλία λοιπόν, αιώρα, βυθός, δέντρα, καινούριοι φίλοι, ύπνος στην άμμο, βιβλία, μουσικοί να παίζουν τα δικά τους ένα γύρω, μαγείρεμα σιγανό στα ξύλα, φρέσκα ψάρια που ψάρεψε ο ένας φίλος, φρούτα που έφερε ο άλλος, ατέλειωτες κουβέντες με ωραίους συνομιλητές, φωτιές δίπλα στο κύμα, τσάι κ κόκκινο κρασί, μουρμουρητά από ζουζούνια, παρατημένα χωριά με ωραίους εναπομείναντες να σε τρατάρουν κ να έρχονται να τσουγκρίσουν κ να τραγουδήσουν μαζί σου, όλο αυτό το γαλάζιο να μπαίνει μέσα σου στα κρυφά κ να βγαίνει με άτακτα γελάκια, το αεράκι το βράδυ να κάνει παρέα στο γεμάτο φεγγάρι κ να μεθάνε την κεφάλα όσο δυο κιλά ρακή. Δε θα πω το που, είμαι παρτάκιας κ καβάτζας κ είναι κ κομμάτι δύσκολο να το χωνέψω, μήπως ήταν όλα στο μυαλό μου; Υπάρχουν νησιά που οι κάτοικοί τους θέλουν τους ελευθεροσκηνίτες; Που τα γλέντια στήνονται χωρίς ιδιαίτερο λόγο κ τραβούν όλους στο ρυθμό τους; Που τα ζώα τρέχουν γύρω σου ανενόχλητα; Υπάρχουν.

Έτσι λοιπόν υπάρχει κ η όμορφη πλευρά της ανεργίας, αυτή που κάτι αφελείς σαν κ την πάρτη μου τηνε μπερδεύουνε λιγάκι με την ελευθερία. Περίεργο γκομενάκι λοιπόν, αλλά ωραίο, με εκπλήξεις κ κρυφά θέλγητρα.

Το καλοκαίρι τελείωσε όμως αγάπη μου ανεργία κ οι καβάτζες λιγοστεύουν. Που θα μας πάει αυτός ο χωματόδρομος; Θα αντέξουνε τα πόδια μας τις κοφτερές του πέτρες; Τα κεφάλια μας θα αντέξουνε την έλλειψη σκιάς, ξανθύνανε πια από τόσο ήλιο, ασπρίσανε σχεδόν. Οι καρδιές μας από την άλλη, δεν ξέρω.

Ανοίγει το Μάτσου Πίτσου πάλι στις 29 Μαρτίου, μετά από περίοδο που ηταν κλειστό από πλημμύρες κ κατολισθήσεις, βγάλτε εισιτήρια κ δρόμο, είναι από τα πιο ωραία μέρη στη γη. Θα τα πούμε για το μέρος άλλη φορά, απλά ήθελα να το κλείσω με μια ωραία νότα το κολπέτο!

Η καρδιά του δεν ξηγήθηκε σωστά σήμερα το πρωί, του έπαιξε ένα βρώμικο παιχνίδι κ τον έστειλε να σμίξει με σωληνάκια κ μηχανήματα.

Όλη τη μέρα ήμουν τόσο κοντά όσο να ακούει τα νοητικά μου παλαμάκια στον ζόρικο αγώνα του να συνεχίσει. Ελπίζω να τ’άκουγες κυρ Δημήτρη. Ακόμα κ έτσι, την παλεύεις σα θεριό.

Έχω πίστη στην καρδιά σου, σκάστης ένα μάγκικο χαμογελάκι σαν αυτά που σκας πάντα, ρίξε μια κλωτσά γερή στα μηχανάκια κ στους καριόληδες τους γιατρούς κ μου τα λες μετά.

Για να μεταφερθεί ο Μήτσος από το ένα νοσοκομείο που είχε μέσα γιατρούς ανήθικους, σκατόψυχους κ ξεφτιλισμένους στο άλλο όπου βρεθήκαν άνθρωποι πρόθυμοι να βοηθήσουν ή έστω να προσπαθήσουν, χρειάστηκαν 3 ώρες για να έρθει το λάθος ασθενοφόρο κ περίπου 4 συνολικά χαμένες πολύτιμες ώρες για μια επικίνδυνη μεταφορά.

Βρείτε μια εικόνα, μια λάμπα, ένα κερί, κάτι με φως κ προσευχηθείτε σε κάτι αγαπημένο σας να μην αρρωστήσετε Κυριακή/τριήμερο/στην ελλάδα ποτέ.

Κ μετά ρίξτε κ μια προσευχή για το Μητσάρα.

Το ακριβές κομμάτι για σήμερα είναι αποκάτω.

Happy fucking Valentines.

Οι άνθρωποι λες κ κρυφτήκανε στις φωλιές τους τον τελευταίο καιρό. Μετά τις γιορτές ήρθε μια βαρυστομαχιά διάχυτη πάνω στις φάτσες της καθημερινές κ τις τυχαίες, αραίωσε η κίνηση έξω, πιάσανε κ τα πρώτα κρύα, μια ερήμια γενική εικόνα. Εκτός φυσικά από τα αυτοκίνητα που φαίνονται κάθε μέρα κ περισσότερα, πιο αγριεμένα στους δρόμους. Τα μονοπάτια που χαράζονται ανάμεσα στις ατέλειωτες ουρές των αυτοκινήτων κ τα καβαλάμε με τα δίτροχα οι λίγοι ξεπαγιασμένοι κ ενίοτε μουσκεμένοι εναπομείναντες του χειμώνα-με-μηχανή-ρε-πούστη-δεν-κάνει-κρύο-στην-ελλάδα δόγματος, έχουν γίνει πιο νευρικά, πιο ευμετάβλητα, θυμίζουν πια μικρά ρυάκια, ρυάκια γλιστερά απ’το σκατόβροχο, επικίνδυνα από τους μαλάκες που αλλάζουν λωρίδα-κανάλι με το κινητό στο ένα χέρι και τον καφέ στο άλλο.

Η οδήγηση ποτέ δεν έμοιαζε τόσο με βιντεοπαιχνίδι. Κ μη φανταστείς κανα ζόρικο με φοβερά γραφικά σαν αυτά που βγαίνουν τώρα. Σου μιλάω για απλοϊκά, αυτιστικά shoot’em up της περασμένης δεκαετίας κ βγάλε. Κ εκεί που περιμένεις να γυρίσεις κ να δεις τον κακοσχεδιασμένο εξωγήινο να σου χαμογελάει πιξελιάζοντας ασύστολα μέσα από το παρμπρίζ του οχήματος που μόλις πήγε να σε φονέψει δια απότομης κ βάρβαρης σύνθλιψης με άμεση προοπτική να βιώσεις επιτέλους την υπέροχη κ απελευθερωτική εμπειρία του πετάγματος καθώς κ την γαμημένη προοπτική της προσγείωσης, βλέπεις ένα μαλάκα με γραβάτα. Ή έναν παππού να κοντεύει να κολήσει το πιγούνι του στο τιμόνι. Ή μια γκόμενα να ατενίζει ανέμελα ίσια μπροστά ΟΣΟ ΑΛΛΑΖΕΙ ΛΩΡΙΔΑ.

Απογοητευτικό.

Μεγάλη πρόταση η παραπάνω, κοντράρει σε διάρκεια τα προκαταρκτικά καντήλια που πέφτουν κάθε φορά, μετά ακολουθεί ο κύριος όγκος. Βέβαια αυτά τα ρίχνω μέσα από το κράνος, σαν από σεβασμό ή υποχρέωση μπροστά στην αγνή βλακεία της οποίας την παρουσία βιώνω.

Εκτός από αυτές τις εκλάμψεις αδρεναλίνης στην καθημερινότητα όμως, μυρίζει μια βαρεμάρα ένα γύρω, μια δυσκολία στην κίνηση, το φεγγάρι είναι μικρό κ οι αντοχές περιορισμένες. Καλά τι να λέμε, μόνο μια ματιά στα νέα να ρίξει κανείς, τσααακ, σε πιάνει η ασχήμια από τα μούτρα κ σου μπήχνει βρωμερά νύχια στα μάτια. Δεν αρχίζω καν για τις δίκες της ημέρας, αυτή που αναβλήθηκε του Κορκωνέα κ αυτή που κατέληξε, του Αντωνόπουλου. 22μιση χρόνια σε ένα τύπο που σκότωσε εν ψυχρώ έναν πιτσιρικά κοπανώντας τον στο κεφάλι. Εγκεφαλική βλάβη των δικαστών? Στα μαλακά σαν προετοιμασία για την επόμενη απόφαση? Δεν αρχίζω γιατί δεν τελειώνει.

Έχει κ γενέθλια ο Μήτσος ο Πούλικας σήμερα. Κοντεύει τα 70 κ ακόμα τραβά δρόμο, ακόμα τραγουδά (σχεδόν) κ γουστάρει. Μια εβίβα σε ένα αυθεντικό ρεμάλι της κοινωνίας.

Χαζεύοντας από δω κ από κει, βλέπει κανείς πως 7 βουλευτές σκαπουλάρανε για σήμερα, ενώ είχε ζητηθεί η άρση της ασυλίας τους. Τα λαμόγια μαζεμένα κ ομόψυχα, ψηφίσανε 242 άτομα κ κατά συντριπτική πλειοψηφία αποφασίσανε να γελάσουν άλλη μια φορά αυτάρεσκα στη μούρη μας. Τουλάχιστον υπάρχει εθνική ομοψυχία κ σύμπνοια κάθε φορά που θίγονται οι μισθοί κ οι συντάξεις των βουλευτών και των δικαστικών, τα εκκλησιαστικά κ η ασυλία των βουλευτών. Εκεί ενωμένοι κ αποφασισμένοι, σαν ένα στόμα, μια φωνή, ένα χρώμα όλοι τους τσακίζονται να πάνε στη βουλή κ να ψηφίσουν. Κ όσοι δεν πήγαν, ξέρουν αυτοί γιατί δεν πήγαν. Εκεί δεν υπάρχει ιδεολογία ή κλίση, υπάρχει επιβίωση, διατήρηση των κεκτημένων που χτίσανε με κόπο χρόνια ολόκληρα κυριαρχίας κ αλλαζονείας. Ποιος ξέρει, μπορεί κ χαβαλές αφού δεν υπάρχει καμμία έκπληξη, προδικασμένα, ξαναζεσταμένα χλιαρά σκατά.

Μάγκα άσ’το, έχουμε χάσει γενικότερα, δώσε βάση.

Από τη μία ο Χριστός, από την άλλη ο Μαρξ, παραμονεύουν στο βάθος οι μουλάδες έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για θρησκευτικά ακραία μπάχαλα κ κάπου οι βουδιστές να τα γράφουν όλα στα πορτοκαλοφορεμένα παπάρια τους. Λοιπόν, ο Χριστός ήταν ένας εβραίος ξυλουργός, ο Μαρξ ένας γερμανός βολεμένος αστός, ο Μωάμεθ ένας βοσκός-έμπορας που παντρεύτηκε μικρός κ την έπεσε σε μια σπηλιά να ηρεμήσει κ ο Σιντάρτα ένας πρίγκηπας που έγινε αλήτης. Κοιτάξτε τι αντιπροσωπεύουν αυτοί σήμερα. Το αγαπάτε τον κόσμο έγινε πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, το ιερό μάντρα κάθε δεξιού που σέβεται τον εαυτό του, το ας φάμε όλοι μαζί, μαλακία να κοιτάει κανείς την πάρτη του μόνο, μοιραστείτε τα ρε, έγινε από θεωρία πράξη με πολιτμπιρό, γκούλαγκ, αρνητές του κόμματος κ λοιπές αηδίες, το αράζω στη σπηλιά μου κ γυρνάω πέντε πράγματα που άκουσα κάπου στο κεφάλι μου για να τα πω στα φιλαράκια, έγινε θάνατος στους άπιστους κ η αλητεία μαντρώθηκε σε μοναστήρια εκνευριστικής απάθειας. Η συλλογική πρακτική γνώση που επέζησε μέσω των θρησκειών παραμορφώθηκε σε καυλίτσες εξουσίας κ ιερά βιβλία κ απαγορεύσεις κ μίσος. Είναι μάλιστα αστείοι οι συσχετισμοί που προκύπτουν αν εξετάσεις χώρια τους εμπνευστές των κινημάτων κ την κατάληξη των εκπροσώπων τους ή τις πολιτικές τους καταλήξεις. Με μαθηματική ακρίβεια, κάναμε το ακριβές αντίθετο.

Ακόμα κ σε βασικά πράγματα τα κάναμε σκατά. Αν κάνεις δηλώσεις για το οτιδήποτε πλέον, πρέπει να το στηρίξεις με χίλιες δυο πηγές, αναφορές, παραδείγματα κ επιχειρήματα κ η ανθρωπότητα στηρίζει τη ζωή της σε κείμενα που γραφτήκανε πριν από χιλιάδες χρόνια είτε από κάποιον εκλεκτό είτε θεόπνευστα. Βλέπουμε κάποια αντίφαση εδώ μήπως? Φανταστείτε το ενδεχόμενο να ήταν μια ομάδα από τυπάκια που για το χαβαλέ τους κάτσανε κ αραδιάσανε πέντε απλά πράγματα για το χαβαλέ τους όσο ποιο βαρύγδουπα κ μεγαλόπρεπα μπορούσαν κ βασίστηκαν στην κοινή λογική για να μη τους πάρουνε χαμπάρι με τη μία κ χαλάσει η πλάκα κ να το πλασάρανε ως ιερό κείμενο, κανόνα κ απόλυτη αλήθεια. Να αρχίσανε να διαδίδουνε φήμες για θαύματα κ χολιγουντιανές καταστάσεις κ τα σουξουμουξου για κάτι που θα σώσει την ψυχή του κάθε φουκαρά. Γιατί όλα κ όλα, είμαστε ικανοί σαν είδος για τα καλύτερα κ τα χειρότερα, κόσμος χύνει ακούγοντας Μότσαρντ κ άλλοι με Cannibal Corpse, αλλά όλοι ψοφάμε να σωθούμε κ πάνω απ’όλα να σώσουμε την κακομοίρα την ψυχή μας. Κ μετά μια άλλη ομάδα από μορφωμένους (παλιά το να ξέρεις να γράφεις αποτελούσε τρελή μόρφωση) τσόγλανους να ζήλεψε κ να έκανε το δικό τους κάζο κ όλοι αυτοί να πεθάνανε σκασμένοι στα γέλια από τα κωλόψαρα που το φάγανε αμάσητο κ τους καλάρεσε κιόλας. Φυσικά εδώ έχουμε την απάντηση πασπαρτού, το μαγικό κλειδί για να δεχτεί οποιοσδήποτε το οτιδήποτε: Πιστεύω, άρα υπάρχει/ισχύει/είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Κ μετά από τους πλακατζήδες να πλακώσανε οι έμποροι που βρήκαν κ γαμώ τις παρθένες αγορές για να βγάλουνε μπόλικα φράγκα, ας κάνουμε ένα μαντρί γερό που θα έρχονται μόνοι τους να τ’ακουμπάνε κ ας το πούμε εκκλησία. Όποια εκκλησία.

Η βρόχα σήμερα μου’χει μουλιάσει το κεφάλι, πάω να το στεγνώσω, καλή δεκαετία λέμε, δε μασάμε ρε, γούστα βρίσκουμε μόνο παντού κ ωραίο χειμωνιάτικο ήλιο να μας κάνει να νιώθουμε ενοχές για τη σαπίλα κ τις μικρομιζέριες.

Κ πες στη χιονάτη πως τηνε ψάχνω, ε?

Τόσα όσα (πόσα?) αγγίξανε, από την αρχή της ως εδώ.

Καλά ήτανε, θα μπορούσε κ καλύτερα μα δεν της κρατάμε κ κακία, ήτανε τσαχπίνα κ ζόρικη χρονιά.

Τι ωραία που περνάνε στην άλλη πλευρά της γης… Η νότια αμερική είναι καλύτερη από τις ταινίες κ τα βιβλία φίλε, να πας…

Ο κόσμος αρχίζει να ενημερώνεται παραπάνω κ να τσαντίζεται όσο πάει. Πού θα πάει? Φρέσκο ενδιαφέρον για τα επικείμενα. Ο ορίζοντας μόλις τρεμόπαιξε πολύχρωμος.

Πάει η πρώτη δεκαετία του αιώνος ναουμ’!

Για δες!

Ντουγρού κ άφοβα.